The Terry Pratchett memorial service
Noli timere messorem!
Noli timere messorem!
Είναι γνωστό σε όλους όσους είχαν την τύχη να μοιραστούν ένα “τσάι” στη Συντεχνία των Μοδιστρών ή σε όσους ήταν γενναίοι (και αφελείς) αρκετά ώστε να περάσουν τις πρώτες πρωινές ώρες στο Broken Drum, ότι η πόλη Ankh-Morpork είναι χτισμένη σε στρώματα. Τα νέα κτήρια βρίσκονται πάνω στα ερείπια των παλαιών κι αυτά με τη σειρά τους βασίζονται στα οικοδομήματα της εποχής που την πόλη ακόμα κυβερνούσε βασιλιάς. Βασικά, για να λέμε και την αλήθεια, όλα αυτά είναι λίγο πολύ κοινή γνώση. Αντικείμενο παιδείας, που λαμβάνεται – ούτως ή άλλως – από τα παραπάνω βασικά ιδρύματα της πόλης.
Γι’αυτόν τον λόγο κι ο Brett δεν έδωσε σημασία στην αψίδα κάτω από την οποία στρώθηκε και η οποία ξεπρόβαλλε – χωρίς άλλον προφανή λόγο – από τις κολώνες της γέφυρας που διασχίζει τον ποταμό Ankh. Έβγαλε το καλάμι του και πέρασε στο αγκίστρι τα δολώματα που του πούλησε ο Cut-me-own-throat-Dibbler (και που πιθανότατα χρησιμοποιούσε στα λουκάνικά του). Με μια κίνηση που έχει επαναλάβει πολλές φορές, τίναξε το καλάμι προς το ποτάμι ελπίζοντας να βγάλει τον επιούσιο.
Η μέρα όμως δεν ήταν καλή. Η κάπνα κι η συννεφιά δεν είχαν τίποτε να κάνουν με αυτό. Είναι ο δεδομένος καμβάς όπου κάποιος μεθυσμένος θεός αποφάσισε να ζωγραφίσει την αρχαιότερη πόλη του Δίσκου. Το ποτάμι, όμως, ήταν εντελώς στερεό. Το αγκίστρι αναπήδησε δύο φορές στην απροσδιόριστη καφέ επιφάνεια και – βρίσκοντας ευκαιρία – το δόλωμα ξέφυγε από το αγκίστρι και τό βάλε στα πόδια – μάλλον! Αυτό όμως που τρομοκράτησε τον Brett περισσότερο, ήταν η ζωντανή, αιωρούμενη και εντελώς βρωμερή μορφή που έβλεπε να πλησιάζει.
Ένα ακόμα πράγμα που μαθαίνουν οι φιλικές μοδίστρες στους πελάτες με τα γεμάτα πορτοφόλια, είναι το πόσο άμεσα κι αποφασιστικά πρέπει κανείς να αποφεύγει τον Foul Ole Ron. Τον ζητιάνο που είναι τόσα χρόνια χωμένος στο επάγγελμα και τη βρώμα, ώστε η τελευταία έχει αποκτήσει τη δική της οντότητα και νοημοσύνη. Συνοδεύει πάντα τον Ron. Προαναγγέλει την άφιξη του και κάνει μάτια να δακρύζουν και πουλιά να πέφτουν από τον ουρανό. Έχει όμως και την ιδιότητα να κινείται σε διαφορετικές κατευθύνσεις από αυτόν. Έτσι, όταν ο Brett σηκώθηκε και ξεκίνησε να τρέχει στα τυφλά, γέμισε τα μούτρα του με το κουρέλι που κρεμόταν στην κοιλιά του ζητιάνου και το οποίο – κατά πάσα πιθανότητα – ευθυνόταν για μεγάλο μέρος της ύπαρξης της βρώμας. Προσπαθώντας να συνέλθει, τον άκουσε να λέει: “Bugrit”!
Συνήθως ο Ron δεν είναι βίαιος. Πολλοί πιστεύουν μάλιστα ότι αποτελεί μέγα σπιούνο του Patrician, του δημοκρατικού τύραννου της πόλης. Το επιφώνημα λοιπόν δεν είχε να κάνει με την ακούσια σύγκρουση αλλά με την λάμψη που φάνηκε στην άλλη μεριά της πόλης και που – λίγα δευτερόλεπτα μετά – ακολουθήθηκε από έκρηξη και συνοδεύτηκε από σεισμό. Η Συντεχνία των Αλχημιστών έπιασε δουλειά και πάλι – τίποτα παράξενο κι εδώ. Συνηθισμένο φαινόμενο ήταν επίσης η τραγική φιγούρα του αλχημιστή που ακολουθούσε αυστηρή τροχιά στον ουρανό για να καταλήξει – όχι για πρώτη φορα – στα “νερά” του Ankh και συγκεκριμμένα, ακριβώς μπροστά τους.
Ευτυχώς, η βρώμα του Ron είχε λιώσει μέρος της επιφάνειας του ποταμού κι ο άτυχος αλχημιστής προσγειώθηκε με ένα ηχηρό “PLOP”. Στα αδιάφορα βλέμματα που συνάντησε – και χωρίς να αναγνωρίσει ακόμα τον έναν από τους δύο – άρχισε να απολογείται. “Αυτήν την φορά δεν φταίγαμε εμείς! Η χελώνα κουνήθηκε απότομα και όλα τα επικίνδυνα υλικά ανακατεύτηκαν μεταξύ τους…”. Αυτό δεν είχε ξανασυμβεί ποτέ και στο μυαλό του σπουδαγμένου Brett μπορούσε να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ο δημιουργός του Δίσκου πέθανε κι ο A’Tuin ταράχτηκε στο ταξίδι του. Αναρωτόμενος πώς γίνεται ο Δισκόκοσμος να συνεχίσει να υπάρχει, στράφηκε και κοίταξε τον Ron. Αυτός σκεφτόταν – πιθανώς – το ίδιο πράγμα. “Millenium hand and shrimp”, είπε…
Πράγματι, ο δημιουργός του Discworld πέθανε, αν δεν το ξέρετε, την Πέμπτη 12-3-2015, σε ηλικία 66 ετών όντας μακροχρόνια ασθενής από τη νόσο του Alzheimer, την οποία ο ίδιος αποκαλούσε “The Embuggerance”. Όμως ο κόσμος του είναι ακόμα ζωντανός, γιατί, όπως η βρώμα του Ron, απέκτησε με τα χρόνια τη δική του οντότητα. Τόσο λεπτομερώς φτιαγμένος και περιγεγραμμένος σε παραπάνω από 40 βιβλία, είχε πλέον ό,τι χρειαζόταν για να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς τη δημιουργική έμπνευση του συγγραφέα.
Όμως ας μην ξεκινάμε ανάποδα. Ούτε πρέπει να συνδέουμε το όνομα του Sir Terry Pratchett μόνο με το Discworld. Ξεκίνησε, όπως μπορεί να σας πει κάθε wiki, με το The Carpet People, το 1971, δώδεκα χρόνια πριν αρχίσει τη δημοφίλη σειρά με το The Colour of Magic (άκου και webcast). Όμως το πρώτο του έργο ήταν το The Hades Business, που το έγραψε στην ηλικία των δεκατριών και δημοσιεύτηκε σε σχολικό περιοδικό για να βρει το δρόμο προς το εμπόριο δύο χρόνια μετά, με την επίσημη έκδοσή του.
Οι πολλές wiki πληροφορίες και τα αμέτρητα trivia ανήκουν στις αντίστοιχες σελίδες κι όσο κι αν τρώγονται τα δάχτυλα του γράφοντα να τα πληκτρολογήσουν, πιθανόν να σας κάνουν να κουραστείτε. Αρκεί να κρατήσετε ότι διάβαζε H.G. Wells, Sir Arthur Conan Doyle (και γενικά “ό,τι αξίζει να διαβαστεί”), ότι του απονεμήθηκαν πάμπολλα βραβεία κι αναγνωρίσεις – όπως το Carnegie Medal για το Maurice and his educated rodents (διάβασέ το!) – κι ότι το 2009 χρίστικε “Ιππότης” ένεκα της προσφοράς του στη λογοτεχνία.
Αυτοί που αρέσκονται στους αριθμούς, ας γνωρίσουν ότι έχουν πωληθεί 85 εκατομμύρια βιβλία του παγκοσμίως, μεταφρασμένα σε 35 γλώσσες κι ότι έρχεται δεύτερος στην Αγγλία σε πωλήσεις hardback, πίσω μόνο από την J.K. Rowling. Ενώ σε paperback έρχεται πέμπτος πίσω από ονόματα όπως των James Patterson, Alexander McCall Smith, John Grisham, και τον πολύ, J. R. R. Tolkien. Κλείνοντας με τα κουραστικά, ως gaming site οφείλουμε να αναφέρουμε ότι χρησιμοποιούσε υπολογιστές από την απαρχή τους σχεδόν, με πρώτον του τον ZX81 Spectrum, ενώ ο Amstrad CPC 464 ήταν πιο βολικός για γράψιμο.
Ως εραστής των επιστημών κι ερασιτέχνης στην αστρονομία, ήταν fan της τεχνολογίας και μετέπειτα του Internet. Το χρησιμοποιούσε, τόσο για δουλειά όσο και για επικοινωνία με τους fans του, αλλά φρόντιζε πάντα να το μνημονεύει με χιούμορ. Συγκεκριμένα, αναφερόμενος στη διάρκεια συν-συγγραφής του Good Omens (να το διαβάσεις!) με τον Neil Gaiman (American Gods, Sandman), έλεγε ότι στέλνανε με e-mail ο ένας στον άλλο για ανταλλαγή απόψεων κι ότι το internet τότε ήταν τόσο αργό, που αν τα πήγαινε ο ένας στον άλλον με τα πόδια, θα έφταναν πιο γρήγορα. Του άρεσαν και τα video games φυσικά, με έμφαση σε αυτά “που ήταν έξυπνα και είχαν κάποιο βάθος”. Του άρεσε ιδιαίτερα (Σάββα κρατήσου) το Half Life 2, ενώ απόλαυσε ιδιαίτερα (Σκουλού κι εσύ) το πρώτο Tomb Raider.
