Tom Clancy’s EndWar

Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος έρχεται στα σπίτια μας με ένα πρωτοποριακό σύστημα χειρισμού

Με το νέο της τίτλο η Ubisoft προσφέρει ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον RTS, μεταφέροντάς μας σε ένα πιστευτό και κοντά στην πραγματικότητα θέατρο πολέμου, περιέχοντας ένα φιλόδοξο και σαφώς πρωτοποριακό μοντέλο χειρισμού για τη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών. Όπως είναι φυσικό, η γαλλική εταιρία δε θα μπορούσε παρά να τοποθετήσει και αυτόν τον τίτλο στον –γεμάτο συνομωσίες και κατασκοπικές ιστορίες- κόσμο του Tom Clancy. Αυτή τη φορά ωστόσο, το σενάριο διαφέρει αρκετά σε σχέση με τους προηγούμενους τίτλους της Ubisoft (Ghost Recon, Rainbow Six κ.λπ.) καθώς, πλέον, δε θα πάρουμε μέρος σε αποστολές που αφορούν πόλεις ή κάποια συγκεκριμένη χώρα. Αντιθέτως, θα μεταφερθούμε στον Τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο όπου οι τρεις υπερδυνάμεις (όπως τις αντιλαμβάνεται βέβαια ο διάσημος συγγραφέας) θα βρεθούν αντιμέτωπες.

Η εισαγωγή του τίτλου μάς μεταφέρει σταδιακά στο 2020, δίνοντάς μας επιγραμματικά ορισμένες πληροφορίες σχετικά με τα γεγονότα που προηγήθηκαν αυτού του έτους. Σε αυτήν την κοντινή χρονολογία, οι Ρώσοι έχουν πλέον στα χέρια τους την πλειοψηφία των εναπομεινάντων πετρελαιοπηγών, καταφέρνοντας να αποκτήσουν τεράστια οικονομική δύναμη, την οποία και χρησιμοποιούν για τον εκσυγχρονισμό του εξοπλισμού τους. Υπό το φόβο της -ολοένα αυξανόμενης- δύναμης της Ρωσίας αλλά και της Αμερικής, τα περισσότερα κράτη της Ευρώπης συνενώνονται δημιουργώντας την European Federation (Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία) συγκροτώντας πλέον ένα ενιαίο κράτος. Τέλος, η Αμερική φτάνει σε σημείο να πραγματοποιήσει το σχέδιό της για την κυριαρχία του διαστήματος με την εκτόξευση του διαστημικού σταθμού Freedom Star.

Αρχικά το πρώτο -offline- mode που έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε (εύστοχα ονομασμένο ως Prelude To War), λειτουργώντας ως μέσο εκπαίδευσης για το σύστημα χειρισμού, μας τοποθετεί στα γεγονότα που οδήγησαν στην αρχή του Τρίτου Παγκοσμίου πολέμου. Μέσω αυτού του μέρους θα λάβουμε διαδοχικά την αρχηγία και των τριών δυνάμεων, έχοντας αρχικά ως στόχο την απόκρουση ορισμένων μυστηριωδών τρομοκρατικών επιθέσεων ώστε να οδηγηθούμε τελικά στην καταστροφή του Freedom Star κατά την απογείωσή του -γεγονός που θα σηματοδοτήσει την αρχή του πολέμου. Σε γενικές γραμμές, όσο ενδιαφέρον και αν είναι αρχικά το σενάριο, γεμάτο από ιστορίες συνομωσίας, καταφέρνει να γίνει ιδιαίτερα αδιάφορο με τη λήξη του -μικρής διάρκειας- Prelude To War.

Ο λόγος είναι ότι στο κυρίως mode, ονόματι Theater Of War, δίνονται πλέον μηδαμινές πληροφορίες για τις εξελίξεις στον κόσμο και την πορεία των διαφόρων κρατών, ενώ με την τελική κυριαρχία προβάλλεται ένα ιδιαίτερα μικρό και απογοητευτικό βίντεο. Για άλλη μία φορά λοιπόν, το όνομα του Tom Clancy φαίνεται πως μπαίνει στον τίτλο αποκλειστικά για λόγους marketing, ενώ το παιχνίδι φαίνεται εξαρχής πως στοχεύει κυρίως στο online κομμάτι του.

Στο Theater Of War μπορούμε να πάρουμε μέρος είτε offline είτε online. Σε αυτό καλούμαστε να επιλέξουμε μία από τις τρεις δυνάμεις και να την οδηγήσουμε στην κατάκτηση συγκεκριμένου αριθμού περιοχών ή των δύο αντίπαλων πρωτευουσών. Παρόλο που παρουσιάζονται κάποιες μικρές διαφορές στις δυνάμεις των τριών παρατάξεων, πρακτικά, από την εμπειρία που είχαμε, είναι ισοδύναμες με τις ουσιαστικότερες διαφορές να εμφανίζονται στο σχεδιασμό των μονάδων τους και στις προφορές των ομιλιών που ακούγονται. Αναμφίβολα εδώ εντοπίζεται ένα μελανό σημείο, καθώς θα ήταν σαφώς προτιμότερο να υπήρχε μεγαλύτερη διαφοροποίηση μεταξύ των δυνάμεων, χαρίζοντας έτσι μία μεγαλύτερη ποικιλομορφία, στοιχείο το οποίο άλλωστε παρατηρείται στην πλειοψηφία των RTS τίτλων.

Συνολικά, υπάρχουν επτά διαφορετικά είδη μονάδων που μπορούμε να καλέσουμε στο πεδίο της μάχης, ο σωστός συνδυασμός των οποίων είναι απαραίτητος για την επικράτησή μας, καθώς, ήδη από τα πρώτα στάδια, γίνεται σαφές ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να νικήσουμε χρησιμοποιώντας εξολοκλήρου δύο ή τρεις τύπους μονάδων. Οι μονάδες είναι οι εξής: μηχανικοί, τυφεκιοφόροι, τανκς, μεταφορικά οχήματα, ελικόπτερα, πυροβολικό και το όχημα διοίκησης. Υπάρχει μία σαφής ισορροπία μεταξύ των μονάδων καθώς, για παράδειγμα, τα τανκς μπορούν να εξοντώσουν με ευκολία τυφεκιοφόρους, πυροβολικό και τα μεταφορικά οχήματα, μπορούν όμως να καταστραφούν εξίσου εύκολα από τα ελικόπτερα, μηχανικούς και πυροβολικό (σε περίπτωση που το τελευταίο βρίσκεται μακριά).

Κάθε τύπος μονάδας παρουσιάζει λοιπόν ένα σαφή ρόλο στο πεδίο της μάχης. Η αναγκαιότητα του συνδυασμού των δυνάμεων γίνεται ακόμα πιο σαφής αν αναλογιστούμε ότι, για παράδειγμα, όταν έχουμε δύο ή και τρεις ομάδες από ελικόπτερα μπορεί να τις δούμε να καταστρέφονται από μία και μόνο ομάδα μεταφορικού οχήματος, τα οποία φέρουν ισχυρά αντιαεροπορικά όπλα. Γενικά, αυτά τα εμφανή προτερήματα και αδυναμίες των μονάδων, μας οδηγούν σε πεδία μάχης όπου μας επιτρέπουν την στιγμιαία αναγνώριση των αναγκών του στρατεύματός μας και τις κινήσεις που πρέπει να κάνουμε χωρίς να βάλλεται το βάθος της στρατηγικής που απαιτείται.

Σε κάθε πεδίο μάχης μπορούμε να φέρουμε έως και 12 μονάδες ή 6 σε περίπτωση που χωριζόμαστε σε δύο ομάδες των δύο παικτών. Η συγκομιδή των resources είναι εξαιρετικά απλοϊκή ρίχνοντας τελικά, σχεδόν ολοκληρωτικά, το βάρος του τίτλου στον τομέα της μάχης. Προκειμένου να καλέσουμε μία οποιαδήποτε μονάδα, χρειάζεται να ξοδέψουμε 4 command points, τα οποία αποκτούμε σταδιακά με το πέρασμα του χρόνου. Εκτός αυτού, δύναται να αποκτήσουμε περισσότερα command points με την κατάληψη κτηρίων, ονόματι Uplinks.

{VIDEO_1}

Τα τελευταία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στο Endwar καθώς η κατάληψή συγκεκριμένου αριθμού αυτών μπορεί να μας οδηγήσει στη νίκη. Επιπλέον, μπορούμε να αναβαθμίσουμε τα Uplinks επιλέγοντας βοήθειες ανάμεσα από τις Air Strike -δηλαδή, ικανότητα ρίψης βομβών σε οποιοδήποτε σημείο του χάρτη- Force Recon, το οποίο επιτρέπει την τοποθέτηση στρατιωτών οπουδήποτε και, τέλος, Electronic Warfare ώστε να απενεργοποιήσουμε οχήματα για μικρό χρονικό διάστημα.

{PAGE_BREAK}

Έπειτα από τη λήξη κάθε μάχης κερδίζουμε χρήματα ανάλογα με την επίδοσή μας, τα οποία χρησιμεύουν για την αναβάθμιση των μονάδων μας. Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός πιθανών αναβαθμίσεων, αναφορικά με την επιθετική και αμυντική ισχύ κάθε μονάδας, την ταχύτητά της αλλά και τις ειδικές ικανότητες της, όπως την προσθήκη φλογοβόλου στα τανκ ή δυνατότητα stealth στο πεζικό. Οι μονάδες μας έχουν την ικανότητα να ανεβαίνουν βαθμούς, αυξάνοντας τα στατιστικά τους και παρέχοντάς τους πρόσβαση σε συγκεκριμένες αναβαθμίσεις.

Οποιαδήποτε μονάδα μας είναι πιθανό να εξοντωθεί πλήρως στο πεδίο της μάχης. Σε περίπτωση που η ενέργεια της εκάστοτε μονάδας πέσει στο ένα τέταρτο τότε αδρανοποιείται πλήρως περιμένοντας την αυτόματη περισυλλογή της από ελικόπτερο. Κατά τη διάρκεια αυτής της αναμονής, αν δεχθεί αρκετά εχθρικά πυρά, είναι πιθανό να εξοντωθεί με αποτέλεσμα την αντικατάστασή της από κάποια άλλη με τον μικρότερο δυνατό βαθμό. Ιδίως στο online κομμάτι του τίτλου είναι ιδιαίτερα σημαντικό να έχουμε στις τάξεις μας έμπειρες μονάδες, καθώς τα προτερήματα που φέρουν είναι σημαντικά. Επίσης, η δύσκολη άνοδος σε βαθμούς μας οδηγεί στις ιδιαίτερα προσεκτικές κινήσεις δεδομένου ότι το χάσιμο κάποιας εξ’ αυτών αποτελεί σοβαρό πλήγμα.

Περνώντας στον τομέα του χειρισμού, και το σημαντικότερο κομμάτι του τίτλου, είχαμε επιτέλους την ευκαιρία να δοκιμάσουμε το ιδιαίτερα φιλόδοξο εγχείρημα της Ubisoft. Όπως είχε υποστηρίξει έντονα η εταιρία ανάπτυξης, υπάρχει η δυνατότητα να ασχοληθούμε με το EndWar, σχεδόν αποκλειστικά, χρησιμοποιώντας φωνητικές εντολές, ισχυρισμός ο οποίος τελικά είναι σίγουρα ορθώς αν και αυτή η μέθοδος δεν είναι αλάνθαστη. Προκειμένου να δώσουμε μία φωνητική εντολή αρκεί να πατήσουμε το RT (στην έκδοση Xbox 360). Οι εντολές παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία για κάθε λογής ενέργεια ενώ, σε γενικές γραμμές, δε θα χρειαστούν παρά μόνο μερικά λεπτά μέχρι να φτάσετε σε σημείο να τις θυμάστε όλες.

Όταν, παραδείγματος χάρη, θέλουμε να επιτεθούμε στην εχθρική μονάδα υπ’ αριθμόν 1 με την τρίτη δική μας θα πρέπει να πούμε “Unit three attack hostile one”. Σε περίπτωση που θέλουμε να φέρουμε ελικόπτερα στο πεδίο της μάχης, μπορούμε να πούμε απλά “Deploy gunships” και ούτω καθεξής. Κάποιες ενέργειες βέβαια απαιτούν τη χρήση του χειριστηρίου, όπως η κίνηση της κάμερας ή η ενεργοποίηση ειδικών δυνάμεων, όμως, σε γενικές γραμμές η πλειοψηφία των δυνατών κινήσεων μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω του μικροφώνου.

Δυστυχώς όμως, η χρήση του μικροφώνου σίγουρα δεν είναι αψεγάδιαστη. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι το σύστημα δεν μπορούσε να αναγνωρίσει κάποιες λέξεις μας, τις οποίες πολλές φορές τις μπέρδευε με άλλες. Ειδικότερα τη λέξη “retreat” δεν κατάφερε να την αναγνωρίσει ποτέ παρά τις δεκάδες φορές που προσπαθήσαμε να την αρθρώσουμε ενώ τις λέξεις “two” και “three” ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να τις κατανοήσει, μπερδεύοντάς τις πολλές φορές με άλλα ψηφία. Υπάρχει βέβαια η πιθανότητα να φταίει η προφορά του γράφοντα (όσο μπορεί να φταίει η προφορά σε μία τόσο απλή λέξη όπως το “two”) ωστόσο οφείλουμε να παρατηρήσουμε πως το σύστημα δε λειτουργεί τόσο άψογα όσο θα θέλαμε.

Παρόλα αυτά, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων που δεχόταν -τελικά- άμεσα τις εντολές μας, η αίσθηση που μας έδινε ήταν πραγματικά πρωτόγνωρη, καταφέρνοντας να μας μεταφέρει στο ρόλο του διοικητή όσο κανένα άλλο παιχνίδι. Υπήρχε μία ξεχωριστή ευχαρίστηση όταν δίναμε διαταγές σε απομακρυσμένες, από το πεδίο της όρασής μας, μονάδες για να εκτελέσουν κινήσεις άμεσα χωρίς να χρειάζεται να μετακινήσουμε την κάμερα σε αυτές. Σίγουρα το μοντέλο των φωνητικών εντολών θέλει βελτίωση, κρίνοντας από την ενασχόλησή μας με αυτό, ωστόσο καταφέρνει να προσφέρει μία ξεχωριστή εμπειρία και να μας δείξει ότι -με κατάλληλες βελτιώσεις- είναι ικανό να λειτουργήσει σε μεγάλο βαθμό.

Παρά όμως το μεγάλο βάρος που έριξε η Ubisoft στο παραπάνω σύστημα χειρισμού, δε φαίνεται σε καμία περίπτωση πως παραμέλησε τη χρήση του gamepad. Αντιθέτως, το Endwar προσφέρει ένα ιδιαίτερα λειτουργικό σύστημα χειρισμού με τη χρήση του gamepad, το οποίο επιτρέπει την άμεση πραγματοποίηση οποιασδήποτε ενέργειας, καταφέρνοντας έτσι να αντισταθμίσει σε μεγάλο βαθμό το πιθανό πρόβλημα που μπορεί να έχετε με τις φωνητικές εντολές. Τεχνικά, το Endwar βρίσκεται σε καλά επίπεδα, αν και δύσκολα εντυπωσιάζει σε επίπεδο γραφικών.  Το παιχνίδι μεταφέρει τον παίκτη σε -συνολικά- 26 πεδία μάχης, πολλά εκ των οποίων αφορούν γνωστές πόλεις όπως το ρημαγμένο Παρίσι, τη Μόσχα και την Ουάσινγκτον, περιέχοντας πασίγνωστα μνημεία και κτήρια (τα οποία και μπορούμε να… κατεδαφίσουμε).

Σε γενικές γραμμές, οι χάρτες είναι μεγάλοι σε έκταση και “γεμάτοι” από χλωρίδα και κτίσματα, επιτρέποντας την πλήρη αλληλεπίδραση με αυτά τα στοιχεία. Αξίζει να τονίσουμε ότι, παρά το χαμό της μάχης που επικρατούσε συχνά, δεν υπήρχε η παραμικρή πτώση στο frame rate. Τα εφέ δυστυχώς παρουσιάζουν δύο πρόσωπα. Από τη μία πλευρά βλέπουμε ένα εντυπωσιακό θέαμα τριγύρω μας, που προκύπτει από τα ίχνη των σφαιρών ή των οβίδων αλλά και της καταστρεπτικής και εξαιρετικά αποδομένης ισχύς της πυρηνικής βόμβας. Από την άλλη, τα εφέ των εκρήξεων δείχνουν απελπιστικά αδύναμα ενώ υπήρχαν φορές που δεν απεικονιζόταν καν έκρηξη με την πτώση κάποιας βόμβας. Τελειώνοντας με τα του τεχνικού τομέα, αξίζει να σημειωθεί ότι οι μονάδες είναι σχεδιασμένες λεπτομερώς, με το animation των στρατιωτών να κλέβει την παράσταση χάρη στις φυσικότατες κινήσεις που πραγματοποιούν ανάλογα με την εκάστοτε εντολή.

Στον ηχητικό τομέα έχει γίνει επίσης πολύ καλή δουλειά, με ξεχωριστούς ήχους για κάθε τύπο οχήματος ενώ το διακριτικό soundtrack είναι ανάλογο της ατμόσφαιρας του παιχνιδιού. Εντυπωσιακή είναι η πληθώρα ομιλιών που ακούγονται, ανάλογες με την παράταξη που έχουμε επιλέξει, οι οποίες μας πληροφορούν συνεχώς για τα τεκταινόμενα του πεδίου της μάχης. Η online εκδοχή του Theater Of War φαίνεται πως αποτελεί το κυρίως κομμάτι του τίτλου καθώς οι μάχες με άλλους παίκτες είναι σαφώς πιο έντονες, ενώ η πραγματικά τεράστια διάρκειά του επιτρέπει στη μεγαλύτερη εξέλιξη των μονάδων μας από ότι στο offline μέρος του. Σε αυτό το mode (σε online επίπεδο) κάθε ημέρα θεωρείται ως ένας γύρος. Ο αριθμός των νικών και ηττών που έχει επιτύχει κάθε παράταξη με τη λήξη της μέρας καθορίζει τις ανακατατάξεις των περιοχών.

Το multiplayer τμήμα του EndWar καταφέρνει να αποδώσει την αίσθηση του ότι παίρνουμε μέρος σε μία ενιαία παγκόσμια σύρραξη, δεδομένου ότι η απόδοσή μας στο πεδίο της μάχης συμβάλλει στη γενικότερη πορεία της ομάδας μας. Από την εμπειρία που είχαμε, οφείλουμε να πούμε ότι δε συναντήσαμε κανένα πρόβλημα με τη σύνδεση. Μοναδικό μειονέκτημα αποτελεί το γεγονός πως σε κάθε μέρα-γύρο μπορούμε να επιλέξουμε το πολύ ανάμεσα από τέσσερα πεδία μάχης.

Σε γενικές γραμμές το Endwar καταφέρνει να αποτελεί έναν ιδιαίτερα αξιόλογο τίτλο, προσφέροντας μία RTS εμπειρία ιδανική για τους κατόχους κονσολών χάρη στο πολύ καλό σύστημα χειρισμού. Αν και οι φωνητικές εντολές δε λειτουργούν σε καμία περίπτωση άψογα, δε φτάνουν ποτέ σε σημείο να καθιστούν την ενασχόληση μας με τη χρήση τους απαγορευτική. Έτσι προσφέρουν, σε συνδυασμό με την χρήση του gamepad, μία πρωτόγνωρη -για τα δεδομένα της κατηγορίας και των συστημάτων όπου κυκλοφορεί- εμπειρία.

Νικόλας Μαρκόγλου