Ferrari Challenge: Trofeo Pirelli

Το Ferrari Challenge έρχεται με φόρα αλλά τελικά μένει στα pit για επιδιορθώσεις

Κοιτάζοντας την κατηγορία των racing games τα τελευταία χρόνια είναι σαφές πως έχουν κυκλοφορήσει δημιουργίες που καλύπτουν όλα τα γούστα, τόσο σε επίπεδο arcade όσο και simulation. Ειδικά στην κατηγορία της εξομοίωσης, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες αρκετών developers, ο πήχης έχει ανέβει αρκετά και έτσι οι μόνοι μονομάχοι που έχουν απομείνει είναι οι σειρές Gran Turismo και Forza, με την κάθε μία να έχει το δικό της φανατικό κοινό. Σφήνα ανάμεσα στις δύο προσπαθεί να μπει και η System 3 με το νέο της τίτλο, αλλά τελικά αποδεικνύεται πως ο χώρος είναι αρκετά μικρός και έτσι το Ferrari Challenge: Trofeo Pirelli δείχνει πραγματικά να μην "βολεύεται" ανάμεσα στα μεγαθήρια της κατηγορίας. Ο συγκεκριμένος τίτλος είναι αλήθεια πως έχει τις καλές του στιγμές, αλλά ορισμένες επιλογές της ομάδας ανάπτυξης θέτουν σαφέστατους περιορισμούς και έτσι από το ξεκίνημα κιόλας γίνεται σαφές πως στοχεύει σε ένα περιορισμένο κοινό.

Καταρχάς, είναι αναγκαίο να σημειωθεί πως το Ferrari Challenge έχει πίσω του αρκετό παρελθόν, μιας και ουσιαστικά η ανάπτυξή του αρχικού τίτλου ξεκίνησε το 2000. Αρχικά προοριζόταν για το -καινούργιο τότε- PlayStation 2 και μάλιστα δια χειρός Acclaim, αλλά τελικά αποδείχθηκε πως το όλο project ήταν οικονομικά δυσβάσταχτο και έτσι δεν κατάφερε ποτέ να ολοκληρωθεί. Τα ηνία -και φυσικά την επίσημη άδεια της Ferrari- κατάφερε να αποκτήσει η System 3 μόλις πριν από ένα χρόνο και πλέον είναι σε θέση να προσφέρει έναν ολοκληρωμένο εξομοιωτή -όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται η ίδια- που θα ικανοποιήσει πλήρως τους οπαδούς των αυτοκινήτων από το Maranello.

Και είναι αλήθεια πως μέχρι ενός σημείου αυτό ισχύει. Από την μεθυστική εισαγωγή μέχρι και την έναρξη του πρώτου αγώνα, ο παίκτης θα συνειδητοποιήσει πως μπροστά από την οθόνη του θα περάσουν αυτοκίνητα που ελάχιστοι μπορούν να αποκτήσουν, αν και το μεγαλύτερο προτέρημα του τίτλου για πολλούς θα είναι το μεγαλύτερο ελάττωμά του. Ο περιορισμός που αναφέρθηκε παραπάνω εντοπίζεται στο γεγονός πως το παρόν δίνουν μόνο οχήματα της Ferrari, ενώ περισσότερο ενοχλητικό είναι πως πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει μόνο η 430. Φυσικά για πολλούς αυτό δεν θα αποτελέσει εμπόδιο μιας και ποτέ άλλοτε τόσα μαγευτικά αυτοκίνητα δεν ήταν μαζεμένα σε μια συσκευασία. Οπότε, κάτω από αυτό το πρίσμα είναι και θέμα γούστου το πόσο ο τίτλος θα καταφέρει να κερδίσει ή όχι την εκτίμηση αλλά και την προτίμηση του κοινού.

Για κάποιο περίεργο λόγο ο κύριος κορμός της νέας δημιουργίας της System 3 είναι το Ferrari 430 Challenge mode. Η συγκεκριμένη επιλογή έχει βασιστεί στον αντίστοιχο θεσμό που υπάρχει τα τελευταία χρόνια, όπου ορισμένοι εύποροι ιδιώτες συμμετέχουν σε αγωνιστικά διήμερα κάνοντας χρήση των δικών τους αυτοκινήτων. Φυσικά, αυτά είναι ειδικά τροποποιημένα για την περίσταση και έτσι, πέρα από το βελτιωμένο αεροδυναμικό πακέτο, έχουν υποστεί μετατροπές τόσο στα μηχανικά μέρη όσο και εσωτερικά, με την χρήση εξωτικών υλικών και την προσθήκη του κλωβού ασφαλείας  -γνωστού ως roll cage.

Στη συνέχεια οι παίκτες καλούνται να πάρουν τη θέση τους και να συλλέξουν όσο το δυνατό περισσότερους πόντους κατά τη διάρκεια του αγωνιστικού διημέρου, μιας και πρακτικά τρέχουν σε κάθε πίστα δύο φορές. Το ευχάριστο είναι πως οι διαδρομές εξαπλώνονται σε όλη την υφήλιο -από την Ευρώπη και την Ασία μέχρι τη Λατινική Αμερική- και έτσι, έχοντας εξασφαλίσει την επίσημη άδεια της FIA αλλά και της FOCA, η System 3 έχει συμπεριλάβει αρκετές πραγματικές πίστες. Φυσικά, για τους φανατικούς οπαδούς της Ferrari η πίστα στο Fiorano θα αποτελέσει οπωσδήποτε πόλο έλξης μιας και εκεί οι υποψήφιοι πρωταθλητές θα μπορούν να κάνουν δοκιμές εξέλιξης ή ακόμα και να δοκιμάσουν νέα μοντέλα.

Το άσχημο της όλης υπόθεσης είναι πως αρχικά το Ferrari Challenge παρουσιάζεται αρκετά ελλιπές σε επίπεδο επιλογών, μιας και πάρα πολλά στοιχεία του είναι κλειδωμένα. Ο τίτλος απαιτεί ουσιαστικά από τον παίκτη να ασχοληθεί διεξοδικά με το Ferrari 430 Challenge mode για να έχει πρόσβαση σε περισσότερα χαρακτηριστικά, αν και τελικά η απουσία αξιοπρεπούς βάθους είναι εμφανής. Ακόμα και το πλήρες πρωτάθλημα κρίνεται σύντομο, ενώ το παράδοξο είναι πως τα νέα οχήματα ο παίκτης δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει σε όλα τα modes. Έτσι, αποκτώντας αρκετά credits και αγοράζοντας κάποιο καινούργιο, αυτό θα μπορεί να δοκιμαστεί στα quick race, time attack και arcade mode αλλά όχι σε μία πλήρη αγωνιστική περίοδο.

Εδώ είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί πως ο τίτλος -τουλάχιστον σε επίπεδο διαθέσιμων αυτοκινήτων- θα πραγματοποιήσει τα όνειρα των φίλων της συγκεκριμένης φίρμας. Πέρα από τους σύγχρονους "πύραυλους", όπως για παράδειγμα η Enzo FXX, από την οθόνη θα παρελάσουν αρκετά ιστορικά αυτοκίνητα της Ferrari και μάλιστα τα παλαιότερα να έρχονται με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων και πλήρη έλλειψη ηλεκτρονικών βοηθημάτων. Επιλέγοντας την κλασική Dino ή την μεταγενέστερη 250 GTO, ο τίτλος πραγματικά αρχίζει να δείχνει τα δόντια του, μιας και παρουσιάζει ένα αξιοπρόσεκτο μοντέλο φυσικής που εξομοιώνει αρκετά πειστικά τη συμπεριφορά των δύστροπων αυτών οχημάτων στην άσφαλτο. Ο συγκεκριμένος τομέας σίγουρα κάνει την διαφορά και έτσι τουλάχιστον αρχικά οι παίκτες θα δυσκολευτούν να κρατηθούν εντός πίστας μιας και πάντοτε η ιπποδύναμη θα περισσεύει και οι στροφές θα μοιάζουν ατελείωτες.

{PAGE_BREAK}

Επιστρέφοντας στο κεντρικό μενού επιλογών και επιλέγοντας αυτοκίνητο, ο παίκτης αρκετά σύντομα θα βρεθεί στην πίστα για να πάρει μια πρώτη γεύση. Οι αρχικές εντυπώσεις είναι ίσως οι καλύτερες δυνατές, μιας και πέρα του προσεγμένου τεχνικού τομέα, τα εύσημα κερδίζει ο χειρισμός του οχήματος που δείχνει να έχει το σωστό βάρος, ενώ παράλληλα συμπεριφέρεται και αρκετά ρεαλιστικά. Η αίσθηση που θα διακατέχει το παίκτη συνεχώς είναι πως αυτός έχει τον πραγματικό έλεγχο και πως αν κάτι πάει στραβά αυτό θα οφείλεται σε δικό του λάθος. Με όλα τα ηλεκτρονικά βοηθήματα ενεργοποιημένα η κατάσταση είναι σαφώς εύκολη, αλλά δοκιμάζοντας κανείς να τα απενεργοποιήσει, είναι σίγουρο πως στην πρώτη κιόλας στροφή θα ψάχνει να βρει τον δρόμο μιας και θα έχει φύγει αρκετά μέτρα εκτός πίστας, πάντα με την συνοδεία των δονήσεων του Dual Shock 3. Γενικά το Ferrari Challenge είναι μια δημιουργία που δεν συγχωρεί τα λάθη και, αναμφίβολα, σε μεγάλο βαθμό τηρεί τις υποσχέσεις του, πως δηλαδή προσφέρει μια άκρως εθιστική simulation εμπειρία.

Ωστόσο, τα παρατράγουδα ξεκινούν όταν αρχίσει ένας αγώνας όπου στην πίστα θα εμφανιστούν και τα υπόλοιπα αυτοκίνητα των αντιπάλων. Καταρχάς, όλες οι αναμετρήσεις έχουν τη μορφή ενιαίου. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι όλοι οι οδηγοί χρησιμοποιούν το ίδιο αυτοκίνητο. Αυτό συνεπάγεται πως μόνο οι καλύτεροι οδηγοί θα μπορέσουν να διακριθούν, αν και σε όλα αυτά εμπόδιο αποτελεί η ασταθής ΑΙ. Εδώ ο τίτλος επαναφέρει στο προσκήνιο αναμνήσεις από παλιότερες δημιουργίες της κατηγορίας, όπου τα αντίπαλα αυτοκίνητα κινούνται το ένα πίσω από το άλλο, δίχως να επιχειρούν προσπεράσεις ή να πιέζουν στο όριο.

{VIDEO_1}

Απεναντίας όταν πλησιάσει το αυτοκίνητο του παίκτη, τότε εκτελούν μερικές μάλλον αντιαθλητικές κινήσεις, ενώ -για κάποιο παράξενο λόγο- δείχνουν να έχουν σαφή προβάδισμα σε ό,τι έχει να κάνει με την επιτάχυνση αλλά και την τελική ταχύτητα. Σε γενικές γραμμές, η συμπεριφορά τους στην πίστα μόνο ως ρεαλιστική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί και σε καμία περίπτωση οι παίκτες δεν θα συναντήσουν την πρόκληση που θα επιθυμούσαν μιας και τελικά οι αγώνες είναι υπερβολικά αδιάφοροι και τελικά βαρετοί.

Εν συνεχεία το Ferrari Challenge ποτέ δεν καταφέρνει να κάνει το βήμα παραπάνω μιας και περιορίζει αρκετά τον παίκτη μέσα σε στενά πλαίσια, θέτοντας έτσι και ένα θέμα για τη συνολική διάρκεια που αυτός θα ασχοληθεί με την δημιουργία της System 3. Πρακτικά οι επιλογές ρυθμίσεων του αυτοκινήτου είναι μηδαμινές, μη επιτρέποντας την παρέμβαση σε καίρια σημεία όπως είναι ο κινητήρας ή οι αναρτήσεις -αν και εδώ είναι πολύ πιθανό να υπήρχε ρητή εντολή από την ίδια την Ferrari. Πάντως για κάποιον που δεν του αρέσει το βάψιμο του αυτοκινήτου του μπορεί να ετοιμάσει το δικό του μέσω ενός μενού που παραπέμπει στο αντίστοιχο του Forza 2, αν και εδώ οι επιλογές είναι σαφώς λιγότερες. Το παρόν δίνει και ένα damage model, που επίσης δείχνει να έχει δανειστεί στοιχεία από την δημιουργία της Turn10, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ξεχωρίζει.

Αφήνοντας στην άκρη το single player και περνώντας στις δικτυακές αναμετρήσεις, η κατάσταση γίνεται σαφώς πιο ενδιαφέρουσα αν και πάλι δεν λείπουν τα προβληματάκια. Ο τίτλος υπόσχεται πως μέχρι και 16 παίκτες μπορούν να αναμετρηθούν ταυτόχρονα, νούμερο που κατά τη διάρκεια της δοκιμής μας δεν επετεύχθη ποτέ. Όπως συμβαίνει και στα single player modes, έτσι και εδώ επιβάλλεται να αγωνιζόμαστε με ένα συγκεκριμένο τύπο αυτοκινήτου, μιας και η μορφή του ενιαίου διατηρείται και εδώ. Πάντως το θετικό είναι πως τα τεχνικά προβλήματα των πρώτων ημερών έχουν σχεδόν εξαλειφθεί, με τους αγώνες να έχουν μια συνεχή ροή ανεβάζοντας έτσι την πρόκληση. Παράλληλα, ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι δηλώσεις της System 3 πως σε τακτά χρονικά διαστήματα θα υπάρχει νέο υλικό. Έτσι, παρά το νεαρό της ηλικίας του τίτλου, ήδη αναμένεται το πρώτο πακέτο με καινούργια οχήματα και πίστες.

Ρίχνοντας μια ματιά στον τεχνικό τομέα η αλήθεια είναι πως το Ferrari Challenge αδυνατεί να εντυπωσιάσει -λαμβάνοντας υπόψη πάντοτε την κονσόλα για την οποία προορίζεται. Η δοκιμή έγινε με βάση την έκδοση για το PlayStation 3, ενώ αξίζει να αναφερθεί πως ο τίτλος κυκλοφορεί και για τα PlayStation 2, Wii και DS. Τηρουμένων των αναλογιών η συνολική εικόνα κρίνεται απλά ως αποδεκτή, μιας και πέρα από τα όμορφα σχεδιασμένα αυτοκίνητα, ο τίτλος δεν έχει να παρουσιάσει κάτι το αξιόλογο. Ειδικά οι πίστες είναι μια απογοήτευση, μιας και πέρα από το γεγονός πως δεν παρουσιάζουν ίχνος ζωής, σε ορισμένα σημεία τα textures απεικονίζονται θολά και με ιδιαίτερα χαμηλή ανάλυση. Στα ίδια επίπεδα βρίσκονται διάφορα εφέ όπως για παράδειγμα αυτό της σκόνης, ενώ η βροχή έχει αποδοθεί αρκετά σωστά. Σε καλύτερα επίπεδα βρίσκεται ο ήχος και ειδικά σε ό,τι αφορά την απόδοση των θηριωδών κινητήρων. Περιττό να πούμε ότι με το κατάλληλο ηχοσύστημα η όλη εμπειρία είναι μοναδική.

Είναι αλήθεια πως το Ferrari Challenge: Trofeo Pirelli θα μπορούσε με άνεση να διακριθεί, μιας και ουσιαστικά αποτελεί τη μοναδική ολοκληρωμένη simulation εμπειρία για την νέα κονσόλα της Sony. Αντί αυτού, τα αρκετά προβλήματά του -αλλά και οι αδικαιολόγητοι περιορισμοί που κάνουν την εμφάνισή τους- δεν το αφήνουν να ξεδιπλώσει όλες τις αρετές του, ενώ το γεγονός πως απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινό ίσως να απογοητεύσει μεγάλη μερίδα των φίλων του μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Γιώργος Τσακίρογλου