Σκέψεις – Επιστροφή στο μέλλον

Κατά πως πάει το πράμα, μέρος 1ο.

Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, μια ανασκόπηση τίγκα στη νοσταλγία δεν είναι και το πιο σπάνιο πράγμα που μπορεί να διαβάσει κανείς στο internet, κι ειδικά σε sites με θέμα τα games. Σε αυτόν το συγκεκριμένο χώρο, όλο και κάποιος “παππούς” θα υπάρχει, που “ήταν εκεί, όταν όλα ξεκίνησαν”, και για να δικαιώσουμε και πάλι τον φουκαρά τον στραβό, εδώ στο gameover διαθέτουμε πολλούς. Είτε αναγνώστες, είτε συντάκτες. Αυτό όμως που δεν απαντάται συχνά στο χώρο, είναι άτομα που μπορούν να προβλέψουν και να προδιαγράψουν το μέλλον.

Τέτοια ταλέντα συχνά “κατοικούν” σε ιστότοπους καταστροφολογίας και συνομωσιολογίας, όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις, αποτυγχάνουν να χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά και δημιουργικά βασικές ποιότητες που θα πρεπε να κατέχει ο σωστός “μάντης” του μέλλοντος. Fear not, αγαπητοί αναγνώστες, μιας κι εδώ, πέρα από ταλέντο, διαθέτουμε και άυλα πτυχία σε χαρτομαντεία, χαρτοπαιξία, καφεμαντεία, καφεκατάνυξη, ουζοκατάνυξη και, last but not least, ατέλειωτες ώρες θέασης βασικών ταινιών του είδους όπως Back to the future, Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα, Η θεία απ’το Σικάγο και Terminator.

“There is no fate but what you make”, λοιπόν, που λέει κι ο Γιαννάκης ο Κόνορ, γι’αυτό κι εμείς θα αναλάβουμε το έργο να σκιαγραφήσουμε το μέλλον του gaming παρέα, προς όφελος ολόκληρου του πλανήτη, των γενιών που θα έρθουν και των πολιτισμών που θα επισκεφτούν από διάφορα μέρη του σύμπαντος στην εξεταζόμενη περίοδο. Στο πρώτο μέρος θα ξεκινήσουμε να κολυμπάμε στα ρηχά, βλέποντας μονάχα στα πρώτα δύο-τρία χρόνια που έχουμε μπροστά μας. Μην υποτιμάτε τα ρηχά νερά κυρίες και κύριοι! Εκεί υπάρχουν υπερήλικοι λουόμενοι που… ζεσταίνουν τα νερά, μικροπωλητές με ατέλειωτο stamina, όλος ο υπόλοιπος κόσμος, και, φυσικά, μπόλικες δόσεις αντηλιακού – μεταφορικά μιλώντας πάντα! Τέτοια εμπόδια όμως είναι ψωμοτύρι για εσάς κι είμαι σίγουρος ότι θα τα ξεπεράσουμε γρήγορα.

Ας ξεκινήσω λοιπόν, κάνοντας boot στο Palantir που έκλεψα από τον Saruman (κράτησε την απομίμιση) και να σας δώσω τι βλέπω να συμβαίνει στο gaming σε δύο-τρία χρόνια. (Εδώ αξίζει να αναφερθεί ότι στο Palantir που κράτησε ο μεγάλος μάγος φόρτωνε αρχική σελίδα με κατάληξη .ru, που του “κόλλησε” λογισμικό παρακολούθησης από servers ύποπτης και σκοτεινής προελεύσεως). Σειρά θα πάρει ο καθένας από εσάς, με όποια συσκευή, ταλέντο και μεταφυσικό βύσμα διαθέτει. Θα συμπληρώσει, θα συμφωνήσει, θα αντικαταστήσει, θα αναιρέσει, θα διαψεύσει. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα… Το μέλλον το γράφουμε εμείς, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

“Ένα σύννεφο (δεν) θολώνει την όρασή μου”, που έλεγε κι η Βλαχοπούλου… Σε τρία χρόνια περίπου βλέπω τις επόμενες κονσόλες να αρχιζουν να απασχολούν την επικαιρότητα. Βλέπω την πτώση των Steam Machines. Βλέπω, όμως, και το mobile gaming να ανθίζει ακόμα περισσότερο. Βλέπω να πολλαπλασιάζονται “ποιοτικά” games επιπέδου Swordigo και να πέρνουν τη θέση των αδήφαγων multiplayer “Strategy” που απαιτούν 46 πραγματικές ώρες για να κατασκευάσετε Barracks και σας προσφέρουν τη “σωτήρια λύση” να πληρώσετε για να παίξετε σε πραγματικό χρόνο. Θα έρθουν παιχνίδια που θα έχουν στοιχειώδες gameplay ποιότητας, αλλά με τα in-game-purchases καλύτερα κρυμμένα, αλλά πάντα απαιτητά κι απαραίτητα.

Εμείς όμως είμαστε gamers χρόνια τώρα! Ξέρουμε ότι τα “ποιοτικότερα” των mobile δεν ξύνουν καν την επιφάνεια των gameplay τιτάνων της οικιακής διασκέδασης. Εσείς το ξέρετε, οι κατασκευαστές (θα) το ξέρουν, αλλά όλοι μαζί θα το αγνοήσουμε. Τα οικιακά games θα κολλήσουν τον ιό της gameplay κατεδάφισης προκειμένου να χτιστεί στη θέση αυτή η “λεωφόρος” ενός μοντέλου παραγωγής χρημάτων, το “εμπορικό κέντρο” των IAP. Ναι, αυτό λέει η περίεργη σφαίρα που φτιάχτηκε στο Numenor από ανθρώπους πολύ σοφούς για να είναι αληθινοί. Όλη η δημιουργικότητα, φαντασία και ταλέντο των devs θα επενδυθεί (θέλοντας και μη) στην ανάπτυξη “οικονομικών μοντέλων” για περαιτέρω… άντληση μικροποσών από τον κάθε gamer. Μικρο-ποσών για τους καταναλωτές, μεγαλο-ποσά για τους παραγωγούς, όμως. Το 0,99 που δίνουμε για να παίξουμε 5 λεπτά παραπάνω στο Hearthstone, μετατρέπεται σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες για έναν και μόνο παραλήπτη.

Αγνοώντας τον Φιδόγλωσσο που σκαλίζει το μπαρούτι, κοιτάζω πιο βαθειά στη σφαίρα και βλέπω αυτό το πράγμα να γίνεται πιο… φίνο, πιο δυσδιάκριτο. “Μπορούν;” ρωτάει ο μελαχροινός προδότης, απομακρύνοντας την τελευταία στιγμή τη φλόγα του κεριού από το παρασκεύασμα που ετοιμάζω για να γκρεμίσω τους τοίχους της gaming λήθης. “Mπορούν!”, του απαντάω εγώ “Εδώ έφτιαξαν Tetris και Mario, Bioshock και Deus Ex. Εκεί θα κολλήσουν;” Κρίμα όμως, φίλε μου Γκρίμα, να χαραμίζεται εκεί το ταλέντο τους. Μια λάμψη από το Palantir με συνεγείρει. Για μια στιγμή νόμισα ότι το κακόβουλο λογισμικό κατέλαβε και το δικό μου μηχάνημα κι ότι τώρα θα δείχνει μόνο αβλέφαρα μάτια.

Όμως ήταν μια αντανάκλαση. Κεραυνοί κι εφέ των 90s γέμισαν την αίθουσα κι έδωσαν τη θέση τους στη μορφή ενός γερασμένου Arnie, να λέει ότι απέτυχε στην αποστολή του. Κατά τα φαινόμενα, κάποιος τον έστειλε στο παρελθόν για να σταματήσει την εξάπλωση του mobile μοντέλου στο gaming. Απέτυχε, λέει, και πλέον, προκειμένου να ταιριάξουν τα νέα χρηματο-αρμεκτικά μοντέλα παντού, χρειάζεται να περιοριστούν τα είδη που δε μπορούν να τα ενσωματώσουν. Παιχνίδια σαν τα προαναφερθέντα θα μειώνονται σταθερά και με δραστικό ρυθμό. Θα υπάρχουν ολοένα και λιγότερα γένη παιχνιδιών. Θα ανακατευτούν μεταξύ τους και θα ξεχωρίζουν δύσκολα. Όσο περνούν τα χρόνια θα βλέπεις όλο και λιγότερα διαμάντια του gameplay. Το focus των devs θα είναι στραμμένο αλλού.

“Come with me, if you want to play”, είπε ο γέρος μπρατσάς, απλώνοντας το ριτιδιασμένο χέρι του. “Έλα να επιστρέψουμε στην παλιά εποχή, με retro-clones παιχνιδιών κι αναμασημένα remakes”, όμως τον αγνόησα. Δεν είναι πλέον λύση αυτή. Παράτησα το Palantir ανοιχτό σε eco mode και τον Φιδόγλωσσο να ρίχνει μπαρούτι στα γιουβαρλάκια (για τη γεύση) κι έτρεξα έξω. Εκεί, ένα ασπρομάλλης επιστήμονας κι ένας έφηβος με σταράκια και φουσκωτό μπουφάν στέκονταν δίπλα σε ένα περίεργο αυτοκίνητο.

 Εύκολα λεία, μιας και ήταν, τους παραμέρισα, μπήκα μέσα, πάτησα μια ημερομηνία και σανίδωσα το γκάζι. Δίπλα μου ο Einstein γρύλλησε. Τα λάστιχα στρίγγλισαν κι ο ευφυής μαλλιάς φώναξε “Great Scott” καθώς απομακρυνόμουν με 88 μίλια την ώρα. Δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω πλέον. Αυτά που είδα δε μου άφηναν παρά μόνο μία επιλογή, που μέλλει να περιγραφεί στο δεύτερο μέρος. Προς το “παρών” όμως, πρέπει να μου πείτε τι βλέπετε εσείς για τα επόμενα δυο-τρία χρόνια του μέλλοντος, γιατί το ταξίδι φαντάζει μεγάλο..