Resident Evil Zero HD Remaster
Back to the origins.
Back to the origins.
Δυστυχώς, σήμερα η σειρά Resident Evil στέκεται σαν ένα κλασικό (ίσως, ΤΟ κλασικό) παράδειγμα σειράς βιντεοπαιχνιδιών που έχει χάσει εντελώς το δρόμο της, ξεστρατίζοντας σε μονοπάτια που αφενός καμία σχέση δεν έχουν με το ξεκίνημα, και αφετέρου δεν φαίνεται να οδηγούν σε κάποιο νέο, συναρπαστικό, έστω ενδιαφέροντα προορισμό. Αρκούν οι πρώτες ώρες του Resident Evil 6 ή του Operation Racoon City για να γίνει αισθητό αυτό. “Back to basics” λοιπόν, με το Resident Evil 0, το οποίο περιέχεται και στο πακέτο Origins, που επιχειρεί να φέρει στο σήμερα δυο κλασικούς τίτλους από τη «χρυσή» εποχή του Resident Evil, τότε που μόνο του καθόριζε –δημιουργούσε, όπως θέλετε πείτε το- την κατηγορία survival horror βιντεοπαιχνιδιών.
Το remaster του πρώτου Resident Evil, με την επιστροφή στη θρυλική έπαυλη, που κυκλοφόρησε πέρυσι, έφερε ξανά στο προσκήνιο το κλασικό και αγαπημένο ύφος της σειράς, και τώρα το Resident Evil 0, το οποίο ακολουθεί τα γεγονότα από την αρχή, με βάση τη χρονολογία του σύμπαντος και όχι της κυκλοφορίας των παιχνιδιών, δίνει ακόμα μια “γεύση από παρελθόν”. Τα γεγονότα εδώ εξελίσσονται πριν από αυτά της έπαυλης (και σε σημεία, παράλληλα με αυτά), με πρωταγωνιστές τη Rebecca Chambers της ομάδας S.T.A.R.S και τον κατάδικο Billy Coen, οι οποίοι προσπαθούν να εξηγήσουν τα γεγονότα που λαμβάνουν μέρος σε ένα τρένο κάπου στο Racoon Forest. Αλλά δεν χρειάζεται να αναφέρουμε άλλες λεπτομέρειες για το σενάριο.
Αρχικά, πρέπει να πούμε πως το Resident Evil 0 θεωρείται από πολλούς ως ένα από τα αδύναμα Resident Evil της συγκεκριμένης περιόδου, το οποίο όμως εννοείται ότι διακατέχεται από τη χαρακτηριστική ατμόσφαιρα της σειράς κατά τα πρώτα αυτά χρόνια, και ίσως για τελευταία φορά πριν την αλλαγή κατεύθυνσης σε πιο action μονοπάτια. Απαράλλαχτα έμειναν τα θετικά τμήματα, όπως η πολύ ενδιαφέρουσα πρόοδος μέσω καλοστημένων puzzles, ανάγκης σκέψης από πλευράς του παίκτη, προετοιμασίας και εναλλαγής μεταξύ των δυο χαρακτήρων.
Βέβαια, το ίδιο ισχύει για τα προβλήματα που υπήρχαν τότε, που επιστρέφουν απαράλλαχτα και σήμερα, όπως η αδύναμη γραφή, το εκνευριστικό backtracking και το inventory που πραγματικά δημιουργεί απανωτούς πονοκεφάλους για το item management, ενώ θα περιμέναμε λίγο καλύτερη χρήση της κάμερας, η οποία συνεχίζει να μπερδεύει σε πολλές περιπτώσεις, με το ίδιο να ισχύει για τον -σε σημεία- χοντροκομμένο χειρισμό. Η αλήθεια είναι πως ένα χρόνο μετά το remake του Resident Evil, θα έπρεπε να έχει γίνει μεγαλύτερη πρόοδος σε ορισμένα τεχνικής φύσεως ζητήματα όσον αφορά το Resident Evil 0. Είναι λογικό η επανακυκλοφορία να νοηματοδοτείται κυρίως από το “HD Remaster” κομμάτι, με την οπτική απεικόνιση να στέκεται σχεδόν ισάξια σε σημερινά παιχνίδια.
Το Background σε κάθε σκηνή είναι πιο ατμοσφαιρικό και επιβλητικό από ποτέ, με τους φωτισμούς και τις σκιές να «μαλώνουν» τόσο γύρω όσο και πάνω στους λεπτομερέστατους χαρακτήρες, ενώ οι υφές στις επιφάνειες και τα textures εντυπωσιάζουν. Για να είμαστε δίκαιοι, ήδη από το Gamecube υπήρχαν πολύ όμορφα γραφικά, αλλά το τωρινό αποτέλεσμα προσθέτει πολλούς πόντους στο σύνολο και την ατμόσφαιρα, πάντα με το πλεονέκτημα ότι μιλάμε για στάσιμα περιβάλλοντα από fixed γωνίες θέασης. Το ίδιο δεν μπορούμε να πούμε και για τα cutscenes, καθώς δεν φαίνεται να έπεσε η ίδια δουλειά που έπεσε και στα γενικότερα γραφικά του τίτλου, με αποτέλεσμα να φαίνονται οπτικά ασύνδετα και «σκονισμένα». Στις σημαντικές προσθήκες του HD Remaster βρίσκονται το «Wesker mode», το οποίο αντικαθιστά το μοντέλο του Billy Coen με τον εικονικό χαρακτήρα Albert Wesker και κάνει διαθέσιμες υπερφυσικές δυνάμεις στον παίκτη, αλλά και το Widescreen Aspect Ratio που αποτυπώνει την εικόνα πιο “κινημαογραφικά” σε ευρείες οθόνες.
Στην περίπτωση του Resident Evil 0 η κατάσταση είναι hit-or-miss. Σε κάποια σημεία έχει γεράσει άσχημα, σε κάποια όχι και τόσο, ενώ συνεχίζει να θεωρείται ένα μέτριο προς καλό Resident Evil παιχνίδι που αποτελεί όμως σημαντικό κομμάτι της σειράς. Όσοι έχουν ήδη ασχοληθεί με την original κυκλοφορία, θα βρούν πολύ λίγα πράγματα πέρα από τη νέα απεικόνιση, το βελτιωμένο ήχο και την ενδεχόμενη νοσταλγία. Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία βελτίωση σε ουσιαστικούς τομείς, κάτι που σημαίνει πως σε όσους δεν άρεσε το original, δεν θα αρέσει σε καμία περίπτωση και το HD Remaster. Από την άλλη, θεωρούμε πως το συγκεκριμένο Remaster, μαζί με το περσινό Remake του πρώτου Resident Evil, αξίζουν και με το παραπάνω όχι απλά ως… μουσιακά εκθέματα, αλλά ως πολύτιμη ματιά σε μια άλλη, πολύ διαφορετική εποχή gaming. Μια άλλη εποχή, που ίσως κρύβει και το μυστικό για μια αναγέννηση του genre, και σίγουρα αξίζει να επισκεφθούν όσοι δεν είχαν την ευκαιρία να το κάνουν μια δεκαετία πριν.
To review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.
Διαβάστε επίσης
