The Witcher 3: Hearts of Stone
Κάνε την καρδιά σου πέτρα...
Κάνε την καρδιά σου πέτρα…
Αν για κάτι θα πρέπει να παραδεχθούμε την CD Projekt είναι ότι δείχνει πως πραγματικά σέβεται το κοινό της. Εν αντιθέσει με κάποιους άλλους, που τείνουν να… “αρμέγουν” ασύστολα τον παίκτη, ζητώντας υπέρογκα ποσά για λίγα extra skins, όπλα ή στην καλύτερη ένα νέο quest 2-3 ωρών, η CD Projekt αποφάσισε να ακολουθήσει την τίμια οδό και να προσφέρει νέο υλικό, μεγάλης διάρκειας, υψηλής ποιότητας και φυσιολογικής τιμής. Το Hearts of Stone, λοιπόν, είναι το πρώτο και μικρότερο από τα δύο ανακοινωμένα DLCs για το Witcher 3 (το δεύτερο θα ακολουθήσει στις αρχές του 2016) και είμαστε χαρούμενοι που τιμάει το όνομα και το σύμπαν που έχτισαν οι δημιουργοί στο βασικό παιχνίδι. Προσοχή, το expansion αφορά μόνο high level παίκτες (32lvl και άνω) και δεν συνεχίζει την ιστορία από το τέλος του Witcher 3, αλλά αποτελεί εμβόλιμο τμήμα σε αυτή, και μπορείτε να το παίξετε μέχρι να φύγετε για την τελική επιδρομή και μάχη.
Η ιστορία του Hearts of Stone, λοιπόν, ξεκινάει κάπως τυπικά, με το κυνήγι ενός ακόμα contract, αλλά καταφέρνει με ύπουλο τρόπο να το “γυρίσει” και να σε μπλέξει σε μία διαμάχη που ξεπερνάει τα δεδομένα του ανθρώπινου κόσμου και προχωράει στο υπερφυσικό. Μέσα από τις διάφορες στροφές και ανεβοκατεβάσματα της ιστορίας, όλα τα πράγματα επιστρέφουν πίσω στη σχέση μεταξύ των Gaunter O’Dimm, μίας μυστηριώδους φιγούρας με ψευδώνυμο “Master Mirror” και τον Olgierd Von Everec, ενός δάνδη με βαθιές ψυχολογικές διαταραχές. Δίχως να πούμε κάτι παραπάνω για την ιστορία, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε πως οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες, καθώς και αρκετοί που τους πλαισιώνουν, αποτελούν ορισμένους από τους καλύτερα γραμμένους χαρακτήρες στο σύμπαν του Witcher.
Το πώς παίζουν με τις λέξεις αλλά και το πώς εξελίσσονται κατά τη διάρκεια της ιστορίας αυτοί οι χαρακτήρες είναι δείγμα αριστουργηματικής γραφής, η οποία καταφέρνει όσο λίγα παιχνίδια να κάνουν τους ανταγωνιστές του Geralt να μαγνητίζουν το ενδιαφέρον. Και σαν να μην έφταναν αυτοί, στο παιχνίδι επιστρέφει η Shani, μια παλιά και στενή φίλη του Geralt από το Witcher 1. Σε αντίθεση με την απότομη Yennefer ή την κάπως εγωίστρια Triss, η ανιδιοτέλεια και η καλοσύνη της Shani προσφέρουν ίσως τον πιο καλό χαρακτήρα του παιχνιδιού και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ερωτικές σχέσεις του Geralt. Πάντα, όμως, δεν είναι δυνατόν όλα τα πράγματα να δουλεύουν ρολόι. Ένα από τα βασικά προβλήματα του Witcher 3, οι αστάθειες στη ροή της ιστορίας, κάνει την εμφάνισή του και εδώ. Έτσι, μπορεί να ξεκινάς με αγχωτικό σκηνικό και τρελές μάχες, να μεταβαίνεις για δύο ώρες σε cutscene walking simulator, να βρίσκεσαι μπροστά σε μια αστεία μάχη, να σοβαρεύει η ιστορία και μετά να γίνεται ξανά αστεία.
Έτσι ο παίκτης χάνει κάπως το ρυθμό και, κυρίως, την αίσθηση της ανάγκης να λύσει άμεσα το Quest (γιατί υπάρχει ανάγκη). Σε καμία περίπτωση δεν λέμε ότι ο σχεδιασμός του expansion είναι κακός, απλά θα μπορούσε να έχει λίγο καλύτερη ροή για να μην χάνεται το “immersion” τη στιγμή που μόλις τo βρήκες. Το άλλο ζήτημα με την ιστορία έχει να κάνει με ορισμένες χαμένες ευκαιρίες που θα έπρεπε να είχαν τύχει καλύτερης εκμετάλλευσης. Η πιο χαρακτηριστική είναι πως, ενώ το παιχνίδι ξεκινάει με ένα έντονο, ανατολίκo άρωμα, ξαφνικά αυτό σχεδόν εξαφανίζεται! Αυτό το άρωμα, λοιπόν, παραμένει μέσα στο παιχνίδι με ένα νέο χαρακτήρα craftsman, ο οποίος έχει φέρει μαζί του τα αρχαία μυστικά της Ανατολής, με τα οποία μπορεί να “πλέξει” runes και glyphs στις πανοπλίες και τα όπλα μας και να τους προσθέσει νέες δυνάμεις και ιδιότητες, ανοίγοντας έτσι μια νέα πτυχή RPG crafting στο παιχνίδι.
“Η ιστορία του Hearts of Stone, λοιπόν, ξεκινάει κάπως τυπικά, με το κυνήγι ενός ακόμα contract, αλλά καταφέρνει με ύπουλο τρόπο να το “γυρίσει” και να σε μπλέξει σε μία διαμάχη που ξεπερνάει τα δεδομένα του ανθρώπινου κόσμου και προχωράει στο υπερφυσικό.”
Για να χρησιμοποιήσετε, όμως, ένα τέτοιο enchancement, θα πρέπει να ξεχάσετε τα άλλα enhancements που μπορεί να είχατε βάλει επάνω του, κάτι το οποίο δεν είναι και ιδιαίτερο πρόβλημα, μιας και δεν είχαν ποτέ και κάποια φοβερή ισχύ. Το θέμα είναι πως και το καινούργιο crafting δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Υπάρχουν ορισμένες δυνάμεις που αυξάνουν το regeneration του health ή του stamina, καθώς και το σίγουρα χρησιμότατο deflection, που διώχνει τα βέλη που στέλνουν οι εχθροί πάνω σας, αλλά ως επί το πλείστον δε θα δείτε κάτι που θα προσφέρει σημαντικές αλλαγές στο gameplay. Και αν σκεφτείτε πως για να ξεκλειδώσετε όλες τις δυνατότητες του craftsman θα πρέπει να του πληρώσετε τα εργαλεία (όλα τα λεφτά που βγάλατε από το παιχνίδι, μάλλον δε φτάσουν…) και πως κάθε πειραματισμός είναι και αυτός αρκετά ακριβός, η εν λόγω προσθήκη είναι κάπως άστοχη.
Εξίσου άστοχο, μα συνάμα και αστείο, είναι το νέο leveling ορισμένων εχθρών. Οι δημιουργοί πρόσθεσαν ορισμένα νέα mobs για να αντιμετωπίσει ο Geralt, mobs που είναι αρκετά πιο ζόρικα από ό,τι είχατε συνηθίσει ως τώρα. Το αστείο της υπόθεσης εμφανίζεται όταν πέφτεις ξαφνικά επάνω σε έναν απλό αγριόχοιρο Lvl 36, ο οποίος είναι πιο ζόρικος από έναν Werewolf level 25 για το χαρακτήρα εκείνη τη στιγμή. Κατανοούμε την ανάγκη για ανώτερα levels, αλλά θεωρούμε πως η εύκολη λύση του να ανεβάζεις level τα mobs δίχως λογική είναι κάπως αστείο. Ειδικά όταν δείτε Lvl 35 drowners στις όχθες του ποταμού μέσα στο Novigrad, ε όπως και να το κάνουμε, θα γελάσετε λιγάκι! Εκεί που δεν θα γελάσετε στα σίγουρα, είναι στα bosses. Ναι, εν τέλει ο τρόπος αντιμετώπισής τους ακολουθεί το μοτίβο “dodge/ parry/ queen/κ.λπ.”, όπως πάντα, αλλά τα bosses που θα συναντήσετε εδώ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, καταφέρνουν να προσφέρουν μια πολύ πιο έντονη εμπειρία μάχης απ’ ό,τι έχετε δει στο υπόλοιπο παιχνίδι, με σαφέστατα υψηλότερη δυσκολία και απαίτηση από τον παίκτη να εκμεταλλευθεί στο έπακρο τα αντανακλαστικά και τα potions του.
“Στο παιχνίδι επιστρέφει η Shani, μια παλιά και στενή φίλη του Geralt από το Witcher 1. Σε αντίθεση με την απότομη Yennefer ή την κάπως εγωίστρια Triss, η ανιδιοτέλεια και η καλοσύνη της Shani προσφέρουν ίσως τον πιο καλό χαρακτήρα του παιχνιδιού και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ερωτικές σχέσεις του Geralt.”
Ακόμα και μέσα στην ίδια τη μάχη αρκετοί από αυτούς θα αλλάξουν τον τρόπο επίθεσής τους, αναγκάζοντάς σας να προσαρμόσετε τη στρατηγική σας. Είναι μια εξαιρετική βελτίωση στα boss fighting mechanism του Witcher 3. Εξίσου εμπνευσμένος είναι ο σχεδιασμός ορισμένων εκ των συμβάντων αλλά και των στόχων σας κατά τη διάρκεια πολλών quests. Με αυτό τον τρόπο η CD Projekt κατάφερε να συνδυάσει την πολύ δυνατή γραφή της, με κάποια νέα, αστεία αλλά και σοβαρά στοιχεία, που κάνουν τα quests να ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο παιχνίδι. Ακόμα και το πιο αργό κομμάτι του expansion, που θέλει τον Geralt να εμφανίζεται σε ένα πάρτι, είναι γεμάτο νέων ειδών και αστεία quests.
Αν στο χορταστικό main quest προσθέσετε και το γεγονός πως υπάρχει και καμία ντουζίνα νέων side quests (ένα εκ των οποίων είναι εκπληκτικό, λόγο του χαρακτήρα που σας το δίνει) και contracts, η διάρκεια του Hearts of Stone μπορεί πολύ άνετα να φτάσει και τις 15 ώρες. Και όλα αυτά, να λαμβάνουν χώρα κυρίως γύρω από νέες περιοχές βόρειοανατολικά του Novigrad. Σε αντίθεση με το επόμενο DLC, που θα φέρει μια ολοκαίνουργια περιοχή στο χάρτη του Witcher 3, εδώ οι δημιουργοί αποφάσισαν να επιστρέψουν τον παίκτη μέσα στα λιβάδια της περιοχής Velen. Μην ανησυχείτε, όμως, μπορεί η ατμόσφαιρα να είναι γνωστή, αλλά θα επισκεφθείτε και ορισμένα μέρη τα οποία δίνουν νέο χαρακτήρα και, κυρίως, ζωή και σφυγμό στο Velen.
Εν κατακλείδι, το Hearts of Stone είναι ένα ενδιαφέρον και ιδιαίτερο expansion. Σίγουρα δεν φέρνει κάτι ρηξικέλευθο στη συνταγή, ώστε να πείσει κάποιον που δεν άγγιξε το Witcher 3, αλλά για όποιον όμως αγάπησε το βασικό παιχνίδι, το πρώτο αυτό expansion προσφέρει μια ενδιαφέρουσα παράσταση από έναν θίασο χαρακτήρων που σπάνια συναντάει κανείς σε παιχνίδι. Μπορεί να έχει τις αδυναμίες και τις αστοχίες του, αλλά αποτελεί μια ωραία πρόταση για όποιον αναζητά λίγο ακόμα Witcher. Υπομονή τώρα μέχρι το επόμενο!
Διαβαστε επίσης
