Prince of Persia: Rival Swords

Μεταφορά του αγαπημένου Two Thrones στο PSP. Όμως, η Ubisoft κάτι ξέχασε στην πορεία

Μεταφορά του αγαπημένου Two Thrones στο PSP. Όμως, η Ubisoft κάτι ξέχασε στην πορεία

Λίγα είναι αυτά που δεν έχουν γραφτεί τα τελευταία πέντε χρόνια για την αναγέννηση της σειράς Prince of Persia. Αυτό που ξεκίνησε ως ένα παράτολμο σχέδιο αναβίωσης ενός κλασικού τίτλου, εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα νέα franchises της αγοράς, όμως, έχοντας πάντα το δικό του μερίδιο σφαλμάτων. Και ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των παικτών έχει, κυριολεκτικά, λατρέψει τη σειρά Prince of Persia σε όλες τις εκφάνσεις και εκδόσεις της, η αλήθεια είναι πως, σε ό,τι αφορά στις περιπέτειες του διάσημου Πρίγκιπα, τον τελευταίο καιρό η Ubisoft δεν αποδίδει τα αναμενόμενα. Αυτό δεν σημαίνει ότι το παιχνίδι που θα εξετάσουμε σε αυτήν την παρουσίαση δεν είναι μια καθ’ όλα αξιόλογη προσπάθεια, αντιθέτως, το Rival Swords είναι ένα επεισόδιο που έρχεται με αξιώσεις για να καλύψει ένα σημαντικό κενό στη βιβλιοθήκη του PSP.

Ωστόσο, εδώ υπάρχουν δύο προβλήματα. Το πρώτο εντοπίζεται στην έντονη ομοιότητα του Rival Swords με το The Two Thrones (το παιχνίδι επάνω στο οποίο βασίζεται ο τίτλος του PSP) και το δεύτερο, στα έντονα, τεχνικής φύσεως, προβλήματα που έτυχε ο κώδικας κατά τη μεταφορά του από τα οικιακά συστήματα (και, μιλώντας ειδικότερα, από το PlayStation 2) στο φορητό της Sony. Θα ξεκινήσουμε αναφερόμενοι στο πρώτο εκ των δύο προβλημάτων, δηλαδή στις έντονες ομοιότητες του Rival Swords με το παιχνίδι στο οποίο βασίστηκε. Εν ολίγοις, αν είστε από τους φανατικούς φίλους του Πρίγκιπα και έχετε ολοκληρώσει αρκετές φορές την εξαιρετική του περιπέτεια από τα Χριστούγεννα του 2005 (βλ. The Two Thrones), ελάχιστοι –ως ανύπαρκτοι- είναι οι λόγοι που θα δικαιολογούσαν την αγορά του Rival Swords στο PSP και την εκ νέου προσπάθεια σωτηρίας της Βαβυλώνας.

Πρακτικά, έχουμε να κάνουμε με μια «ωμή» μεταφορά του πρωτότυπου τίτλου, χωρίς καμία διαφοροποίηση στο level design, καμία νέα προσθήκη εντός της βασικής περιπέτειας και καμία ουσιαστική αλλαγή στο gameplay. Η ιστορία του Rival Swords είναι ακριβώς η ίδια με αυτήν που απολαύσαμε στο The Two Thrones πίσω στα τέλη του 2005 και λόγω του ότι μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μας σχετικά με το σενάριο και τη γενικότερη ποιότητα αυτού του παιχνιδιού στο σχετικό review μας, σε αυτό το κείμενο θα εστιάσουμε στις όποιες διαφορές και νέες προσθήκες εντοπίσαμε σε αυτή τη νέα έκφανση του τίτλου για το φορητό της Sony.

Έχοντας λοιπόν νικήσει τον Dahaka ο Πρίγκιπας και η Kaileena επιστρέφουν στη Βαβυλώνα. Ατυχώς, ο ήρωάς μας συνειδητοποιεί ότι διαβολικός βεζίρης από το αρχικό παιχνίδι επέστρεψε δριμύτερος και πολιορκεί την πόλη του. Το πλοίο του Πρίγκιπα καταστρέφεται από το βλήμα ενός καταπέλτη, η Kaileena αιχμαλωτίζεται από τους εισβολείς και ο ήρωας ξεκινά, για μια ακόμα φορά, έναν αγώνα δρόμου για τη σωτηρία της πόλης, αλλά και της αγαπημένης του. Το ευχάριστο είναι ότι αυτός ο αγώνας δρόμου παραμένει πιστός στη φιλοσοφία και στις gameplay μηχανικές, που τόσο αγαπήσαμε από το Sands of Time και έπειτα.

Έτσι, στην έκδοση του The Two Thrones για το PSP ο πυρήνας του platforming gameplay, το σύστημα μάχης και τα εντυπωσιακά ακροβατικά του Πρίγκιπα έμειναν ανέπαφα. Κατά συνέπεια, στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού, αυτό που θα κληθείτε να κάνετε είναι να εκτελείται όλες τις εντυπωσιακές φιγούρες του πρωταγωνιστή (περπάτημα σε τοίχους, εναέριες τούμπες, εντυπωσιακά άλματα και φρενήρεις μάχες) ακριβώς όπως είχε συμβεί στις εκδόσεις του τίτλου για τα Xbox, PS2 και GC. Ωστόσο –και παρόλο που στο πέρασμα από τις μεγάλες κονσόλες στο PSP το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού παραμένει ίδιο- κατά τη διάρκεια της δοκιμής μας ανέκυψαν ορισμένα προβλήματα, που είτε σχετίζονται με την ίδια τη φύση του PSP (λιγότερα κουμπιά και απουσία δεύτερου αναλογικού μοχλού), είτε προκύπτουν από προγραμματιστικά σφάλματα.

Το κυριότερο εξ αυτών των προβλημάτων έχει να κάνει με την κάμερα του παιχνιδιού. Και όταν η κάμερα σε ένα 3D action/ adventure αντιμετωπίζει προβλήματα, τότε αυτό μόνο θετικά αποτελέσματα δεν μπορεί να επιφέρει προς το σύνολο της εμπειρίας. H αλήθεια είναι ότι η Ubisoft Montreal προσπάθησε, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Στο μεγαλύτερο μέρος του το παιχνίδι ζητά από τον παίκτη να ακολουθεί –τρόπο τινά- την κάμερα προς το σημείο που εκείνη επιλέγει να εστιάζει, ενώ πολλές φορές η άποψη αλλάζει και περνάμε σε μια πανοραμική κάμερα, η οποία είναι ρυθμισμένη έτσι ώστε να βοηθά τον παίκτη και να του δίνει στοιχεία για το επόμενη σημείο μετάβασης. Παρόλα αυτά, αν ο παίκτης δεν δείξει τη δέουσα προσοχή την πρώτη φορά που θα του υποδειχτεί αυτό το σημείο, η κάμερα δεν αποδεικνύεται όσο χρήσιμη και «αυτόματη» αρχικά διαφαίνεται ότι είναι.

Αποτέλεσμα αυτού είναι η συχνή απώλεια προσανατολισμού και η συνεχής προσπάθεια έρευνας του χώρου και ρύθμισης της γωνίας θέασης. Τις περισσότερες φορές, η κάμερα βρίσκεται λίγο πίσω από τον ώμο του Πρίγκιπα, όμως κάθε λίγα δευτερόλεπτα απαιτείται και μια «μικρορύθμιση», η οποία επέρχεται κρατώντας πατημένο το L και χρησιμοποιώντας τον αναλογικό μοχλό του φορητού. Μπορείτε να φανταστείτε τα προβλήματα που προκύπτουν σε ένα παιχνίδι σαν το Prince of Persia όταν εκτελείται η παραπάνω διαδικασία, η οποία, σημειωτέον, όταν εκτελείται παγώνει τον χαρακτήρα μας και δεν τον αφήνει να κινείται στο χώρο. Τα προβλήματα στον χειρισμό δεν τελειώνουν εδώ.

Όταν έρχεται η ώρα να χρησιμοποιηθούν οι δυνάμεις χειραγώγησης του χρόνου, τα χέρια μας φορτώνονται με ακόμα περισσότερα πατήματα κουμπιών (στην προκειμένη, τα βέλη κατεύθυνσης του d-pad), τα οποία δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο την ήδη δύσκολη κατάσταση με τις συνεχείς προσπάθειες ρύθμισης της κάμερας. Ευτυχώς, όσον αφορά στο χειρισμό, τα δυσάρεστα κάπου εδώ λήγουν. Το μεγαλύτερο μέρος του gameplay και αυτό συνεπάγεται τις μάχες με απλούς αντιπάλους και bosses και platforming σε τοίχους, κολώνες και άλλα στοιχεία του περιβάλλοντος, λειτουργεί σχεδόν άψογα. Ο Πρίγκιπας κινείται με χάρη, σπάνια πέφτει στο κενό από σφάλμα του κώδικά και όχι δικό μας, οι μάχες εκτελούνται με ακρίβεια και η γενικότερη εμπειρία του Two Thrones, μπορεί με ασφάλεια να ειπωθεί, ότι είναι αυτούσια.
{PAGE_BREAK}
Βέβαια, -λίγο ως πολύ- όλα όσα αναφέραμε στην προηγούμενη σελίδα τα είχαμε δει και στις «μεγάλες» εκδόσεις του Two Thrones και από μια νέα έκδοση πάντα περιμένουμε κάτι περισσότερο. Στην περίπτωση του Rival Swords αυτό το κάτι περισσότερο έρχεται υπό τη μορφή ενός νέου mode, το οποίο εστιάζει στις αρματοδρομίες. Φυσικά, το εν λόγω κομμάτι του gameplay υπάρχει και στο κυρίως παιχνίδι, ωστόσο, η Ubi φρόντισε να εμπλουτίσει την έκδοση για το PSP προσθέτοντας ένα mode, που περιλαμβάνει τρεις και αρκετά μεγάλης διάρκειας αρματοδρομίες, οι οποίες αυξάνουν την αντοχή του συνόλου στο χρόνο. Όμως το εντελώς νέο multiplayer mode είναι το στοιχείο του Rival Swords που κάνει τη διαφορά. Αν και αυτό το mode ουδεμία σχέση έχει με τα όλο και πιο δημοφιλή co-op modes των σύγχρονων παιχνιδιών, αποδεικνύεται σε κάτι εξαιρετικά ευφυές και απολαυστικό. Ενεργοποιώντας αυτήν την επιλογή, δύο παίκτες (χρησιμοποιώντας δύο, ασύρματα συνδεδεμένες, κονσόλες και δύο αντίτυπα του παιχνιδιού) ξεκινούν ταυτόχρονα από την έναρξη ενός επιπέδου με απώτερο σκοπό την άφιξη στον τερματισμό.

Κάθε παίκτης έχει τρία μονοπάτια να επιλέξει για να φτάσει στην ολοκλήρωση του κάθε επιπέδου με το κάθε ένα από αυτά να προσφέρει διαφορετική πρόκληση. Για παράδειγμα, το γρήγορο μονοπάτι κρύβει μεγάλο αριθμό από δύσκολες παγίδες, ενώ δεν δίνει τη δυνατότητα γέμισης άμμου για χειραγώγηση του χρόνου. Αντιθέτως, το αργό και μεγάλο μονοπάτι, είναι μεν μακρύτερο, αλλά σαφώς πιο εύκολο από το γρήγορο. Το αποτέλεσμα αυτού του multiplayer mode δείχνει ότι δουλεύτηκε σωστά από τους developers και αποτελεί, όχι μόνο μια ευχάριστη ανάπαυλα από την κυρίως περιπέτεια, αλλά ένα mode με ένταση και αγωνία, το οποίο μπορεί να χαρίσει σε όσους το δοκιμάσουν ορισμένες συναρπαστικές στιγμές.

Αν και σε ό,τι αφορά στο gameplay, το Rival Swords στέκεται αρκετά καλά, στο τεχνικό του τμήμα η κατάσταση ακολουθεί κατηφορική πορεία. Εκ πρώτης όψεως, το επίπεδο των γραφικών στην έκδοση για το PSP δεν φαντάζει κατώτερο από τις αντίστοιχες του 2005. Εντούτοις (και μετά την κυκλοφορία του Metal Gear Solid: portable Ops, όπου ο πήχης ανέβηκε) η αλήθεια είναι διαφορετική. Τα μοντέλα των χαρακτήρων διαθέτουν το 50% της λεπτομέρειας των αρχικών, οι υφές είναι θολές και σε κοντινά πλάνα παραπέμπουν στα πρώτα παιχνίδια του PlayStation 2, ενώ σε ανοιχτούς χώρους ή σε σημεία με πολλά αντικείμενα ταυτόχρονα στην οθόνη το frame rate εκτελεί κατακόρυφες…βουτιές. Μιλώντας πάντα για το επίπεδο των γραφικών, αυτό που έχει παραμείνει αυτούσιο από το Two Thrones είναι το όμορφο animation των χαρακτήρων και δη, αυτό του Πρίγκιπα.

Είστε έτοιμοι να κάνετε παραχωρήσεις στον τομέα των γραφικών προκειμένου να απολαύσετε τον Πρίγκιπα στο PSP; Δεν θα διαφωνήσουμε καθόλου, για την ακρίβεια, προβλήματα σαν αυτά που προαναφέρθηκαν ήταν αναμενόμενα. Όμως αυτό που δεν μπορεί να συγχωρεθεί στη Ubi είναι ο απαράδεκτος προγραμματισμός του ηχητικού τμήματος του παιχνιδιού της. Τώρα, το πώς κατάφεραν οι developers να διαθέσουν στην αγορά ένα παιχνίδι, στο οποίο ο ήχος και ειδικότερα οι ομιλίες των πρωταγωνιστών είναι εντελώς εκτός συγχρονισμού, είναι απορίας άξιο. Τονίζουμε ότι η ποιότητα του ήχου στο Rival Swords είναι εξαιρετική, η μουσική μαγευτική όπως τη θυμάστε από το Two Thrones και τα εφέ της μάχης συναρπαστικά όπως πάντα. Απλά, πολλές φορές, αν όχι πάντα, τα πάντα ακούγονται λίγα δευτερόλεπτα αφού τα έχουμε δει να εξελίσσονται στην οθόνη…

Από τις προηγούμενες παραγράφους, αλλά και από τη βαθμολογία που αποφασίσαμε να δώσουμε στο Rival Swords, ίσως να θεωρήσετε ότι είμαστε λίγο αυστηροί με τη δημιουργία της Ubisoft Montreal. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι, με την έκδοση του παιχνιδιού για τα οικιακά συστήματα, ο πήχης είχε ανέβει ψηλά. Για την ακρίβεια, το σχεδόν άρτιο The Two Thrones μέχρι σήμερα έχει ξεπεραστεί μόνο από τα δύο God of War της Sony. Μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε το δύσκολο «έργο» που είχε να φέρει εις πέρας το Rival Swords. Ατυχώς, ενώ το παιχνίδι διαθέτει  τη μαγεία και το υπέροχο ύφος του πρωτότυπου, το γεγονός πως δεν προσφέρει κάτι ουσιαστικά νέο προς αυτόν που έχει ήδη ολοκληρώσει το Two Thrones (εκτός από το ενδιαφέρον multiplayer mode), ενώ την ίδια στιγμή υποφέρει από σημαντικά τεχνικά προβλήματα, μειώνει αισθητά την αξία του. Δείτε το μόνο αν δεν έχετε παίξει την «οικιακή» έκδοση ή αν ο Πρίγκιπας σάς έχει λείψει πολύ…

Γιώργος Καλλίφας

PEGI 16+