Σκέψεις – Πόσο πρέπει να πληρώσουμε για να παίξουμε;

Τελικά…;

Θυμάμαι μια εποχή όπου το να παίξει κανείς ένα παιχνίδι ήταν απλή υπόθεση: Έβαζες ένα ματσούκι σ’ένα μαραφέτι, άντε στη χειρότερη να πληκτρολογούσες και καμιά-δυο εντολές, έπιανες ένα άλλο ματσούκι… κι έπαιζες! Απλό πράγμα. Με λίγες, απλές ενέργειες μπορούσες να απολαμβάνεις τα “ζωντανά κινούμενα σχέδια” για ώρες, ή μέχρι τουλάχιστον να “σου τη σπάσει” κάποιος λέγοντάς σου να πας έξω να παίξεις με μπάλες και τούβλα. Ήταν απλό. Όσο απλό το ήθελες και όσο απλό το χρειαζόσουν. Κρατάμε αυτά τα δυο ρήματα για τη συνέχεια…

Το μαραφέτι το κρατούσες όσο ήθελες (να το πάλι το ρήμα…). Το παιχνίδι μέσα στο ματσούκι άντεχε όσο μπορούσε να αντέξει και το φυσικό υλικό από το οποίο ήταν περιβεβλημένο. Εκεί δε μπορούσε να σου τη σπάσει κανένας. Έπαιζες όσο ήθελες κι όσο το επέτρεπε ο ελεύθερος χρόνος κι οι κοινωνικές σου υποχρεώσεις… Όμως βρε Αποστόλη μας ζάλισες με τα ρετρό και τη νοσταλγία. Βάλε λίγο το κείμενο σε fast forward

Μπλπιλπμπλπιλπλμπλιιιμπλιιπ. Ορίστε! Βρεθήκαμε είκοσι με τριάντα χρόνια μπροστά στο μέλλον, στη σημερινή εποχή ας πούμε. Η ενδιάμεση εξέλιξη έλαβε χώρα με γλυκόπικρο τρόπο και με λεπτομέρειες που μπορουν να βρεθούν με μια ανασκαφή σε google, wikipedia, ή στα ταλαιπωρημένα μυαλά των συντακτών μας εδώ. Όπως και να χει, ο γέγονε, γέγονε. Σιγά, σιγά τα παιχνίδια και τα μηχανήματα έγιναν ακριβότερα και πολυπλοκότερα. Μάθαμε να προσαρμοζόμαστε. Κάποιοι τα γνώρισαν έτσι, κάποιοι άλλοι διαμαρτυρήθηκαν με τρόπο και γραφικά που σηκώνουν ένα ολοστρόγγυλο “εννιαράκι”.

Μάθαμε να πληρώνουμε το game ακριβότερα. Μάθαμε να αγοράζουμε οποιαδήποτε άλλη λεπτομέρεια κατάφεραν να σκαρφιστούν οι δημιουργοί για να τέρψουν το χαιδεύον χέρι των παραγωγών. Μάθαμε να αποκτούμε το παιχνίδι σε δόσεις: λίγο τώρα, λίγο σε DLC, λίγο κατά τη διάρκεια που παίζουμε. Μάθαμε να πληρώνουμε για να παίξουμε με άλλους, μάθαμε να πληρώνουμε για να παίξουμε και το ίδιο το παιχνίδι αφού το είχαμε πληρώσει ήδη για να το αποκτήσουμε. Μάθαμε να πληρώνουμε προκαταβολικά για να παίξουμε μερικούς μήνες μετά.

Κάποιοι διαμαρτύρονται. Κάποιοι αρέσκονται… και διαμαρτύρονται που κάποιοι άλλοι διαμαρτύρονται. Αμφότεροι διεκδικούν δάφνες στον τομέα των γραφικών, ενώ παράλληλα το παχυλό χέρι με τα στραβοκομμένα νύχια χαϊδεύει το κεφάλι του dev και τον επιβραβεύει. Του ζητά νέους τρόπους για να βγάλει λεφτά. Καινούριες μεθόδους για να περιπλέξει την απλή διαδικασία του άλλοτε και να χρεώσει κάθε βήμα και στιγμή της. Το επιχειρηματικό δαιμόνιο αποφάσισε ότι το game σε δόσεις το έχει πλέον αποδεχθεί ο κόσμος. Όσες δόσεις και να ‘ναι αυτές. Είτε οι 5 -10 που αντιστοιχούν στα DLC, είτε οι μερικές εκατοντάδες που βρίσκουν αντίκρυσμα στα in game purchases και microtransactions.

Καιρός λοιπόν να αρχίσουν να χρεώνουν και κάτι άλλο. Καιρός να παίρνουμε και την κονσόλα σε δόσεις. Ναι, καλά καταλάβατε. Εδώ έρχονται να κουμπώσουν, ωραία και καλά, σαν ολοκαίνουρια τουβλάκια lego, οι πρόσφατες δηλώσεις των γιγάντων του console gaming. Ανιχνέυοντας τα βαρυτικά κύματα που πλέον ζουν ανάμεσά μας, σα να ακούμε τον διάλογο αυτό καθεαυτό των πανίσχυρων, καλοαναθρεμμένων στελεχών της κάθε εταιρίας:

• “Δε γίνεται δουλειά έτσι, Μήτσο! Καλά τα DLC, αλλά πρέπει να βρούμε κι άλλους τρόπους να πάρουμε λεφτά από τους gamers”
• “Μη στενοχωριέσαι, Βάγγο, έχω μια ιδέα! Να βγάλουμε και τα μηχανήματα σε δόσεις! Άκου εκεί θράσος που έχουν, να θέλουν να “βγάλουν” μια δεκαετία με το ίδιο μηχάνημα. Ας τους βάλουμε να πληρώνουν κάθε δυο ή τρία χρόνια και για μηχάνημα. Θα τους τάξουμε up-to-date γραφικά (ξέρεις, όπως τώρα) κι αυτοί θα πάρουν. Στο PC έπιασε. Να δεις, θα πιάσει κι εδώ”
• “Φοβερή ιδέα Μήτσο. Πάμε να τους το πούμε. Αν δεν ανοίξει ρουθούνι, το εφαρμόζουμε μέσα στην επόμενη χρονιά. Λέω να τους τάξουμε 1080p/60fps αυτήν τη φορά”…
• “Αυτό το τάξαμε, Βάγγο”
• “Το δώσαμε;”
• ”Όχι.”
• “Ε, ας το τάξουμε ξανά, να το πληρώσουν ξανά”.

Κάπου εδώ η μηχανή ανίχνευσης βαρυτικών κυμάτων χάλασε, μιας κι αποτελεί πρόσφατο δημιούργημα της MASA, o γράφων πάει να ξεράσει κι εσείς πρέπει να βγάλετε το χέρι από όποια τσέπη το έχετε, να το βάλετε στο μέτωπο -εν είδει facepalm- και να αποφασίσετε πόσο ακόμα θα ενισχύετε οικονομικά τέτοιες πρακτικές. Πριν, τελικά, πληρώνετε και τον αέρα που αναπνέετε για να έχετε αυτό που θέλετε και χρειάζεστε. Αρκεί να θυμηθείτε που ήμασταν και που καταντήσαμε (hint: υπάρχει βοήθεια στην αρχή του κειμένου).

ΥΓ. Τα παραπάνω αποτελούν προσωπικές τοποθετήσεις του συντάκτη και δεν εκπροσωπούν το σύνολο ή μέρος των απόψεων της συντακτικής ομάδας, ούτε χρίζονται ως επίσημη θέση του Gameover.gr. Yeah!