Wildstar

Για τον MMO gamer.

---

Δεν έχουμε σκοπό να μακρυγορήσουμε περισσότερο και να πούμε πιο πολλά από εκείνα που καταθέσαμε ως preview ύστερα από τη πρώτη μας επαφή με το Wildstar. Κατά βάση ισχύουν ακριβώς τα ίδια, με τη μόνη διαφορά ότι, παίζοντας ακόμα περισσότερο από τις 3 Ιουνίου, όπου και βγήκε επίσημα στην κυκλοφορία, το mmorpg της Carbine ενισχύει την αίσθηση του κλασσικού που λαμβάνουμε καθ’όλη τη διάρκεια της καθημερινής μας ενασχόλησης. Το Wildstar μάς επιστρέφει στα θρανία για μια γερή δόση επανάληψης του τι είναι ένα mmorpg, χωρίς να βασίζεται σε κάποιο γνωστό σύμπαν ως κράχτη, χωρίς να παίρνει υπέρ του δέοντος σοβαρά τον εαυτό του στον τρόπο που επιλέγει οπτικά να παρουσιαστεί στον παίκτη, διαθέτοντας απαράμιλλη γοητεία και σοβαρότητα εκεί που έχει μοναδική και ανεκτίμητη αξία: στο gameplay.

Με μπόλικη δόση τρέλας και περιεχομένου, μας διδάσκει ξανά τη σημασία του να βρίσκεται μια ομάδα ικανή να φέρει εις πέρας ένα τέτοιο εγχείρημα, να συνδέσει επιτυχώς τις τελείες που συνθέτουν έναν τόσο περίπλοκο τίτλο, με το τρόπο που εκείνη η ομάδα της Blizzard έκανε δέκα χρόνια πριν. Μας υπενθυμίζει με τον πλέον εμφατικό τρόπο, πως ο ασαφής αυτοσκοπός μιας «επανάστασης» είναι αέρας κοπανιστός μπροστά σε ένα σωστά μελετημένο και υλοποιημένο παιχνίδι. Είναι ένας συγκερασμός περίπλοκων μηχανισμών και συστημάτων, που έρχονται να δέσουν ιδανικά, κάτι που όπως τελικά η ιστορία δείχνει να αποδεικνύει, συμβαίνει μια φορά στα δέκα χρόνια.

Το Wildstar είναι ένα mmorpg κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του mmo παίκτη. Του υπομονετικού, ώριμου παίκτη, που βρίσκει ανεξάντλητη διασκέδαση εμπλεκόμενος σε δραστηριότητες παίζοντας με άλλους, που καταβροχθίζει quests και ενδυναμώνει συνεχώς το χαρακτήρα του, που αναζητά την επόμενη πρόκληση για αυτόν και τους φίλους του. Ο περιστασιακός εκείνος παίκτης, που παίζει κάθε νέα κυκλοφορία έως το τέλος του πρώτου δωρεάν μήνα και εν συνεχεία βγαίνει να κλαψουρίσει στα forums θα κάνει κι εδώ ακριβώς το ίδιο, για χίλιους δυό δίκαιους και άδικους λόγους, θα μπει στο hype train του «next big thing» και θα συνεχίσει το δρόμο του. Η δυσκολία του τίτλου έχει γίνει ήδη πρώτο θέμα συζήτησης, μιας και κάτω από τον καρτουνίστικο μανδύα του Wildstar κρύβεται ένας gameplay πυρήνας που έχει σκοπό να παιδέψει, να εκπαιδεύσει και, εν τέλει, να προσφέρει πληθώρα διασκέδασης.

Ένα από τα πολλά παραδείγματα είναι τα πρώτα dungeons που ανοίγουν στο level 20, τα Stormtalon’s Lair και Ruins of Kel Voreth. Eισερχόμενοι ως πεντάδα και με ύφος χιλίων καρδιναλίων, κουβαλώντας χρόνια εμπειρίας σε ανάλογα παιχνίδια, το πρώτο dungeon μας κράτησε γύρω στις δυόμιση ώρες εντός, ύστερα από αλλεπάληλες μώλωπες και ξύλο στην πλάτη μας. Τα… γαλλικά, τα γέλια, οι τακτικές, τα away from keyboard για μερικές ανάσες ήταν μια καλοδεχούμενη και φρέσκια εμπειρία που είχαμε τόσο καιρό να ζήσουμε.

Είναι απόλυτα φυσιολογική και λυτρωτική η ικανοποίηση που λαμβάνεις ως παίκτης αντιμετωπίζοντας και ξεπερνώντας κάτι δύσκολο, κάτι που συνεχώς σε τεστάρει και σου θέτει προκλήσεις. Ύστερα από ακόμα μερικές απόπειρες, έχοντας μάθει πλέον λίγο καλύτερα τους μηχανισμούς της A.I. και τον τρόπο παιχνιδιού του χαρακτήρα μας, το πανδύσκολο δείχνει πιο βατό και οι κραυγές αγωνίας πέντε μικρών ανήμπορων Dominions μεταμορφώνονται σιγά σιγά σε μια καλοδουλεμένη μηχανή, λειτουργώντας ως ομάδα, ως ένα σύνολο.

Τα μοτίβα της μάχης είναι ορατά και εμείς πλέον λιγάκι καλύτεροι. Γίνεται αντιληπτό, έχοντας λάβει πλέον την πρώτη κρυάδα της εμπειρίας, πώς κινούνται οι νεοεισερχόμενοι παίκτες και πως υποπέπτουν στα ίδια λάθη. Η πρόκληση με την καμπή εκμάθησης πάνε χέρι χέρι, και στις αναμετρήσεις του Wildstar ακόμα κι ένα έμπειρο group μπορεί να υποπέσει σε ήττες. Aν η πρόκληση είναι το πρώτο όνομα του Wildstar, τότε το επίθετό του είναι αυτό της παραμετροποίήσης. Aπό το όργιο σχεδιαστικής φαντασίας στο καλύτερο housing mode που έχει δει ποτέ το είδος, στο customization του εξοπλισμού σε δύναμη και εμφάνιση, στους τρόπους παιχνιδιού του χαρακτήρα μας μέχρι τις διάφορες παλαβές μόντες σε mounts και την υποστήριξη addons από τους παίκτες σε κάθε gameplay έκφανση του τίτλου, το Wildstar βριθεί προσωπικότητας.

Μπορούμε να βρούμε δεκάδες μικρά και μεγάλα πράγματα να βάλουμε στον προσωπικό μας χώρο, στολίζοντας το εσωτερικό και τον περίγυρο του σπιτιού μας. Σταθμούς για crafting και harvesting, κήπους με τα απαραίτητα βότανα, mini-dungeons, challenges κάθε τύπου, teleports ή γενικότερα θεματικά αντικείμενα που μας δίνουν τη δυνατότητα να σπαταλήσουμε άπειρες ώρες μέχρι να βρούμε τη σωστή γωνία για εκείνη την τροπαιοθήκη ή που στο καλό να χωρέσουμε τον τεράστιο εκείνο κροκόδειλο! Η minecraft αίσθηση που δίνει το housing μπορεί ποτέ να μην φτάνει σε βάθος το αντίστοιχο παιχνίδι, τα παρεχόμενα εργαλεία, όμως, είναι υπεραρκετά για να βγάλουμε τρελά γούστα.

Σχεδιαστικές ιδέες παρμένες από άλλους τίτλους βρίσκουμε και σε διάφορα άλλα σημεία κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ειδικότερα στα Adventures θα βρούμε το War in the Wilds, που ουσιαστικά πρόκειται για ένα moba mode ή το Siege of Tempest Refuge, ένα adventure τύπου tower defense. Τα δε Shiphands προσφέρουν περισσότερο εστιασμένες, story-driven περιπέτειες, με απρόβλεπτα συνήθως σκηνικά και εξέλιξη. Το ανελέητο questing στον έξω κόσμο του Nexus μπορεί να καταβάλει ακόμα και τέρατα υπομονής.

Ως δια μαγείας, τα πάντα γίνονται πιο διασκεδαστικά και ανταποδοτικά έχοντας ένα φιλαράκι παρέα. Εκεί που τα πράγματα αρχίζουν να αγριεύουν γύρω στα 30 level και το solo μπορεί να κουράσει σε βάθος χρόνου, πάντα η επιδίωξη ήταν να βρούμε κάποιον από τη guild ή έναν ξέμπαρκο να παίξουμε μαζί. Η προθυμία βρίσκεται στο κατακόρυφο, σε σημείο μάλιστα ουκ ολίγων περιπτώσεων, όπου Dominion και Exile χτυπούσαν τα ίδια mobs, προσπαθώντας να στοχεύσουν τα telegraphs των επιθέσεών τους χωρίς να χτυπήσουν τους αντίπαλους παίκτες. Φυσικά υπάρχουν και οι προκλητικοί, όπου σου ρίχνονται επίτηδες, τους κατεβάζεις και ύστερα καλούν τους 50ρηδες μπαμπάδες να καθαρίσουν.

Δε λείπουν βέβαια και οι gankers, όπου με την πρώτη ευκαιρία ανάβουν φωτιά σε μια περιοχή και από το πουθενά γινόμαστε όλοι μια υπέροχη ατμόσφαιρα. Όλα είναι μέρος του παιχνιδιού, όλα συντελούν στη δημιουργία immersion. Η αλληλεπίδραση μηχανισμών και παρουσίας παικτών είναι ιδανική. Εκεί γύρω στα 30 level είναι που ο τίτλος ξεδιπλώνει όλο του μεγαλείο, με τη δυσκολία να έχει μπει για τα καλά πλέον στο πετσί μας, αρχίζοντας τις αλχημείες με τα skills του χαρακτήρα μας, προσπαθώντας να βρούμε τον καλύτερο δυνατό τρόπο να ανταπεξέλθουμε, με τις διαθέσιμες επιλογές να μην είναι ποτέ αποτρεπτικές στην πρόοδό μας.

Μάλιστα, στο σημείο όπου πλέον το παιχνίδι έχει ανοίξει το σύνολο των modes και skills, όπου οι γενοκτονίες ιθαγενών του Nexus αρχίζουν να δείχνουν τα πρώτα σημάδια κούρασης στο ρυθμό, αναλαμβάνει τα ηνία η ιστορία για να μας επαναφέρει τη διάθεση σε τάξη. Είναι περίπου σε εκείνο το σημείο που τα αμέτρητα lore books και datacubes έρχονται στην επιφάνεια, όπου η κουλτούρα του πλανήτη στην ασταμάτητη φρενίτιδα σκοτωμών, μας βάζει σε μια παύση ώστε να αντιληφθούμε πόση δουλειά έχει πέσει στη μυθολογία του παιχνιδιού, πόσο έξυπνα μοίραζε μέχρι τότε μικρά κομμάτια ιστορίας, αποκαλύπτοντας σιγά σιγά τα πώς και γιατί του θεοπάλαβου πλανήτη.

Τι είναι λοιπόν το Wildstar; Ένα χρονικό παράδοξο, ένα all-time classic της κατηγορίας του, που πολύς κόσμος θα παίξει και λίγοτερος ίσως θα εκτιμήσει. Αξίζουν εύσημα στην Carbine μόνο και μόνο που κυκλοφόρησε ένα τέτοιο εγχείρημα σε μια εποχή που η online μαγεία δεν είναι πλέον προνόμιο των mmorpgs, σε μια αγορά όπου η σκιά του “πρώτου” καταστρέφει εναλλακτικές και αξιόλογες προσπάθειες, με ένα ανικανοποίητο κοινό του “τώρα και γρήγορα”. Οι προοπτικές του τίτλου είναι υπαρκτές, η αξία του δεδομένη. Είναι στο χέρι της Carbine να περάσει τη σκόπελο του πρώτου τριμήνου, να μην αποθαρρυνθεί με την αναμενόμενη φυγή παικτών στο πρώτο εξάμηνο και να συνεχίσει με τον ίδιο ζήλο και πίστη να ακούει τη βάση χρηστών και να στηρίζει το παιχνίδι της. Τέτοια παιχνίδια δεν βγαίνουν κάθε μέρα.