Sonic and the Secret Rings

Το απόλυτο παράδοξο: Η καλύτερη πρόσφατη περιπέτεια του Sonic ήρθε σε κονσόλα της Nintendo

Το απόλυτο παράδοξο: Η καλύτερη πρόσφατη περιπέτεια του Sonic ήρθε σε κονσόλα της Nintendo

Είναι γνωστό και έχει ειπωθεί πολλές φορές: Ο Sonic, η διάσημη μπλε μασκότ της SEGA, η οποία λατρεύτηκε από εκατομμύρια gamers ανά τον κόσμο, εδώ και χρόνια βρίσκεται σε ιδιαίτερα δυσάρεστη θέση. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, από τη στιγμή που η Sonic Team πέρασε τον σκαντζόχοιρό της στις τρεις διαστάσεις ο Sonic και η παρέα του δεν κατάφερε να προσφέρει το εθιστικό gameplay της 2D εποχής και, απλά, αναλωνόταν σε παιχνίδια που χαρακτηρίζονταν από φρενήρη ταχύτητα και…τίποτα περισσότερο. Ναι, εξαιρέσεις υπήρξαν και ορισμένες από τις 3D περιηγήσεις του Sonic στέφθηκαν με σχετική επιτυχία, όμως αυτές οι περιπτώσεις δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να επιβεβαίωναν τον κανόνα.

Ενώ λοιπόν οι ελπίδες για αναγέννηση του διάσημου χαρακτήρα έμοιαζαν φρούδες, αυτή ήρθε απρόσμενα και παράδοξα μέσα από ένα σύστημα της Nintendo. Ζούμε σε παράξενες εποχές για το gaming και το γεγονός πως ο Sonic επιστρέφει δριμύτερος και με ένα αξιόλογο παιχνίδι μέσα από μια κονσόλα που ανήκει στην, πάλαι ποτέ, μεγαλύτερη αντίπαλο της SEGA είναι μια καταφανής απόδειξη του παραπάνω ισχυρισμού. Βέβαια, παίζοντας το Sonic and the Secret Rings είναι εύκολο να διαπιστώσεις το που οφείλεται η επιτυχία του τίτλου και γιατί το εν λόγω παιχνίδι καταφέρνει να ξεχωρίσει αισθητά από τις μετριότητες του πρόσφατου παρελθόντος. Ενώ λοιπόν ο βασικός πυρήνας του gameplay σε αυτό το παιχνίδι παραμένει ίδιος με αυτόν του Sonic Adventure του Dreamcast από το 1999, μικρές πινελιές, λεπτομέρειες σχεδόν ανεπαίσθητες, μια εντελώς νέα ιστορία αλλά και ένα εξαιρετικό μοντέλο χειρισμού είναι τα στοιχεία που κάνουν τον τίτλο του Wii να ξεχωρίζει και να αποφεύγει διακριτικά το κακό 3D παρελθόν της σειράς.

Μιλώντας για διαφορές, αξίζει να γίνει μια εκτενέστερη αναφορά στην ιστορία, η οποία όπως προείπαμε είναι εντελώς νέα και ουδεμία σχέση έχει με τα παρελθόντα παιχνίδια. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια (για την ακρίβεια, από το 1992, αν δεν μας απατά η μνήμη μας) ο Sonic θα ξεχυθεί σε μια περιπέτεια χωρίς να έχει στον πλευρό του έναν από τους γνωστούς φίλους του παρά μόνο ένα τζίνι ονόματι Shahra. Επίσης, για πρώτη φορά ένα παιχνίδι Sonic δεν πραγματεύεται την απόκτηση των Chaos Emeralds και τις ατέρμονες μάχες με τον Eggman, αλλά φέρνει στο προσκήνιο ένα νέο αντίπαλο για τη μασκότ της SEGA. Σύμφωνα με τις -ύφους κόμικ- κινηματογραφικές σκηνές της έναρξης, ένα διαβολικό πνεύμα με το όνομα Erazor Djin αποφάσισε να σβήσει τις ιστορίες του βιβλίου «Arabian Nights» επιθυμώντας έτσι να επιβληθεί στον μαγικό κόσμο του.

Λίγο πριν την απόλυτη καταστροφή την εμφάνισή της κάνει η Shahra, η οποία «επιστρατεύει» τον Sonic και τις ικανότητές του προκειμένου να σωθεί το βιβλίο και η μαγεία που αυτό διαθέτει. Αφού ο Sonic δέχεται την πρόκληση, ξεκινά έναν αγώνα κατά του Erazor και των πλασμάτων που αυτός έχει εξαπολύσει κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα: Τρέχοντας με δαιμονισμένη ταχύτητα μέσα σε γραμμικά επίπεδα, συλλέγοντας δαχτυλίδια και χτυπώντας με τις dash κινήσεις του τα πλάσματα που του κλείνουν το δρόμο. Αυτό που αξίζει να αναφερθεί για το σενάριο και το γενικότερο ύφος του Sonic and the Secret Rings έχει να κάνει με το γεγονός πως θυμίζει έντονα το θρυλικό Nights into Dreams του Saturn (μάλιστα ορισμένοι χαρακτήρες είναι δανεισμένοι από αυτό το παιχνίδι), ενώ λίγες ώρες μετά την έναρξη το κωμικό στοιχείο δίνει τη θέση του σε πιο «σκοτεινές» συνθήκες.  Ωστόσο, το γενικότερο –ανέμελο- πνεύμα, που εδώ και χρόνια χαρακτηρίζει τη σειρά, είναι εδώ.

Πέρα από την ιστορία, αυτό που κάνει το παιχνίδι της SEGA τόσο ξεχωριστό -και σαφώς αρτιότερο από τις προηγούμενες 3D προσθήκες- είναι το γεγονός πως έχουμε να κάνουμε με ένα τρισδιάστατο παιχνίδι, το οποίο βαδίζει πιστά στα μονοπάτια του δισδιάστατου gameplay. To -αν μπορούμε να το αποκαλέσουμε ως τέτοιο- «free roaming» ύφος των προηγούμενων τίτλων, το οποίο προκαλούσε νευρικές κρίσεις με τα προβλήματα στην κάμερα, εδώ δεν υφίσταται. Το παιχνίδι διατηρεί στενούς δεσμούς με το παρελθόν και ο Sonic κινείται συνεχώς μπροστά έχοντας απλά και μόνο τη δυνατότητα να ελαττώσει ταχύτητα και να προχωρήσει αργά προς τα πίσω, χωρίς όμως ποτέ η κάμερα να αλλάζει θέση και να περιστρέφεται. Το μόνο που απαιτείται από τον παίκτη είναι να κρατά το Wii Remote σε οριζόντια θέση (ακριβώς όπως στα racing παιχνίδια της κονσόλας) και να το γέρνει προς τη μια ή την άλλη πλευρά προσπαθώντας έτσι να πλοηγήσει τον ήρωα και να διαγράψει την πορεία του μέσα στη διαδρομή.

Αν και ο βαθμός δυσκολίας αυτού του μοντέλου χειρισμού δεν είναι και ο πιο χαμηλός που έχουμε συναντήσει μέχρι σήμερα, είναι βέβαιο ότι μετά τα πρώτα επτά με οκτώ επίπεδα εκπαίδευσης ο έλεγχος του Sonic καθίσταται δεύτερη φύση και το gameplay «παίρνει  μπροστά» χωρίς να εμφανίζεται το παραμικρό πρόβλημα. Η επιλογή της SEGA να μην χρησιμοποιήσει καθόλου το Nunchuck κρίνεται ως εξαιρετικά συνετή, καθώς περισσότερες λειτουργίες και μεγαλύτερος αριθμός κινήσεων δεν θα έκαναν τίποτα περισσότερο από το να προκαλούσαν δυσκολία και εκνευρισμό στον παίκτη. Κινήσεις όπως τα άλματα εκτελούνται με το πάτημα ενός κουμπιού, ενώ οι dash επιθέσεις (οι οποίες είναι homing μετά από αυτόματο κλείδωμα στους εχθρούς) εξαπολύονται απλά και μόνο περιστρέφοντας το Wii Remote απότομα μπροστά. Το Wii είναι η πεμπτουσία της απλότητας και της ευκολίας και, ευτυχώς, η SEGA -σε αντίθεση με άλλους developers- το αντιλήφθηκε εγκαίρως.

Το σύνολο του παιχνιδιού περιλαμβάνει οκτώ διαφορετικούς κόσμους/ κεφάλαια βιβλίου, οι οποίοι απαριθμούν περίπου 100 αποστολές. Ό κάθε ένας από τους κόσμους (πέρα από τον εντελώς διαφορετικό σχεδιασμό του) διαθέτει μια κεντρική αποστολή, μέσα από την οποία προχωρά και εξελίσσεται η ιστορία του παιχνιδιού και δεκάδες άλλες που, είτε έχουν κάποια σχέση με το σενάριο, είτε λειτουργούν ως side-missions με απώτερο σκοπό τη συλλογή δαχτυλιδιών ή άλλων πολύτιμων αντικειμένων και την αναβάθμιση του Sonic. To ευχάριστο είναι ότι το παιχνίδι δεν υποφέρει από τη γνωστή γραμμική φύση της σειράς, καθώς η ιστορία μεταφέρει τον παίκτη από το ένα κεφάλαιο στο άλλο ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ενώ από ένα σημείο και έπειτα το ποια αποστολή και ποιος κόσμος θα επιλεγεί για να ολοκληρωθεί εναπόκειται αποκλειστικά και μόνο στις προτιμήσεις του παίκτη.

Προσθέτοντας στα παραπάνω και τις περιστασιακές μάχες με τα bosses, είναι προφανές ότι το Sonic and the Secret Rings μόνο από ποικιλία δεν πάσχει, ενώ την ίδια στιγμή καταφέρνει να κρατά το ενδιαφέρον ψηλά όντας μεγάλο σε διάρκεια (τα μυστικά που ξεκλειδώνονται σταδιακά ξεπερνούν τα 200), με πολλές και διαφορετικές προκλήσεις και εθιστικό gameplay. Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός πως κάθε κόσμος διαθέτει έναν αριθμό από επιπρόσθετες αποστολές, οι οποίες είναι έτσι σχεδιασμένες ώστε να ιντριγκάρουν και να βάζουν σε δοκιμασία τις ικανότητες του παίκτη. Επίπεδα όπου δεν πρέπει να σπάσει κανένα αγγείο από αυτά που βρίσκονται στη διαδρομή, συλλογή συγκεκριμένου αριθμού δαχτυλιδιών, η ολοκλήρωση αποστολής χωρίς ο Sonic να χάσει τη ζωή του είναι μόνο μερικά από τα «κόλπα» που ενσωμάτωσε στο παιχνίδι η Sonic Team προκειμένου να αυξήσει την ποιότητα και την αντοχή του Secret Rings στο χρόνο.

Ένα ακόμα σημείο που είναι καινούργιο για τη σειρά είναι αυτό των αναβαθμίσεων που επέρχονται στα μαγικά δαχτυλίδια του Sonic. Ολοκληρώνοντας αποστολές και συλλέγοντας βαθμούς, αναβαθμίζονται τα τέσσερα skill rings που έχει στην κατοχή του ο πρωταγωνιστής. Στη συνέχεια, έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε ποιο από αυτά θα χρησιμοποιήσουμε στην επόμενη διαδρομή μας και κατά συνέπεια να αυξήσουμε τις ικανότητες (ταχύτητα, δύναμη, ακρίβεια) του Sonic ανάλογα με τις ανάγκες και τη φύση του εκάστοτε επιπέδου. Αν και απλοϊκή στη σύλληψη της, η ιδέα των skill rings λειτουργεί θετικά και δίνει μια «RPG» πνοή στο παιχνίδι. Σε ό,τι αφορά την ποιότητα των γραφικών, το Sonic and the Secret Rings είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα του Wii.

Αν και εδώ δεν υπάρχει η υψηλά ανάλυση των next-gen εκδόσεων, η μηχανή γραφικών στέκεται αξιοπρεπέστατα, διατηρεί την ταχύτητά της αναλλοίωτη ότι και αν συμβαίνει στην οθόνη και ταυτόχρονα καταφέρνει να δημιουργεί όμορφα εφέ φωτισμού και νερού και να σχεδιάζει τον ορίζοντα με έντονη λεπτομέρεια. Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε και την ύπαρξη ενός multiplayer τομέα και λέμε «τομέα» γιατί ουσιαστικά δεν έχουμε να κάνουμε με παιχνίδια πολλών παικτών που βασίζονται στο single player mode, αλλά ένα «παιχνίδι μέσα στο παιχνίδι». Πρακτικά, το party mode του Sonic and the Secret Rings είναι ένα μικρό Mario Party, με σωρεία πολλών και εκ διαμέτρου διαφορετικών mini-games (όπου εμφανίζονται και άλλοι χαρακτήρες από τη σειρά), εκ των οποίων κάποια προσφέρουν ψήγματα διασκέδασης και κάποια άλλα είναι εντελώς αδιάφορα.

Είναι ευχάριστο να βλέπεις τον Sonic να επιστρέφει δυναμικά μέσα από ένα παιχνίδι που στέκεται με αξιώσεις, επαναφέρει τη φιγούρα του μπλε σκαντζόχοιρου στο προσκήνιο και αναδεικνύει τις χάρες του Wii. Μετά τις απογοητευτικές προσπάθειες της Sonic Team στη νέα -αλλά και στην προηγούμενη- γενιά οι ελπίδες για το μέλλον του διάσημου ήρωα αναπτερώνονται. Ελπίζουμε τα μεγάλα «αφεντικά» στη SEGA να αντιληφθούν ότι υπάρχει προσοδοφόρο έδαφος για νέες συνθήκες και στο μέλλον να δικαιώσουν τις προσδοκίες μας.

Μάριος Θεοτοκάς

Ανάλυση οθόνης 480i
Widescreen Ναι
PAL 60Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Dolby Pro Logic II
PEGI 7+