Facebreaker

Το Facebreaker κατεβαίνει στην αρένα με αξιώσεις, αλλά δυσκολεύεται να κερδίσει τον τίτλο

H ώρα όπου το Facebreaker θα μπει στο ρινγκ και θα διεκδικήσει την προτίμηση των παικτών έφτασε και σίγουρα η νέα δημιουργία της ΕΑ δείχνει αρχικά να έχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται ένας τίτλος του είδους για να προσφέρει διασκέδαση. Όμορφα γραφικά, arcade μηχανισμούς gameplay και αρκετό χιούμορ. Όμως η κατάσταση δυστυχώς δεν είναι και τόσο ξεκάθαρη, μιας και αρκετά σύντομα αρχίζουν να παρουσιάζονται και τα πρώτα στραβοπατήματα και έτσι, δίχως καμία δόση υπερβολής, ο τίτλος τίθεται Knock Out από τον πρώτο κιόλας γύρο.

Αναμφίβολα, η κατηγορία των boxing τίτλων μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να προσφέρει την απαραίτητη ποικιλία τίτλων και έτσι, πέρα από το κορυφαίο Fight Night 3, οι υπόλοιπες κυκλοφορίες -πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις- μετά βίας κατάφεραν να ξεπεράσουν τη μετριότητα. Βέβαια εδώ γεννάται ένα ερώτημα και συγκεκριμένα ποιος ο λόγος η εταιρία να προσπαθεί να προσφέρει μια ακόμα παραπλήσια δημιουργία. Βέβαια, η κατάσταση εδώ είναι εντελώς διαφορετική και έτσι η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα έρχεται σχεδόν αμέσως, μιας και το Facebreaker κινείται σαφέστατα σε arcade μονοπάτια.

Βλέποντας το Facebreaker ξυπνούν μνήμες από το παλιότερο Ready 2 Rumble και τελικά αυτός είναι και ο τίτλος που κατά κάποιο τρόπο θα αποτελέσει μέσο σύγκρισης. Δυστυχώς το Facebreaker, ενώ φαίνεται να προσφέρει κάτι πραγματικά νέο -ειδικά σε ό,τι αφορά την καλλιτεχνική του προσέγγιση- είναι αλήθεια πως υποφέρει από σημαντικά προβλήματα. Και σημαντικότερ όλων είναι το παράλογο και σαφώς αλλοπρόσαλλο επίπεδο δυσκολίας. Κοιτάζοντας το κεντρικό μενού, βλέπουμε ότι τίτλος προσφέρει από απλούς αγώνες μέχρι και ολόκληρα τουρνουά, ενώ και οι διαδικτυακές αναμετρήσεις λειτουργούν σχεδόν απροβλημάτιστα.

Περνώντας στην οθόνη επιλογής χαρακτήρα γίνεται περισσότερο εμφανές πως η εικόνα είναι υπερβολικά ανάλαφρη, με τον σχεδιασμό τους να μη στερείται φαντασίας και σίγουρα ο καθένας θα βρει κάποιον που να του ταιριάζει. Συνολικά υπάρχουν 12 πυγμάχοι, με τους επτά να είναι από την αρχή διαθέσιμοι ενώ οι υπόλοιποι πέντε θα αποκαλυφθούν στην πορεία. Φυσικά, υπάρχει και η ανάλογη δυνατότητα ο παίκτης να δημιουργήσει το χαρακτήρα της αρεσκείας του ή ακόμα και τη δική του ψηφιακή εκδοχή, στοιχείο που -όπως θα δούμε παρακάτω- αποτελεί δίχως ίχνος υπερβολής το καλύτερο χαρακτηριστικό του τίτλου γενικότερα.

Αφού τελειώσουμε με τα διαδικαστικά, βρισκόμαστε στο ρινγκ όπου έχουμε τις επιλογές της προπόνησης ή της έναρξης του αγώνα -σε ένα από τα τέσσερα επίπεδα δυσκολίας. Η arcade φύση του τίτλου ενισχύεται ακόμα περισσότερο από το μοντέλο χειρισμού που έχει χρησιμοποιηθεί και έτσι το ένα πλήκτρο αναλαμβάνει τα χαμηλά χτυπήματα και ένα άλλο το υψηλά. Παράλληλα, διαθέσιμες είναι και οι λαβές, αν και τελικά το πλήκτρο Υ (ή το τρίγωνο στην έκδοση για το PlayStation 3) είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Πιο συγκεκριμένα, πατώντας το ο μαχητής μας θα καταφέρει να σπάσει την αντίπαλη άμυνα, αν και χρειάζεται σωστός συγχρονισμός μιας και μένει ακάλυπτος για αρκετή ώρα.

Αναμενόμενα, οι συνδυασμοί των παραπάνω πλήκτρων επιφέρουν και ορισμένα combos, αν και γενικότερα το button mashing όχι μόνο δηλώνει "παρών" αλλά επιβάλλεται. Δυστυχώς, οι διαθέσιμες κινήσεις είναι απελπιστικά λίγες και έτσι είναι πραγματικά δύσκολο να καταφέρει κάποιος να ασχοληθεί με το Facebreaker για αρκετές ώρες μιας και η έλλειψη βάθους είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Το ακόμα πιο δυσάρεστο, όμως, είναι πως ο τίτλος δείχνει πως θα μπορούσε να ήταν σαφώς καλύτερος αν η ομάδα ανάπτυξης είχε δείξει λίγη περισσότερη προσοχή, μιας και είναι ώρες που οι αγώνες παρουσιάζουν μια άκρως δελεαστική εικόνα. Και αυτό οφείλεται στο γεγονός πως κανόνες απλά δεν υπάρχουν και έτσι υπάρχει μια απόλυτη αίσθηση ελευθερίας.

{PAGE_BREAK}

Κκατά τη διάρκεια μια αναμέτρησης σημαντικο ρόλο παίζει η μπάρα του κάθε πυγμάχου, η οποία αποτελείται από 4 στάδια. Αν ο παίκτης καταφέρει πολλά χτυπήματα στον αντίπαλο χωρίς να δεχθεί αυτός κανένα, τότε η μπάρα θα φορτίσει και θα έχει τη δυνατότητα να εκτελέσει ένα άκρως καταστροφικό χτύπημα. Αυτό συνήθως θα στείλει τον άλλο πυγμάχο στον αέρα, ενώ πατώντας για άλλη μια φορά το πλήκτρο Y -που για την περίσταση ονομάζεται crusher- εκτελείται η αρκετά εντυπωσιακή κίνηση facebreaker, με τον χαρακτήρα μας να εκτελεί μία -τρόπο τινά- finishing move. Τα παραπάνω ακούγονται ενδιαφέροντα και φυσικά ως ένα βαθμό είναι. Αλλά, όπως προαναφέραμε, σημαντικότατο εμπόδιο θα είναι πάντοτε το υψηλό επίπεδο δυσκολίας, το οποίο ακόμα και στην επιλογή rookie θα δοκιμάσει τόσο τις ικανότητες όσο και τα νεύρα των παικτών.

Οι αγώνες στηρίζονται στην λογική των Knock Downs και έτσι όποιος καταφέρει να ρίξει τον αντίπαλό του στο ρινγκ τρεις φορές, στέφεται νικητής. Το άσχημο είναι πως από τον πρώτο κιόλας αγώνα η CPU δεν χαρίζεται, ξυλοφορτώνοντας αλύπητα τον παίκτη, ο οποίος μένει με την απορία για το τι κάνει λάθος. Ακόμα και η άμυνα δεν είναι αρκετή μιας και σπάει αρκετά εύκολα και έτσι η κατάσταση θα γίνει σχεδόν ανυπόφορη. Από την άλλη, αν ο παίκτης καταφέρει μετά από πολύ κόπο να ρίξει τον αντίπαλό του δύο φορές, τότε ας προετοιμαστεί για έναν αρκετά σύντομο γύρο μιας και η CPU θα τον θέσει εκτός μάχης σε σχεδόν μηδαμινό χρόνο.

Αυτό που πραγματικά απουσιάζει είναι μια αποδεκτή καμπύλη εκμάθησης. Έτσι, αυτή αντί να αυξάνεται κλιμακωτά, βρίσκεται εξαρχής σε υψηλά επίπεδα και το άσχημο είναι πως, είτε πρόκειται για τον πρώτο αγώνα είτε για τον τελευταίο, η δυσκολία είναι πάντοτε η ίδια. Φυσικά τα όσα αναφέρονται αφορούν το επίπεδο rookie, με τον καθένα να μπορεί να φανταστεί τι συμβαίνει στο αντίστοιχο professional. Από αυτό το πρόβλημα ζημιώνεται σημαντικά η εικόνα του Facebreaker, με τους παίκτες να αναζητούν απεγνωσμένα κάποιον φίλο τους για να αναμετρηθούν σε επίπεδο multiplayer. Πάντως ο τομέας του τίτλου που πραγματικά αξίζει την προσοχή των παικτών είναι αυτός της δημιουργίας πυγμάχου. Καταρχάς, εδώ οι διαθέσιμες επιλογές είναι αμέτρητες και αφορούν όλα τα στοιχεία που θα περίμενε να συναντήσει ο καθένας.

Παράλληλα, η ΕΑ έχει δημιουργήσει μια online κοινότητα όπου υπάρχει η δυνατότητα ανταλλαγής πυγμάχων, ενώ -παρά το νεαρό της ηλικίας του τίτλου- η λίστα είναι εντυπωσιακά μεγάλη. Για τους πιο δραστήριους υπάρχει η επιλογή να εισάγουν το δικό τους πρόσωπό, όπου μέσω ενός αρκετά απλού και κατατοπιστικού μενού θα μπορούν να δουν τον ίδιο τους τον εαυτό να βρίσκεται στο ρινγκ. Και το ευχάριστο είναι πως ο βαθμός πιστότητας βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα με ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες να παρουσιάζονται επί της οθόνης.

Αναμφίβολα η επιλογή δημιουργίας ενός χαρακτήρα είναι η σημαντικότερη αναλαμπή του Facebreaker, ενώ δεν θα αποτελέσει έκπληξη αν κάποιος ασχοληθεί περισσότερο με το συγκεκριμένο mode παρά με τον τίτλο αυτό καθ’ αυτόν. Γιατί πέρα από το παράλογο επίπεδο δυσκολίας -όπως αυτό αναφέρθηκε παραπάνω- η δημιουργία της EA παρουσιάζεται και ελλιπής σε επίπεδο επιλογών, κάτι στο οποίο δεν μας έχει συνηθίσει η εταιρεία τα τελευταία χρόνια. Λόγω τους γενικότερου ύφους, εδώ ορισμένα mini games θα ήταν σωτήρια για τη γενικότερη διάρκεια του τίτλου. Ωστόσο, αυτά απουσιάζουν.

Πάντως ο τομέας που σαφώς είναι αρκετά προσεγμένος είναι αυτός των γραφικών, με τους καρτουνίστικους χαρακτήρες να δίνουν μια μοναδική εικόνα στο όλο σύνολο. Ιδιαίτερη προσοχή έχει δοθεί στα πρόσωπά τους, τα οποία παραμορφώνονται σταδιακά και γεμίζουν μελανιές, αν και τα σώματά τους σε ορισμένα σημεία παρουσιάζουν άσχημες γωνίες.

Η εικόνα συμπληρώνεται από την αισθησιακή -αν και μάλλον αγαθή- γυναικεία παρουσία που αναγγέλλει τον κάθε γύρο, με την κάμερα να εστιάζει συνεχώς σε…επίμαχα σημεία, ενώ και τα περιβάλλοντα δεν καταφέρνουν να τραβήξουν την προσοχή των παικτών μιας και έχουν μία μάλλον βασική εικόνα. Συνολικά, το Facebreaker χαρακτηρίζεται σαν μια μέτρια κυκλοφορία και μάλιστα σε μια εποχή όπου η ΕΑ δεν μας έχει συνηθίσει σε προχειρότητες. Το βασικότερο πρόβλημα του τίτλου είναι -το επαναλαμβάνουμε- το παράλογο επίπεδο δυσκολίας που θα απομακρύνει τους υποψήφιους πυγμάχους, ενώ και η απουσία αρκετών επιλογών μειώνει δραματικά τον χρόνο που θα ασχοληθεί κάποιος μαζί του. Όσοι αναζητούν κάποιον σπουδαίο τίτλο με θέμα την πυγμαχία, μπορούν πάντα να στραφούν προς τη σίγουρη λύση του Fight Night Round 3.

Γιώργος Τσακίρογλου