Crash: Mind Over Mutant

Ο Crash επιστρέφει με μία πολύχρωμη και άκρως… βαρετή περιπέτεια

Κοιτάζοντας τη συμπαθητική φιγούρα του Crash Bandicoot, είναι πραγματικά να απορεί κανείς γιατί η πάλαι ποτέ μασκότ της Sony έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια αυτήν την άσχημη μεταχείριση. Παρά το γεγονός πως το συμπαθές μαρσιποφόρο έχει καταφέρει να αντέξει στον χρόνο, η πορεία του σε επίπεδο εμφανίσεων δεν είναι και η καλύτερη μιας και, συνολικά, οι τίτλοι στους οποίους πρωταγωνιστεί έχουν πτωτική πορεία. Οι αιτίες φυσικά είναι πολλές αν και το πλέον δυσάρεστο είναι πως, αντί να αγωνίζεται για να κερδίσει την εκτίμηση του κοινού, απλά αναλώνεται σε μετριότητες που πλέον έχουν μετατρέψει τον Crash σε μια μάλλον αδιάφορη παρουσία.

Γιατί όσο συμπαθητικός και αν είναι σαν χαρακτήρας, άλλο τόσο αδιάφοροι είναι οι τίτλοι στους οποίους προσπαθεί να αποτρέψει τα σχέδια του πάντοτε διαβολικού Dr Neo Cortex. Με την πάροδο των χρόνων η σειρά σαφώς και έχει αλλάξει πορεία, αλλά το σημαντικότερο πρόβλημά της είναι πως έχει καταφέρει να κουράσει μιας και οι νέες ιδέες απουσιάζουν. Μπορεί από το πρώτο Crash Bandicoot για το PlayStation μέχρι και το Mind Over Mutant να έχουν γίνει σημαντικές αλλαγές, αλλά αυτές δεν είναι πάντα προς το καλύτερο και έτσι αποδεικνύεται πως η κεντρική φιγούρα ενός τίτλου, όση δυναμική και αν κατέχει, δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Σημείο κλειδί στην πορεία του Crash είναι το γεγονός πως πέρασε από τα δημιουργικά χέρια της Naughty Dog στα αντίστοιχα της Radical Entertainment, η οποία αδυνατεί να πείσει. Όπως και το Crash of the Titans έτσι και η παρούσα δημιουργία αφήνει πολλά ερωτηματικά ως προς το περιεχόμενό της, που σε τελική ανάλυση έχει σημαντικότατο αντίκτυπο στη διασκέδαση. Φυσικά και ακολουθείται η οδός της απλότητας και έχουμε να κάνουμε με μια δημιουργία που δείχνει να απευθύνεται περισσότερο σε παίκτες μικρής ηλικίας, αλλά η όλη εμπειρία μετατρέπεται σε κάτι το κουραστικό μιας και η επανάληψη δεν απουσιάζει. Γενικότερα, ο τίτλος δείχνει να μοιάζει εκνευριστικά με τον προκάτοχό του και τελικά μένουν ορισμένες μόνο λεπτομέρειες που τους διαχωρίζουν.

Οι όποιες αλλαγές εντοπίζονται κυρίως στον αισθητικό τομέα, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνεται το Mind Over Mutant. Το πλέον ενθαρρυντικό είναι πως πρόκειται για μια δημιουργία που χρειάζεται πολλές ώρες για να φτάσει κάποιος μέχρι τέλους, αν και αυτό έχει επιτευχθεί με ορισμένες όχι και τόσο ενδεδειγμένες πρακτικές. Το back tracking εδώ θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο, με τον παίκτη να επιστρέφει στις ίδιες περιοχές ξανά και ξανά, ενώ από ένα σημείο και έπειτα ο τεράστιος κόσμος του τίτλου δείχνει να λειτουργεί εις βάρος του.

Το Crash:  Mind Over Mutant είναι μια δημιουργία που απαιτεί αρκετό χρόνο από τον παίκτη δεδομένου ότι είναι εμπλουτισμένη με πολλά αντικείμενα που περιμένουν να εντοπιστούν. Η αλήθεια είναι πως η πρώτη περίπου ώρα της δοκιμής μας κύλησε αρκετά ευχάριστα, μιας και η παλιά και δοκιμασμένη συνταγή της σειράς έδειχνε να λειτουργεί άψογα, με το platform -φυσικά- στοιχείο να κυριαρχεί. Ο Crash κινείται με το δικό του χαρισματικό στυλ μέσα στα πολύχρωμα επίπεδα ενώ και ο έλεγχός του είναι ιδανικός  -αν και η νέα ικανότητα να κινείται κάτω από το έδαφος δεν ικανοποιεί. Το σενάριο περιστρέφεται γύρω από τον Cortex και τα πάντοτε καταστροφικά του σχέδια, αν και πρακτικά στην πορεία εμφανίζονται σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες που έχουν δηλώσει "παρών" στη σειρά.

Η δράση ξεδιπλώνεται σε ένα πραγματικά μεγάλο νησί, όπου σταδιακά γίνονται διαθέσιμες όλο και περισσότερες περιοχές. Δυστυχώς, αυτό το χαρακτηριστικό αποτελεί -κατά κάποιο τρόπο- και το μεγαλύτερο πρόβλημα του Mind Over Mutant. Προς απογοήτευση των οπαδών των αρχικών τίτλων, εδώ δεν υπάρχει κάποιο κεντρικό hub που να οδηγεί στα εκάστοτε επίπεδα, αλλά απεναντίας τα πάντα είναι ενιαία.

Για να γίνουμε πιο ακριβείς, τα επίπεδα δεν παρουσιάζονται με τη μορφή που έχουμε συνηθίσει μέχρι σήμερα μιας και δεν γίνεται εμφανές το πότε ξεκινάει κάποιο, ενώ και με την ολοκλήρωσή τους δεν υπάρχει κάποια επιβράβευση. Με λίγα λόγια, μπορεί οι παίκτες να έχουν την ψευδαίσθηση της ελευθερίας, αλλά δυστυχώς η αυστηρή γραμμικότητα δεν επιτρέπει το κάτι παραπάνω. Το στοιχείο του free roaming απουσιάζει και, επιπροσθέτως, υπάρχει ακόμα ένα πρόβλημα: Μιας και ο κόσμος είναι ενιαίος, όταν απαιτείται η μετάβαση σε ένα συγκεκριμένο σημείο, ο Crash επιβάλλεται να διανύσει όλη τη διαδρομή με τα πόδια μέχρι να φτάσει στον προορισμό του…

Έτσι, αναγκαστικά, θα περάσει για άλλη μια φορά από τα ίδια επίπεδα, στα οποία θα εμφανίζονται συνεχώς οι ίδιοι εχθροί και φυσικά τα ίδια power ups. Συνεπώς, εδώ δίνεται και η απάντηση για την πραγματικά μεγάλη διάρκεια του τίτλου, η οποία δεν βασίζεται σε ώρες "καθαρού" gameplay αλλά στην επανάληψη των ίδιων μοτίβων ξανά και ξανά.

{PAGE_BREAK}

Eίναι πραγματικά κρίμα να συμβαίνουν όλα όσα προαναφέραμε μιας και σε γενικές γραμμές το στοιχείο του platforming λειτουργεί πάρα πολύ καλά. Έτσι, μέσα στα κατά τα άλλα ενδιαφέροντα επίπεδα, οι παίκτες δεν θα βρεθούν προ εκπλήξεων, αλλά είναι σίγουρο πως θα περάσουν αρκετά ευχάριστα. Τα άλματα είναι όσο ακριβή πρέπει, ο Crash θέτει τους αντιπάλους του εκτός μάχης με χαρακτηριστική άνεση και γενικότερα τα πάντα δείχνουν να λειτουργούν ομαλά. Όμως από ένα σημείο και έπειτα  -και εδώ είναι ο τομέας όπου έχουμε και τις περισσότερες ενστάσεις- ο πρωταγωνιστής δείχνει να περνάει στο περιθώριο και τα ηνία παίρνουν οι γνωστοί Titans.

Για όσους δεν έχουν ασχοληθεί με το Crash of the Titans, τα συγκεκριμένα πλάσματα υπάρχουν διάσπαρτα μέσα στα επίπεδα, τα οποία -αφού εξουδετερώσει o παίκτης- μπορεί να χρησιμοποιήσει προς όφελός του με τον Crash να αναλαμβάνει το ρόλο του αναβάτη. Προσπερνώντας εντελώς το γεγονός σχετικά με το πόσο ταιριάζουν με το γενικότερο ύφος, η αλήθεια είναι πως, παρά τη μεγάλη ποικιλία τους, οι Titans μετατρέπουν το τίτλο σε κάτι που δεν αρμόζει στη σειρά.

{VIDEO_1}

Έτσι -και προς μεγάλη μας απογοήτευση- το platform στοιχείο δείχνει να θυσιάζεται ενώ, ακόμα χειρότερα, σε ορισμένα σημεία απαιτείται η χρήση ενός συγκεκριμένου Titan. Εδώ έχει γίνει μια προσπάθεια ο τίτλος να προσφέρει μια υποτυπώδη ποικιλία μέσω των συγκεκριμένων πλασμάτων  -ορισμένα από αυτά χρησιμοποιούν τη δύναμή τους ενώ άλλα τις τηλεκινητικές τους ικανότητες- αλλά έτσι το συμπαθές μαρσιποφόρο μένει στο περιθώριο.

Ο παίκτης μπορεί να έχει δύο Titans στη διάθεση του, τους οποίους και μπορεί να εναλλάσσει ανά πάσα στιγμή. Ωστόσο, ακόμα και έτσι ο συγκεκριμένος μηχανισμός δείχνει πραγματικά εκτός τόπου. Η ίδια αδιάφορη εικόνα επικρατεί και στον πυρήνα του gameplay γενικότερα, μιας και ουσιαστικά απαιτείται η συλλογή των Mojo’s  -χρωματιστοί κρύσταλλοι- τα οποία αναβαθμίζουν τα χαρακτηριστικά του Crash, παρέχοντας περισσότερη αντοχή ή ακόμα και δύναμη. Παράλληλα -και πέραν του γεγονότος ότι θα περνάμε από τα ίδια σημεία ξανά και ξανα- ο παίκτης θα συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει κάποιος προφανής σκοπός για τον οποίο γίνονται όλα αυτά, ενώ και τα bosses δεν είναι ούτε πολλά αλλά ούτε και πρωτότυπα ούτως ώστε να προσφέρουν μια ικανοποίηση στην εξολόθρευσή τους.

Ανάλογα είναι και τα αποτελέσματα στο co-op mode όπου, παρά το γεγονός πως δυο φίλοι μπορούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να εξολοθρεύσουν τις δυνάμεις του Cortex, τελικά εμπόδιο θα σταθεί για άλλη μια φορά η "παιδική" τεχνητή νοημοσύνη των αντιπάλων. Αυτοί, πρακτικά, εμφανίζονται από το πουθενά και απλά στέκονται περιμένοντας να δεχθούν τα χτυπήματα του Crash.

Περνώντας στον τομέα των γραφικών, θα λέγαμε πως η εικόνα που αντικρίσαμε είναι μάλλον απογοητευτική μιας και τα πάντα δείχνουν ξεπερασμένα. Αν ο τίτλος κυκλοφορούσε στο αρχικό Xbox τότε θα μιλούσαμε για κάτι σαφώς όμορφο. Όμως στο Xbox 360 ο πήχης έχει ανέβει αρκετά και έτσι τα γραφικά του Mind Over Mutant κρίνονται ως μέτρια. Μπορεί οι χρωματισμοί να είναι έντονοι και η γενικότερη καρτουνίστικη εικόνα να είναι άκρως ενδιαφέρουσα, αλλά οι χοντροκομμένοι χαρακτήρες και τα ανύπαρκτα εφέ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για θετικά σχόλια. Εξαίρεση αποτελούν τα διάφορα cut-scenes, που παραπέμπουν σε κινούμενα σχέδια και είναι άκρως ικανοποιητικά. Στα ίδια, χαμηλά, επίπεδα κυμαίνεται και ο ήχος, με τη φωνή που καθοδηγεί τον παίκτη να είναι αρκετά κουραστική. Σανίδα σωτηρίας αποτελεί το κυρίως μουσικό θέμα, το οποίο -χωρίς να είναι κάτι το ξεχωριστό- ακούγεται ευχάριστα και "ντύνει" επιτυχώς το gameplay.

Εν κατακλείδι, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι το Crash: Mind Over Mutant περισσότερο απογοητεύει παρά ικανοποιεί. Για άλλη μια φορά το συμπαθές μαρσιποφόρο δεν έχει την μεταχείριση που του αρμόζει και είναι πραγματικά απορίας άξιο το μέχρι που θα φτάσει αυτή η πτωτική πορεία.

Γιώργος Τσακίρογλου