The Club

Η Bizarre μάς προσκαλεί στο The Club, ένα μέρος όπου μόνο αυτοί που έχουν στυλ μπορούν να επιβιώσουν

Η Bizarre μάς προσκαλεί στο The Club, ένα μέρος όπου μόνο αυτοί που έχουν στυλ μπορούν να επιβιώσουν

Κοιτάζοντας συνολικά το The Club μπορεί εύκολα ο καθένας να συμπεράνει πως έχει μπροστά του μια σχετικά ενδιαφέρουσα κυκλοφορία που, όμως, γρήγορα θα τον βάλει σε σκέψεις για το αν αξίζει τον κόπο αλλά και το χρήμα που θα δαπανήσει για να το αποκτήσει. Βέβαια η τελική ετυμηγορία για το νέο αυτό δημιούργημα της Bizarre Creations επιβάλλεται να είναι αρκετά ρεαλιστική και το παρόν κείμενο συναινεί σε μεγάλο βαθμό με την γενικότερη στάση μετριοπάθειας που έχει δημιουργηθεί αν και η κατάσταση δεν είναι και τόσο τραγική όσο έσπευσαν πολλοί να προδικάσουν. Αναμφίβολα, στη σημερινή εποχή οι παίκτες έχουν καλομάθει σε ολοκληρωμένες και πολύπλοκες δημιουργίες που προσπαθούν να προσφέρουν ένα συμπαγές σύνολο, ντυμένο με όμορφα γραφικά και ήχο.

Το The Club, από την άλλη, μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ακόμα και ως ρηχό, αλλά η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν στόχευε σε κάτι διαφορετικό, παρά μόνο στη διασκέδαση. Γίνεται γρήγορα εμφανές πως στηρίχθηκε υπερβολικά στο online επίπεδο κάνοντας τη single player εμπειρία να μοιάζει, αλλά και να είναι, πολύ φτωχή.  Και που σε τελική ανάλυση είναι και το μελανό κομμάτι του The Club.

Είναι προφανές πως ο λόγος που ο τίτλος δεν περνάει απαρατήρητος είναι το όνομα του developer. H Bizarre, αφήνοντας στην άκρη τους arcade racing τίτλους της, κράτησε το arcade μέρος, του πρόσθεσε όπλα και ένα παρανοϊκό σενάριο και το αποτέλεσμα έχει σαφώς κάτι να προσφέρει, που μπορεί κάλλιστα να κερδίσει το ενδιαφέρον του παίκτη. Και είναι τελικά αυτός ο ζήλος αλλά και το μεράκι του developer που παίρνει μια απλή ιδέα και με έξυπνες προσθήκες της προσδίδει ρυθμό αλλά και έντονες προκλήσεις. Γιατί, ουσιαστικά, το The Club είναι ένα ψηφιακό Λούνα Παρκ μέσα στο οποίο μπορούν όλοι οι ενήλικοι παίκτες να εισέλθουν και να παίξουν. Τόσο απλά και τόσο διασκεδαστικά είναι τα πράγματα, τουλάχιστον στην αρχή. Αλλά δυστυχώς, η εταιρία εδώ πληρώνει για την απειρία της μιας και είναι εμφανές πως εκεί που υπάρχει το πρόβλημα είναι ο τομέας του replayability.

Η ιδέα που κρύβεται πίσω από το The Club έχει να κάνει με τη διοργάνωση παράνομων αγώνων, όπου μέσα σε ορισμένα ενδιαφέροντα επίπεδα αρκετοί πολεμοχαρείς χαρακτήρες προσπαθούν να επιβιώσουν, εξουδετερώνοντας τους πάντες στο πέρασμά τους. Φυσικά, τα στοιχήματα δίνουν και παίρνουν και έτσι η παράνομη αυτή κοινότητα έχει πολλούς σοβαρούς λόγους για να ανθεί, παρά το σαφώς αρρωστημένο περιεχόμενό του.  Η οργάνωση που κρύβεται από πίσω έχει καταφέρει να μαζέψει οκτώ χαρακτήρες από όλο τον κόσμο, οι περισσότεροι ψυχικά διαταραγμένοι, που δεν διστάζουν να τραβήξουν την σκανδάλη δίχως δεύτερη σκέψη.

Αυτή είναι η κεντρική ιδέα του τίτλου: Να επιλέξουμε ένα χαρακτήρα και να καταφέρουμε να φτάσουμε στο τέλος της διαδρομής αλώβητοι. Ο καθένας από αυτούς πέρα από το ενδιαφέρον παρουσιαστικό του, έχει να επιδείξει διαφορετικές αρετές, όπως δύναμη και ταχύτητα. Και η επιλογή είναι βαρύνουσας σημασίας μιας και ανάλογα με το mode που θα ασχοληθεί κάποιος, θα διαπιστώσει πως δεν είναι όλοι οι μονομάχοι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί. Μπορεί να μην υπάρχει το απαιτούμενο βάθος, αλλά ακόμα και έτσι η κατάσταση είναι αποδεκτή. Βέβαια εδώ έχει βάλει η Bizarre το χεράκι της και έχει προσθέσει ορισμένα στοιχεία που κάνουν τις μάχες ακόμα πιο ενδιαφέρουσες, μιας και αν ίσχυε το αντίθετο, τα πράγματα δεν θα ήταν και τόσο ελπιδοφόρα. Καταρχάς, δεν είναι αρκετό μόνο το καλό σημάδι, αλλά η ταχύτητα και προπάντων το στυλ.

Όσοι έχουν ασχοληθεί με κάποια παλιότερη δημιουργία της εταιρίας και ειδικά με την σειρά Project Gotham θα γνωρίζουν πως το σύστημα με τα Kudos ήταν μια μονάδα μέτρησης και αξιολόγησης των ικανοτήτων των παικτών. Κάτι παραπλήσιο υπάρχει και στο The Club, μιας και ο παίκτης – που σε γενικές γραμμές θα βρίσκεται συνεχώς σε εγρήγορση – επιβάλλεται να σκοτώνει όσο το δυνατό περισσότερους αντιπάλους σε όσο το δυνατό μικρότερο χρονικό διάστημα. Με κάθε πυροβολισμό κερδίζει πόντους, οι οποίοι αυξάνονται αν βρίσκεται μακριά από τους αντιπάλους του ή ακόμα καλύτερα αν καταφέρει να επιτύχει κάποιο headshot.

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι πως στην επιλογή tournament αυτός που θα βγει νικητής σε μια σειρά από δοκιμασίες, είναι αυτός με την υψηλότερη βαθμολογία που προκύπτει αθροιστικά. Και γενικότερα, το tournament είναι ένα mode βαρύνουσας σημασίας μιας και μέσω αυτού θα ξεκλειδωθούν περαιτέρω επιλογές, όπως χαρακτήρες και επίπεδα. Αλλά επειδή το στυλ είναι το παν, «παρών» δηλώνει και το combo meter. Μπορεί να μοιάζει περισσότερο σαν μια αγχωτική επιλογή, αλλά τελικά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Εδώ ο παίκτης, επιβάλλεται κατά κάποιο τρόπο, να εκτελεί συνεχώς αντιπάλους όσο το δυνατό γρηγορότερα, δημιουργώντας έτσι κατά κάποιο τρόπο συνδυασμούς κινήσεων που αποφέρουν και την ανάλογη χρηματική αλλά και βαθμολογική επιβράβευση.

Πάντως, εδώ ο χρόνος είναι αμείλικτος μιας και τα λάθη δεν συγχωρούνται, από την άποψη πως τα χρονικά περιθώρια είναι αρκετά στενά και πολλές φορές οι αντίπαλοι βρίσκονται μακριά. Το πρόβλημα λύνει το κουμπί Run, αλλά ακόμα και έτσι μόνο οι περισσότερο ικανοί θα καταφέρουν να διακριθούν σε κάποιο από τα τέσσερα επίπεδα δυσκολίας που είναι διαθέσιμα.
{PAGE_BREAK}
Τα προαναφερθέντα ακούγονται ενδιαφέροντα και είναι αλήθεια πως σε μεγάλο βαθμό το The Club έχει μέσα του τη δύναμη να προσφέρει αρκετές ώρες διασκέδασης. Αλλά από την άλλη, δεν γίνεται να μην αντιληφθεί κανείς τα σοβαρά του προβλήματα, που δυστυχώς είναι ικανά να χαλάσουν τη γενικότερη εικόνα. Έτσι, σε επίπεδο single player ο παίκτης γρήγορα θα συνειδητοποιήσει πως θα κάνει συνεχώς τις ίδιες ενέργειες. Σαφώς και επικρατεί η λογική του run ‘n’ gun και μάλιστα στον ύψιστο βαθμό, αλλά την αρχική απλότητα έρχεται να διαδεχθεί η επανάληψη και τελικά η κούραση.

Την κατάσταση επιδεινώνει ακόμα περισσότερο η βρεφική ΑΙ των αντιπάλων, όπου πρακτικά αποτελούν στόχους πάνω στους οποίους ο παίκτης απλά εξασκεί το σημάδι του, μιας σε περιπτώσεις που ο χαρακτήρας βρίσκεται δίπλα σε έναν από αυτούς, αυτοί δεν αντιδρούν. Το πρόβλημα είναι περισσότερο εμφανές αν κάποιος επιλέξει να ξαναδοκιμάσει ένα επίπεδο, όπου με λύπη θα συνειδητοποιήσει πως οι εχθροί εμφανίζονται πάντα στα ίδια σημεία και έχουν την ίδια ακριβώς συμπεριφορά.

Πάντως ένας τομέα στον οποίο αξίζουν συγχαρητήρια στην Bizarre είναι αυτός των επιπέδων. Πέρα από την ποικιλία τους, ο σχεδιασμός τους αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις, ενώ δημιουργεί και τις καλύτερες προϋποθέσεις για on-line αναμετρήσεις. Και εδώ είναι ένα κομβικό σημείο για το The Club. Είναι εμφανέστατο πως ο τίτλος δημιουργήθηκε καθαρά για multiplayer, μιας και σε επίπεδο single player η διαδρομή που επιβάλλεται να ακολουθήσει ο παίκτης είναι προκαθορισμένη και έτσι τα, κατά τα άλλα ενδιαφέροντα, επίπεδα δεν αξιοποιούνται. Παρά το γεγονός πως η συγκεκριμένη δημιουργία κυκλοφορεί από την προηγούμενη Παρασκευή και το GameOver περίμενε για να έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί μαζί της και σε επίπεδο on-line, τα lobbies δεν είναι ακόμα γεμάτα από παίκτες.

Ωστόσο, οι επιλογές είναι πάρα πολλές και η εταιρία πραγματικά ξεδιπλώνει το ταλέντο της, μιας και οι ώρες που θα επακολουθήσουν από το log-in θα είναι ατελείωτες. Εδώ το The Club κερδίζει το χαμένο έδαφος μιας και προσφέρει ακατάπαυστες αναμετρήσεις, όπου μέχρι και 8 παίκτες μπορούν να αναμετρηθούν στον εκάστοτε χάρτη. Επιγραμματικά, να αναφέρουμε πως παρέχονται τα Kill match, Score match, Hunter hunted και Team fox hunt, με το πλέον ενδιαφέρον εξ αυτών να είναι το Hunter Hunted. Σε ό,τι αφορά το εν λόγω mode, ο παίκτης που θα καταφέρει να εξουδετερώσει πρώτος κάποιον αντίπαλο, γίνεται αυτόματα ο στόχος για τους υπόλοιπους 7, ενώ την κατάσταση κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα το γεγονός πως απουσιάζει το ραντάρ. Αλλά ακόμα και για κάποιον που δεν θέλει να αναμετρηθεί σε επίπεδο on-line, υπάρχει η πάντοτε βολική επιλογή για split screen.

Από τα παραπάνω φαίνεται πως το The Club είναι μία δημιουργία χωρισμένη σε δύο τομείς, όπου ανάλογα με τις προτιμήσεις του καθενός μπορεί να κριθεί σαν κορυφαίο ή, απλά, σαν αδιάφορο. Για κάποιον που θα το δει για πρώτη φορά είναι πολύ πιθανό να το συγκρίνει με το Gears of War, αλλά οι δύο τίτλοι είναι εντελώς διαφορετικοί. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο πως η συγκεκριμένη δημιουργία δεν έχει να παρουσιάσει κάποιο story mode παρά μόνο ορισμένα τουρνουά που ξεδιπλώνονται σε 8 επίπεδα και που αν κάποιος τα ολοκληρώσει δύσκολα θα ασχοληθεί ξανά μαζί τους. Και η αιτία είναι όλα τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν παραπάνω. Πάντως ο τομέας στον οποίο περιμέναμε περισσότερα από την Bizarre είναι αυτός των γραφικών, αλλά τελικά εδώ προτιμήθηκε μια περισσότερο πρακτική εικόνα, παρά μια εντυπωσιακή.

Έτσι, οι χαρακτήρες μπορεί να έχουν μια ενδιαφέρουσα εμφάνιση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στις δυνατότητες των συστημάτων νέας γενιάς, τα επίπεδα σε πολλά σημεία έχουν να παρουσιάσουν προχειροφτιαγμένα textures, ενώ το ανεπαίσθητο blur από ένα σημείο και μετά κουράζει. Στον αντίποδα, το The Club έχει να επιδείξει ένα σταθερό frame rate που βοηθάει στο να παραμένει ο ρυθμός σε υψηλά επίπεδα, καθώς και όμορφα εφέ και φωτισμούς. Ο ηχητικός τομέας από την άλλη, με εξαίρεση τις εκρήξεις, είναι μάλλον αδιάφορος καθώς και επαναλαμβανόμενος.

Το συμπέρασμα που βγαίνει από τη νέα αυτή δημιουργία της Bizarre είναι πως χρειαζόταν ακόμα αρκετή δουλειά, τουλάχιστον σε επίπεδο off-line πριν διατεθεί στο κοινό. Πάντως η ίδια η εταιρία ποτέ δεν κρύφτηκε ή υποσχέθηκε κάτι το διαφορετικό από αυτό που τελικά παρέδωσε και αυτό είναι προς τιμήν της. Πρόκειται για ένα κλασικό shooter της παλιάς σχολής που, καλώς ή κακώς, κυκλοφορεί σε μια περίοδο που το κοινό έχει γίνει υπερβολικά απαιτητικό. Πάντως, αν ανήκετε στους παίκτες που προτιμούν τις multiplayer αναμετρήσεις, αποκτήστε το δίχως δεύτερη σκέψη. Αν πάλι όχι, απλά αφαιρέστε έναν βαθμό από την τελική βαθμολογία.

Γιώργος Τσακίρογλου

Ανάλυση 480p/ 720p/ 1080p (μόνο στην έκδοση Xbox 360)
Widescreen Ναι
PAL 60Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Surround/ Dolby Digital 5.1
PEGI 18+