Σκέψεις – Αγάπα το παιχνίδι του 7

Και θα σ’ αγαπήσει κι αυτό.

Μια παλιά, κινέζικη παροιμία λέει: “Αγάπα το παιχνίδι του 7 και θα σ’ αγαπήσει κι αυτό. Καλύτερα να ‘χεις 9 παιχνίδια του 7, παρά 3 παιχνίδια του 9”… Ο φιλόσοφος που ξεστόμισε αυτές τις λέξεις παράτησε αποσβολωμένο το νεαρό μαθητή του και σκαρφάλωσε στο όρος Wudang με την τεχνική της ακρίδας για να βρει το σπάνιο λωτό που φυτρώνει στην κορυφή του κάθε 3.000 χρόνια. Στα τρία έβδομα της διαδρομής τον έφαγε μια αρκούδα. Ο μαθητής του, όμως, φανερά σοφότερος, γύρισε προς την πόλη, βυθισμένος στις σκέψεις του και μετρούσε τα δάχτυλά του, ξανά και ξανά, για να καταλάβει πώς ο δάσκαλός του κατέληξε σ’ αυτό το συμπέρασμα.

Πέρασαν 50 μέρες και 50 νύχτες. Όσες φορές κι αν μέτρησε, η προπαίδεια πάντα δικαίωνε το δάσκαλο. Κάτι δεν του ταίριαζε όμως. Το παιχνίδι του 9 έχει άλλη αίγλη. Μένει στην ιστορία. Έχει πράσινο χρώμα στο metacritic. Tρία παιχνίδια του 9 κοστίζουν λιγότερο από 9 παιχνίδια του 7… Κάτι δεν κολλάει… Δοκίμασε να αλλάξει τη σειρά των αριθμών. Να δει μήπως αυτά αντιστοιχούν σε αποστάσεις διάσημων νησιών από το αρχαίο μαντείο της Ατλαντίδας. Τσεκάρισε, ξανά και ξανά, μήπως κάποιο άθροισμα των αριθμών αυτών αντιστοιχεί στο γινόμενο των γραμμάτων του ονόματος του Ronnie Gilbert. Καμιά τύχη. Μάλλον δεν ήξερε καλά ο δάσκαλος τα πράγματα, γι’ αυτό τον έφαγε η αρκούδα.

Ο κόσμος που έβλεπε το νεαρό είχε αρχίσει να τον ακολουθεί. Ήταν ένας νέος, ξένος άντρας, που κατέβηκε μια μέρα από τα βουνά και προχωρούσε σκυμένος χωρίς να βγάζει κουβέντα. Σίγουρα επρόκειτο για κάποιον πεφωτισμένο προφήτη, μάντη της αρίθμησης, του οποίου τα λόγια έκρυβαν κρυπτογραφημένα τα μελλούμενα της ανθρωπότητας. Μέρα με τη μέρα, τον ακολουθούσαν όλο και περισσότεροι, καθώς τον άκουγαν να ψελλίζει: “τρεις έντεκα, τρεις δώδεκα, τρεις δεκαπέντε κι έντεκα…”

Ένα ανοιξιάτικο βράδι κοιμήθηκε με ανοιχτό παράθυρο. Στο βαθύτερο σημείο του ύπνου του, τα λιγοστά σύννεφα που έκρυβαν το φεγγάρι παραμέρισαν και μια αχτίδα τον χτύπησε στο ζαρωμένο του κούτελο. Στον ύπνο του τότε πέρασαν από μπροστά όλα τα παιχνίδια του 7 που είχε υποτιμήσει, αλλά είχε παίξει. Στη διαστολή του χρόνου που επιτρέπει ο κόσμος των ονείρων, ξαναέζησε όλες αυτές τις στιγμές που του πρόσφεραν τα παιχνίδια τα οποία κρατούσε παραμερισμένα στο ράφι του λογισμού του. Είδε ότι με κάθε παιχνίδι του 7 έβγαινε περισσότερο κερδισμένος, παρά χαμένος.

“Αυτό συμβαίνει, γιατί το παιχνίδι του 7 είναι εξ ορισμού ένα καλό παιχνίδι. Το παιχνίδι του 7 έχει πολλά να προσφέρει”, είπε η φασματική εικόνα του δασκάλου του, που τον ατένιζε πάνω από ένα τεράστιο, πράσινο, παραδεισένιο φύλλο -κι ο νεαρός μαθητής απόρησε με την αλήθεια που έκρυβαν τα λόγια του εντομοειδούς φαντάσματος. Ξύπνησε σαστισμένος και διαπίστωσε ότι, εκτός από τη φεγγαραχτίδα, στο δωμάτιό του μπήκε και ένα ψυχρό αεράκι που του έφερε πνευμονία.

Τις επόμενες μέρες, ανάμεσα σε βήχα και φλέμματα, επαναλάμβανε στον κόσμο που τον ακολουθούσε την τελευταία ρήση του δασκάλου του: “9 παιχνίδια του 7, είναι καλύτερα από 3 παιχνίδια του 9”. Δε χρειάστηκε να τους πει ποια παιχνίδια είναι αυτά. Καθένας από αυτούς είχε απολαύσει τους δικούς του ξεχωριστούς τίτλους και αναμασούσε την περίεργη εξίσωση με το δικό του τρόπο. Μετά από λίγες εβδομάδες, ο παράξενος νεαρός εξαφανίστηκε. Κάποιοι είπαν ότι τον νίκησε η ασθένεια. Κάποιοι άλλοι ότι κέρδισε μια θέση στο πάνθεον των φιλοσόφων. Τα λόγια του όμως μεταλαμπάδευσαν τη gaming σοφία στα μήκη και πλάτη της γης, ενώ ταυτόχρονα μετέδωσαν την φεγγαρόσταλτη πνευμονία σε εκατοντάδες ανθρώπους.

Κάποιοι την άντεξαν, κάποιοι όχι. Όμως, το φύσημα του ανέμου ακόμα μεταφέρει τη σοφή ρήση στις ψυχρές ανοιξιάτικες νύχτες: “Αγάπα το παιχνίδι του 7 και θα σ’ αγαπήσει κι αυτό. 9 παιχνίδια του 7 είναι καλύτερα από 3 παιχνίδια του 9…”. Ένας διάφανος νεαρός βοσκάει γκαζόν παρέα με τον αγαπημένο του δάσκαλο σε κάποιό φασματικό επίπεδο ύπαρξης γεμάτο μπλε λωτούς, ενώ μια αθάνατη αρκούδα ακόμα ρεύεται το βαρύ γεύμα της, καθώς γυρεύει τον Paul Phoenix για να του ρίξει μερικές μπάτσες.