Folklore

Μια συγκινητική ιστορία, ένα μαγευτικό ταξίδι και μια ακόμα ενδιαφέρουσα προσθήκη στη βιβλιοθήκη του PS3

Μια συγκινητική ιστορία, ένα μαγευτικό ταξίδι και μια ακόμα ενδιαφέρουσα προσθήκη στη βιβλιοθήκη του PS3

Όταν λαμβάνεις στα χέρια σου ένα παιχνίδι, του οποίου δημιουργός είναι ο Yoshiki Okamoto, αν μη τι άλλο, προσπαθείς να το αντιμετωπίσεις με σεβασμό και ιδιαίτερη προσοχή. Για όσους δεν έχει τύχει να ακούσουν το όνομα «Okamoto», αξίζει να αναφέρουμε ότι ο εν λόγω κύριος διετέλεσε υψηλόβαθμο στέλεχος της Capcom για πολλά χρόνια και υπήρξε -μεταξύ άλλων- υπεύθυνος παραγωγής των Onimusha, Street Fighter II και Devil May Cry. H αναφορά και μόνο αυτών των παιχνιδιών αρκεί για να νιώσουμε δέος από την εμπειρία του Okamoto-san, αλλά και για να αντιμετωπίσουμε με ιδιαίτερη προσοχή αυτό που προσπάθησε να προσφέρει μέσα από το Folklore. Μετά λοιπόν τη σταδιοδρομία του στην Capcom, ο Yoshiki Okamoto αποφάσισε να ακολουθήσει το δικό του προσωπικό δρόμο και ίδρυσε τη Game Republic, καρπός της οποίας ήταν το πρώτο Genji του PlayStation 2.

Και ενώ η πορεία της Game Republic ξεκίνησε ικανοποιητικά, το πρόσφατο Genji: Days of the Blade για το PlayStation 3 μάλλον αποτέλεσε ένα μελανό σημείο στη σταδιοδρομία του στούντιο. Αντιλαμβανόμενη τα λάθη που έγιναν στο Days of the Blade, η Game Republic γρήγορα ανασυντάχθηκε και ξεκίνησε την ανάπτυξη ενός νέου, άκρως φιλόδοξου project, το οποίο θα άφηνε κατά μέρος την ιαπωνική ιστορία/ μυθολογία και θα καταπιανόταν με κάτι εντελώς διαφορετικό. Με αυτά και με αυτά, φτάσαμε στο σήμερα και στην κυκλοφορία του Folklore, ενός γοητευτικού, ξεχωριστού και συνάμα ιδιόμορφου τίτλου, ο οποίος -λόγω των πολλών ιδιαιτεροτήτων του- ίσως να μη γνωρίσει τη μαζική εμπορική επιτυχία που του αξίζει, αλλά που σίγουρα θα καταφέρει να κερδίσει τον χαρακτηρισμό του «cult» προϊόντος.

Το Folklore, παρά τα αρκετά -τεχνολογικής φύσεως- μειονεκτήματά του είναι ένα μαγευτικό ταξίδι στην κελτική μυθολογία και ένα αλληγορικό παραμύθι που σπάνια κατορθώνουν να αφηγηθούν οι δημιουργοί videogames. Μάλιστα, θα φτάναμε ακόμα και στο σημείο να λέγαμε ότι το παιχνίδι του Okamoto-san αποτελεί μια διαφορετική εκδοχή του βιβλίου «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων». Ας δούμε λοιπόν πόσο βαθιά φτάνει η φωλιά του λαγού. Ξεκινώντας με τα της ιστορίας, η οποία σε αυτό το παιχνίδι έχει βαρύνουσα σημασία, βλέπουμε ότι αυτή αντλεί τις επιρροές της από την κέλτικη μυθολογία και πιο συγκεκριμένα από τους θρύλους και τις παραδόσεις των Ιρλανδών. Το Folklore καταπιάνεται με την αφήγηση της περιπέτειας δύο χαρακτήρων-κλειδιών, της Ellen και του Keats.

H πρώτη είναι μια νεαρή κοπέλα που ταξιδεύει στο χωριό Doolin ούτως ώστε να βρει τη μητέρα της, την οποία θεωρούσε νεκρή για δεκαεπτά χρόνια, ενώ ο δεύτερος είναι ένας δημοσιογράφος, ο οποίος εργάζεται σε ένα περιοδικό που ασχολείται με το υπερφυσικό και τις απόκρυφες τέχνες. Μια από τις πολλές ιδιομορφίες του Folklore εντοπίζεται στη «διπλή» του υπόσταση και, πιο συγκεκριμένα, στον τρόπο που οι δημιουργοί του χώρισαν τις ιστορίες των δύο βασικών πρωταγωνιστών σε παράλληλα μονοπάτια. Από την αρχή της ιστορίας και λίγο πριν την έναρξη κάθε κεφαλαίου, το παιχνίδι μάς δίνει τη δυνατότητα να επιλέξουμε έναν εκ των δύο ηρώων και χρησιμοποιώντας τον να ξεδιπλώσουμε το μυστήριο πίσω από τον υποτιθέμενο θάνατο της μητέρας της Ellen, αλλά και να ανακαλύψουμε τα μυστικά του Netherworld, δηλαδή του κόσμου των ζωντανών-νεκρών.

Αυτός ο τρόπος διαχωρισμού των δύο πρωταγωνιστών καταφέρνει να κρατά το ενδιαφέρον ψηλά, μιας και η εξέλιξη του κάθε σεναρίου είναι είτε παράλληλη, είτε ένα βήμα εμπρός ή πίσω από την άλλη. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι παίζοντας με τον Keats θα δούμε άλλες κινηματογραφικές σκηνές, διαφορετική εξέλιξη στην ιστορία και διαφορετικούς υποστηρικτικούς χαρακτήρες από εκείνους που εμφανίζονται όταν ελέγχουμε την Ellen. Αξίζει να αναφερθεί ότι αυτό το περίεργο «υφαντό» του σεναρίου και των παράλληλων ιστοριών έχει και μια άλλη υπόσταση. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας -και όποιον εκ των δύο πρωταγωνιστών και αν ελέγχουμε- μαθαίνουμε μυστικά και ανακαλύπτουμε στοιχεία για την πορεία του άλλου, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις οι δύο ήρωες συναντούνται και μοιράζονται πληροφορίες ή ανταλλάσσουν στοιχεία που θα βοηθήσουν στο περαιτέρω ξετύλιγμα του νήματος.

Όμως, η διπλή υπόσταση του Folklore δεν περιορίζεται στις παράλληλες περιπέτειες των δύο πρωταγωνιστών. Εντελώς διαφορετική είναι και η φύση του gameplay μεταξύ των δύο κόσμων που θα κινηθούμε. Όταν λοιπόν, βρισκόμαστε στο χωριό Doolin, το παιχνίδι θυμίζει λίγο από Silent Hill (ή ακόμα περισσότερο, το αγαπημένο του υπογράφοντος Shadow of Memories) δεδομένου ότι η ατμόσφαιρα του περιβάλλοντος είναι βαριά, σκοτεινή και ομιχλώδης και ο ρόλος του εκάστοτε πρωταγωνιστή περιορίζεται σε εξερεύνηση του περιβάλλοντος και μέσα από ένα απολύτως adventure gameplay. Αντιθέτως, με την είσοδό μας στον Netherworld τα πάντα αλλάζουν. Οι δύο ήρωες μεταμορφώνονται σε πολεμιστές με ξεχωριστές ικανότητες, ο κόσμος γίνεται πολύχρωμος και πανέμορφος, αλλά συνάμα άκρως επικίνδυνος γιατί εδώ καραδοκούν τα Folks…
{PAGE_BREAK}
Περνώντας στο έτερο μισό του παιχνιδιού βλέπουμε ότι τα πάντα αλλάζουν. Ο Netherworld του Folklore είναι μια διάσταση όπου τα παστέλ χρώματα κυριαρχούν, αλλά την ίδια στιγμή εκεί καραδοκούν εφιαλτικά και σουρεαλιστικά πλάσματα που, από εικαστικής άποψης, παντρεύουν την παράδοση των Κελτών με την τεχνοτροπία της ιαπωνικής κουλτούρας. Αν αναλογιστείτε το μέγεθος της σύζευξης που έχει επιχειρηθεί εδώ, εύκολα θα μπορέσετε να αντιληφθείτε το πόσο πρωτότυπα και ξεχωριστά θα είναι τα πλάσματα που θα δείτε και θα πολεμήσετε σε αυτό το παιχνίδι. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το σύστημα μάχης του Folklore. Συνδυάζοντας στοιχεία action με παραδοσιακές RPG μηχανικές, το παιχνίδι της Game Republic δείχνει να πετυχαίνει το στόχο του και να είναι προσιτό προς κάθε είδους παίκτη.

Οι μάχες με τα πλάσματα του Netherworld εκτελούνται σε πραγματικό χρόνο και με το πάτημα των κουμπιών «face» (Τρίγωνο, Τετράγωνο, Κύκλος, Χ). Κάθε ένα από αυτά τα κουμπιά αντιστοιχεί και στη χρήση ενός folk (τα πλάσματα που κυριαρχούν στον Netherworld), τα οποία προσθέτουμε στο inventory μας αφού τα εξολοθρεύσουμε μια φορά. Όπως κάθε RPG που σέβεται τον εαυτό του, το Folklore εστιάζει έντονα στη χρήση των στοιχείων της φύσης, με κάθε ένα από τα folks να διαπρέπει σε επιθέσεις φωτιάς, αέρα, γης και ύδατος. Οι μάχες στο Folklore χαρακτηρίζονται από απλότητα και ευκολία, με μοναδική ιδιομορφία τη χρήση της ανίχνευσης κίνησης του Sixaxis.

Αυτή η δυνατότητα δίνεται σε συγκεκριμένες στιγμές κάθε μάχης και όταν το πλάσμα που έχουμε αντιμετωπίσει βρίσκεται λίγο πριν την ολοκληρωτική του ήττα. Βλέποντας λοιπόν ένα ειδικό κόκκινο σύμβολο πάνω από το folk που έχουμε σχεδόν θανατώσει, μπορούμε να πατήσουμε το R1 και να εξαπολύσουμε επάνω του έναν ενεργειακό «γάντζο». Στη συνέχεια, τινάζοντας το Sixaxis προς τα πίσω -σα να ήταν ένα πραγματικό μαστίγιο- ο ήρωάς μας καταφέρνει να αποσπάσει από το σώμα του folk την ψυχική του υπόσταση, η οποία προσθέτει «mana», βαθμούς εμπειρίας και τη δυνατότητα χρήσης αυτού του folk στο user interface. Θα λέγαμε ότι η προσέγγιση της Game Republic στο όλο concept της μάχης με τους folks είναι επιτυχής καθώς ξεφεύγει από την πεπατημένη και προσφέρει μια διαφορετική -πιο άμεση και «ρεαλιστική»- αίσθηση στον παίκτη.

Όμως, ο ονειρικός και παραμυθένιος κόσμος του Folklore δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εξίσου ονειρικό θα είναι και το σύνολο του παιχνιδιού. Το σημαντικότερο μειονέκτημα που εντοπίσαμε -και που μας ταξίδεψε σε άλλες εποχές- ήταν η απουσία ενός ενιαίου κόσμου, ή αλλιώς, ενός χάρτη που θα μας επέτρεπε να ταξιδεύουμε από το ένα σημείο του στο άλλο χωρίς χρόνους φόρτωσης. Και ενώ η επιλογή της Game Republic να διαχωρίσει τον «φυσιολογικό» κόσμο από τον Netherworld είναι απολύτως κατανοητή, το γεγονός πως ο κάθε ένας από τους δύο κόσμους του παιχνιδιού είναι χωρισμένος σε μικρά τμήματα, τα οποία απαιτούν χρόνο φόρτωσης 4-5 δευτερολέπτων για να εμφανιστούν, είναι πραγματικά απογοητευτικό.

Αν αναλογιστείτε ότι σε πολλές περιπτώσεις μεταβαίναμε από το ένα σημείο του εκάστοτε τμήματος στο άλλο μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, ακολουθούσε χρόνος φόρτωσης, παίζαμε ξανά για λίγα δεύτερα, βγαίναμε από την περιοχή και η οθόνη «loading» εμφανιζόταν ξανά, μπορείτε να καταλάβετε γιατί αναφερθήκαμε σε «ταξίδια σε άλλες εποχές», όπου τα συστήματα δεν είχαν αρκετή μνήμη για να επεξεργαστούν μεγάλους χάρτες και η τεχνολογία streaming ήταν κάτι που ακουγόταν πολύ μακρινό. Μάλλον απογοητευτική είναι και η τεχνολογία των γραφικών που χρησιμοποίησε η Game Republic για τη γενικότερη απεικόνιση του τίτλου της. Εδώ διαπιστώσαμε πως είχαμε να κάνουμε με μια παραλλαγμένη έκδοση της μηχανής του Genji: Days of the Blade, η οποία με τη σειράς της αποτελούσε αναβαθμισμένη έκδοση του Genji από το PlayStation 2. Συνεπώς, ο όρος “next-gen γραφικά” στο Folklore πρέπει να χρησιμοποιηθεί με ιδιαίτερη…ελαφρότητα.

Ωστόσο, παρά την απουσία φανταχτερών και σύγχρονων τεχνικών απεικόνισης, το Folklore καταφέρνει να μαγέψει τον παίκτη με τη χρήση της πλούσιας παλέτας χρωμάτων που διαθέτει, των ευφάνταστων πλασμάτων που κατοικούν στον Newtherworld και των πανέμορφων βασιλείων που βρίσκονται μέσα σε αυτόν. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν στιγμές που οι σύγχρονες τεχνολογίες και τα εκλεπτυσμένα γραφικά περνούν σε δεύτερη μοίρα και τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα παιχνίδι κερδίζουν τα συναισθήματα που αυτό είναι ικανό να δημιουργήσει.

Και το Folklore είναι ένα από αυτά τα ξεχωριστά παιχνίδια. Η ιστορία της Ellen και του Keats (ιδιαίτερα της πρώτης) κερδίζει το ενδιαφέρον του παίκτη από τα πρώτα κιόλας λεπτά της περιπέτειας. Εδώ, συμβαίνει κάτι διαφορετικό και αυτό το αντιλαμβάνεσαι αμέσως μόλις οι πρωταγωνιστές αρχίζουν το ταξίδι τους στον Netherworld. Μυστικά 17 χρόνων αρχίζουν να αποκαλύπτονται, ο κόσμος όπως τον γνωρίζουμε αρχίζει να συγχέεται με μια απόκοσμη διάσταση, στην οποία βασιλεύουν νεράιδες, ξωτικά και κάθε λογής πλάσματα μύθων και παραδόσεων, ενώ η μελαγχολία, που αναδύεται από τις «εκκρεμότητες» που έχουν αφήσει πίσω τους οι άνθρωποι που έφυγαν για το μακρινό τους ταξίδι, δεν μπορεί παρά να κυριέψει τον παίκτη που θα εντρυφήσει στην ιστορία και στο παράξενο αυτό ταξίδι της Ellen και του Keats.

Συνοψίζοντας, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι το Folklore είναι ένα εξαιρετικά ιδιόμορφο και γοητευτικό παιχνίδι, το οποίο, όμως, θα καταφέρει να κερδίσει την αγάπη μόνο εκείνων που θα δείξουν τη θέληση να του χαρίσουν τον απαραίτητο χρόνο και που θα εκτιμήσουν τα φιλοσοφικά και υπαρξιακά του μηνύματα. Το ταξίδι της ζωής, ο θάνατος που περιμένει στο τέλος, η αγάπη και η φαντασία, είναι θέματα που επιχειρεί να αναπτύξει ο Okamoto-san και η γοητεία του Folklore δεν εντοπίζεται στο ότι τα videogames σπάνια καταπιάνονται με τέτοια θέματα, αλλά στο ότι το εν λόγω παιχνίδι τα αγγίζει επιτυχώς…

Γιώργος Καλλίφας

Ανάλυση 480p/ 720p/ 1080i
Widescreen Ναι
PAL 60Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Surround/ Dolby Digital 5.1
PEGI 12+