Broken Sword 5: The Serpent’s Curse
The Sword is finally reforged!
The Sword is finally reforged!
Τα λόγια για μια σειρά όπως είναι η Broken Sword μάλλον είναι περιττά. Δημιούργημα του Charles Cecil και της Revolution Software, οι περιπέτειες του George Stobbart και της Nico Collard έχουν πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα ανά τον κόσμο και έχουν κερδίσει πάρα πολλές διακρίσεις. Ειδικά το πρώτο παιχνίδι της σειράς, το Broken Sword: Shadow of the Templars, είναι σχεδόν σε όλες τις top 10 λίστες adventure τίτλων χάρη στο εξαιρετικό σενάριό του, το χιούμορ του, τον πανέμορφο σχεδιασμό του και των χαρακτήρων του. Το Broken Sword 2: The Smoking Mirror δεν κατάφερε -για πολλούς- να φτάσει τον προκάτοχό του, αλλά ήταν και αυτό ένα εξαιρετικό παιχνίδι με πανέξυπνα puzzle και πανέμορφες περιοχές.
Η αρχή της αμφισβήτησης έγινε με το Broken Sword 3: The Sleeping Dragon. Κυκλοφορώντας το στην πιο δύσκολη εποχή για τα adventures, η Revolution αποφάσισε να μεταφέρει τη σειρά σε 3D περιβάλλον και κίνηση, για να μπορέσει να αγγίξει το ολοένα αυξανόμενο κοινό των κονσoλών. Όπως ήταν αναμενόμενο, για μια τόσο πειραματική περίοδο, ο χειρισμός ήταν αρκετά κουραστικός (ειδικά με keyboard) και η οπτική διαφορά σε σύγκριση με τα παλιά, χειροποίητα γραφικά στεναχώρησε αρκετούς παίκτες. Και είναι κρίμα, γιατί πίσω από αυτά τα γραφικά κρύβεται μια εξαιρετική ιστορία και πανέξυπνοι γρίφοι (πλην των 100+ με τα κιβώτια) που το κάνουν ένα από τα καλύτερα adventure της μεταβατικής εποχής.
Το Broken Sword 4: The Angel of Death, στη συνέχεια, είχε παρουσιαστεί ως η επιστροφή στην παράδοση. Θα παρέμενε με 3D σχεδιασμό, αλλά θα έδινε point & click χειρισμό και θα διόρθωνε όλα τα παράπονα που είχαν εγείρει οι παίκτες στο 3ο επεισόδιο. Όλα φάνταζαν υπέροχα, μέχρις ότου κυκλοφόρησε. Αναστεναγμοί ακούγονταν παντού και τα αναφιλητά αγανακτισμένων παικτών έφτασαν στη στρατόσφαιρα. Νεκρικά άδειες περιοχές με κακό σχεδιασμό, αδιάφορο σενάριο και χαρακτήρες, άκυρα puzzles… όπου και αν το έπιανες το παιχνίδι, έπασχε από προχειρότητα.
Η εμπορική αποτυχία του Angel of Death ήταν σχεδόν το τελειωτικό καρφί στο φέρετρο της Revolution, που πέρασε όλα τα επόμενα χρόνια βγάζοντας τα προς το ζην με επανακυκλοφορίες σε όλα τα formats. Μέχρις ότου ήρθε το Kickstarter και η καμπάνια για ένα νέο Broken Sword, που θα υιοθετούσε τον παλιό σχεδιασμό. Και μετά ήρθε η τρομερή επιτυχία της χρηματοδότησης. Και η αναμονή σε αναμμένα κάρβουνα για 1,5 χρόνο. Και, τέλος, η ολοκληρωμένη κυκλοφορία του και τα δάκρυα χαράς όταν ανακαλύψαμε ότι το Σπασμένο Σπαθί, που νομίζαμε πως είχε καταστραφεί ανεπανόρθωτα στο BS4, ζούσε και ανέπνεε ακόμα. Και μπήκε με ορμή στην οθόνη μας και κατάσφαξε όλες τις αμφιβολίες, αφήνοντας στη θέση τους έναν τίτλο-παράδειγμα προς μίμηση για το πώς μπορεί μια σειρά να κάνει ένα επιτυχημένο sequel/ “comeback”.
Λόγω της υπερβολικής προώθησης των Templars από όλα τα media τα τελευταία χρόνια, πολύ σοφά η Revolution αποφάσισε να αφήσει αυτό το concept που συνόδευε αρκετούς τίτλους της σειράς και να αναπτύξει μια ιστορία με καινούργιο background. Για άλλη μια φορά, η περιπέτειά μας ξεκινάει στο Παρίσι, στα εγκαίνια μιας γκαλερί που έχει ασφαλίσει ο George και καλύπτει για την εφημερίδα της η Nicole. Ξαφνικά, ένας κρανοφόρος εισβάλει στη γκαλερί, και με την απειλή όπλου κλέβει έναν πίνακα, σκοτώνει τον ιδιοκτήτη και εξαφανίζεται. Βρισκόμενο για άλλη μια φορά στο μάτι του κυκλώνα, το δυναμικό ντουέτο αποφασίζει να ενώσει και πάλι τις δυνάμεις του για να πιάσει τον κλέφτη.
Γιατί, όμως, ο κλέφτης προτίμησε αυτόν τον πίνακα ενώ υπήρχαν ακριβότεροι; Γιατί ο ιερέας που είδε τον πίνακα στην έκθεση τον θεωρεί διαβολικό; Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από έναν πίνακα που η ιστορία του είναι βαμμένη με αίμα; Ένα φαινομενικά μικρό έγκλημα θα ενωθεί με μια περιπέτεια που ξεκίνησε πριν από 80 χρόνια και μία διαμάχη που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Με βαθιές ματιές στην ιστορία της μεσαιωνικής Ευρώπης, τις πρακτικές της Εκκλησίας και το κυνήγι για την ανεύρεση ενός καλά κρυμμένου μυστικού, το Broken Sword 5: The Serpent’s Curse προσφέρει μια δυναμική περιπέτεια με πολλές συγκινήσεις.
Αν και η ιστορία σίγουρα δεν αγγίζει τα επικά επίπεδα του Templar Arc και κλείνει λίγο χλιαρά (όπως δυστυχώς όλα τα Broken Sword), η γενικότερη ίντριγκα που την ακολουθεί, οι ιστορικές πληροφορίες που τη συνοδεύουν και ο γνωστός “ρεαλισμός” της σειράς, προσφέρουν μια άκρως αξιόλογη περιπέτεια, που στέκεται περήφανα μέσα στο ρόστερ της σειράς και τιμά την 20η της επέτειο. Περνώντας στα του gameplay τώρα, θα έχετε να κάνετε με ένα τυπικό adventure τρίτου προσώπου, όπου θα κινηθείτε μέσα στους χώρους με το mouse, θα περιεργαστείτε αντικείμενα, θα μιλήσετε με ανθρώπους και θα λύσετε γρίφους.
Για τους νοσταλγούς της σειράς υπάρχει η δυνατότητα να μετατρέψετε το UI σύστημα του παιχνιδιού ώστε να δείχνει όπως τα πρώτα παιχνίδια, μια επιλογή που κατά την γνώμη μας είναι εξαιρετική και δένει ακόμα καλύτερα με το παιχνίδι. Γενικά, το Broken Sword 5 προσφέρει χειρισμό ακριβώς όπως ήταν αυτός των Broken Sword 1 και 2, με όλα τα καλά που διέθετε εκείνο το μοντέλο, αλλά και το «αρνητικό» ότι δεν υπάρχει κουμπί για τα hotspots. Ευτυχώς δεν υπάρχουν δύστροπα pixels και αυτό δε θα πρέπει να αποθαρρύνει ένα νέο παίκτη, μιας και ό,τι και αν περιεργαστείτε, οι χαρακτήρες σας θα έχουν στα σίγουρα κάτι έξυπνο να πουν.
Πώς τα πάει όμως από άποψη γρίφων το νεό πόνημα της Revolution; Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια περίεργη περίπτωση. Επειδή το παιχνίδι κυκλοφόρησε σε δύο κομμάτια, αυτό σήμαινε πως η Revolution μπόρεσε να πάρει αρκετό feedback από το πρώτο και να αλλάξει τα πράγματα στο δεύτερο. Αυτό οδήγησε σε έναν τίτλο που διαφέρει αρκετά σε λογική και ρυθμό από το πρώτο μισό στο δεύτερο και είναι και το μοναδικό στοιχείο του τίτλου που μπορεί να σας ξενίσει. Για να γίνουμε λίγο πιο ακριβείς, στο πρώτο μισό το παιχνίδι πέφτει θύμα των νέων adventure, με γρίφους σχετικά εύκολους και πιο απλές ιδέες, ενώ στο δεύτερο μισό η σειρά επιστρέφει σε κρυπτόλεξα, περίπλοκους μηχανισμούς, αποκρυπτογραφήσεις, παγίδες και διάφορα άλλα γαργαλιστικά για το μυαλό καλούδια.
Από τη μία είναι ωραίο που το παιχνίδι δυσκολεύει όσο προχωράει, από την άλλη η αλλαγή είναι τόσο απότομη, που είναι εμφανές ότι το δεύτερο κομμάτι ξαναδουλεύτηκε ώστε να έρθει πιο κοντά στο παλιό στυλ του adventure gaming. Πάντως, είτε στο απλό του κομμάτι είτε στο δύσκολο, το Broken Sword 5 δεν έχει καθόλου κακούς γρίφους, ίσα ίσα θα λέγαμε πως είναι αρκούντως έξυπνοι, ευχάριστοι, συχνά χιουμοριστικοί και ευχάριστα αρκετοί σε ποσότητα και διάρκεια. Όσoν αφορά τον τεχνικό τομέα τώρα, αποτελεί με διαφορά το δυνατότερο σημείο του τίτλου. Η σειρά επιστρέφει με απόλυτη επιτυχία στα γνώριμα, 2D, χειροποίητα γραφικά που την έκαναν διάσημη, προσφέροντας έτσι μια πληθώρα περιοχών με εξαιρετικό σχεδιασμό, απίστευτη λεπτομέρεια που πολύ σπάνια συναντάει κανείς σε adventure στις μέρες μας, πανέμορφο art direction και γλυκούς παστέλ χρωματισμούς.
Οι χαρακτήρες, αν και είναι 3D για λόγους οικονομικούς, έχουν περαστεί κάτω από ένα πολύ αποτελεσματικό φίλτρο για να δένουν καλύτερα με τα backgrounds. Πρόκειται για μια καλή και τίμια δουλειά, που δεν απογοητεύει, και στην πράξη δείχνει πολύ καλύτερα από ό,τι στα screenshots. Υπάρχουν κάποια μικρά bugs, με το μοντέλο του George ή της Nico να εξαφανίζεται σε μία περιοχή, αλλά αυτό συνέβη μόλις μια φορά και διορθώθηκε αμέσως μόλις αλλάξαμε εικόνα. Εξίσου καλή εργασία έχει γίνει και στον ήχο του παιχνιδιού. Ο Barrington Pheloung, μουσικοσυνθέτης του BS1, επέστρεψε δυναμικά, και μαζί με το γνώριμο Broken Sword theme και τους κλασσικούς ήχους της σειράς, πρόσθεσε νέες μελωδίες και τραγούδια, τα οποία δένουν άριστα με τον τίτλο. Ο τομέας του voice acting δε, παραμένει και αυτός σε υψηλά επίπεδα σε όλο το καστ, με τον Rolf Saxon να κλέβει την παράσταση στο ρόλο του George για 5η φορά στα 20 χρόνια της σειράς.
Αν διακρίνατε ένα διάχυτο ενθουσιασμό γύρω από το κείμενο, είναι γιατί είναι μάλλον αδύνατο να δει κάποιος ψύχραιμα ένα sequel για μια τόσο μεγάλη και αγαπημένη σειρά. Ή θα βρεθεί αντιμέτωπος με την πανωλεθρία και την απογοήτευση ή θα εκτοξευτεί στα ουράνια από χαρά και αγαλλίαση. Είμαστε στην ευχάριστη θέση να πούμε πως το Broken Sword 5 είναι τέκνο της δεύτερης κατηγορίας. Όντας πιστό στα στοιχεία που έκαναν τη σειρά τόσο αγαπητή στο παρελθόν, ο Charles Cecil και η ομάδα του παρέδωσαν μαθήματα για το πώς πρέπει να δημιουργείτα ένα sequel.
Να μένει πιστό στο πρωτογενές υλικό, να διατηρεί το ιστορικό βάθος και την ατμόσφαιρά του, να τιμά τους χαρακτήρες που αγάπησε ο κόσμος (θα δείτε πολλά cameos), να διατηρεί το χιούμορ της όσο και αν σοβαρέψει η κατάσταση (είμαστε και εμείς πλέον μέλη της Holy Order of the Goat) και να μην υποκύπτει στα σύγχρονα trends, σε μια απέλπιδα προσπάθεια για διείσδυση σε νέο κοινό εις βάρος του παλιού. Είναι Broken Sword μέχρι το κόκκαλο, τιμάει απόλυτα το όνομά του και ανανεώνει εξαιρετικά τη σειρά για τη νέα εποχή, αφήνοντας ελπίδες για ακόμα περισσότερες περιπέτειες του διάσημου διδύμου.
