Need for Speed: Undercover

Η σειρά Need for Speed επιστρέφει και -για μια ακόμα χρονιά- απογοητεύει

Το να προσπαθήσει να αναλύσει κάποιος την σειρά Need for Speed είναι κάτι πραγματικά δύσκολο μιας και, παρόλο που πρόκειται για μία εκ των μακροβιότερων στη βιομηχανία των videogames, η πορεία της δεν είναι και η πλέον ιδανική. Μπορεί πλέον να πρόκειται για ένα ετήσιο γεγονός, με την EA να μην διστάζει να δαπανεί συνεχώς υπέρογκα ποσά για την ανάπτυξή του, αλλά δυστυχώς τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια πτωτική πορεία που είναι πραγματικά απορίας άξιο μέχρι που θα φτάσει.

Βέβαια, από την άλλη, με την πάροδο των χρόνων το όνομα Need for Speed έχει γίνει από τα πλέον αναγνωρίσιμα, και αναμενόμενα έχει δημιουργηθεί μια αρκετά πολυπληθής κοινότητα που κάθε χρόνο στηρίζει την αντίστοιχη νέα προσπάθεια. Αυτό έγινε ιδιαίτερα εμφανές πέρυσι, όπου το ProStreet, παρά το γεγονός πως ήταν μια μέτρια κυκλοφορία  -πάντοτε με βάση το γενικότερο ύφος της σειράς- κατάφερε να επιτύχει αρκετά υψηλές πωλήσεις. Λογικά, κάτι τέτοιο αναμένεται να συμβεί και φέτος με το Undercover, άσχετα αν το τελικό προϊόν είναι στην καλύτερη περίπτωση απλά αποδεκτό.

Αναζητώντας τους λόγους που η σειρά έχει φτάσει στην θέση που βρίσκεται και πάντοτε σε ό,τι αφορά τα ποιοτικά κριτήρια, ο πλέον εμφανής είναι πως σχεδόν κάθε χρόνο γίνονται ριζικές αλλαγές. Έτσι, αυτό που ξεκίνησε σαν μια πασαρέλα χλιδάτων αυτοκινήτων πριν αρκετά χρόνια, εξελίχθηκε σε παράνομους αγώνες και κυνηγητά με την αστυνομία, για να καταλήξει να γίνει ένα σοβαρό racer. Όλα αυτά τα χρόνια πολλές ήταν οι ομάδες στις οποίες ανέθεσε η EA το έργο της γενικότερης εξέλιξης, αν και τελικά αυτές οι αλλαγές έκαναν κακό. Προσπαθώντας να αναζητήσει κανείς τα κομβικά σημεία της σειράς γενικότερα, τότε θα ξεχώριζε αφενός το Hot Pursuit 2 και φυσικά το Most Wanted. Και αυτό γιατί το καθένα με τον τρόπο του έφερε πολλές αλλαγές, έστω και αν δεν είχαν την απαιτούμενη συνέχεια.

Με την κυκλοφορία του Undercover -και κατόπιν των παραπόνων των οπαδών της σειράς- επιχειρείται μια επιστροφή στο παρελθόν και, παρόλο που ο οπτικός τομέας παραπέμπει στο Most Wanted, το γενικότερο στήσιμο συγκλίνει περισσότερο προς τα δύο Underground. Δυστυχώς, αυτή η επιστροφή στις ρίζες -αν μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια τέτοια κίνηση- συνοδεύεται και από σημαντικά πισωγυρίσματα σε επίπεδο ποιότητας, μιας και η παρούσα δημιουργία είναι εμφανές πως κάνει άλματα προς τα πίσω. Ειδικά φέτος, όσο ποτέ άλλοτε, η σειρά τίθεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση σε σχεδόν όλους τους τομείς, ενώ -και αυτόν είναι κάτι που δεν συνηθίζει η ΕΑ- ο τίτλος έχει να επιδείξει και σοβαρότατα τεχνικά προβλήματα.

Το Undercover είναι πάντως σε θέση να ξεγελάσει -τουλάχιστον τα πρώτα λεπτά- μιας και σε επίπεδο παρουσίασης η Black Box έχει καταφέρει να ανεβάσει αρκετά υψηλά τον πήχη. Αμέσως μετά την αναγκαστική  -αν και αρκετά σύντομη- εγκατάσταση του τίτλου στον σκληρό δίσκο του PlayStation 3, η δράση ξεκινάει χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις και φαίνεται να είναι καταιγιστική. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα ο παίκτης λαμβάνει μέρος σε μια καταδίωξη, όπου συμμετέχουν τόσο περιπολικά όσο και ελικόπτερα και γενικότερα επικρατεί για άλλη μια φορά η αίσθηση της παρανομίας που τόσο πολύ έχει συνεπάρει τους παίκτες.

Παράλληλα, παρατηρείται και μια τάση απλοποίησης, μιας και το κεντρικό μενού δεν υπάρχει μιας και φαίνεται ότι το Undercover ακολουθεί τη λογική του Burnout Paradise. Οι όποιες επιλογές είναι αρκετά καλά κρυμμένες ενώ, επιτέλους, και η οθόνη είναι απαλλαγμένη από πολλές ενδείξεις σε μια προσπάθεια ο παίκτης να απορροφηθεί από την έντονη δράση. Βέβαια, από εδώ και έπειτα αρχίζουν να εμφανίζονται και τα πρώτα προβλήματα, αν και πρώτα είναι αναγκαίο να αναγνωριστούν οι βελτιώσεις που έχει υποστεί η σειρά και που -αν μη τι άλλο- είναι καλοδεχούμενες.

Σημείο κλειδί είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι αγώνες. Για πρώτη φορά, προκειμένου να ξεκινήσει κάποιο event, δεν είναι υποχρεωτικό να μεταβεί ο παίκτης σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο που υποδεικνύεται στον χάρτη. Απεναντίας, απλά χρειάζεται να πιέσει το ανάλογο πλήκτρο και έτσι το επόμενο event θα ξεκινήσει αυτόματα. Μπορεί έτσι να χάνεται εν μέρει η αίσθηση της ελευθερίας και της εξερεύνησης, με τις περιηγήσεις στις διαθέσιμες πόλεις να ελαττώνεται σημαντικά, αλλά αν κάποιος θέλει να τις ανακαλύψει μόνος του υπάρχει και αυτή η επιλογή. Και εδώ επιβεβαιώνεται η λογική της εταιρίας να κάνει τα πράγματα όσο πιο απλά και, κυρίως, άμεσα, αποφεύγοντας τις περιττές βόλτες δεξιά και αριστερά.

Παράλληλα, αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα νέα modes που έχει να επιδείξει ο τίτλος, όπου, μεταξύ άλλων, ξεχωρίζει το Outrun. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται για μια κόντρα του παίκτη με έναν ακόμα οδηγό που ελέγχει η cpu, η οποία διαδραματίζεται σε αυτοκινητόδρομους γεμάτους από κίνηση. Εδώ η ένταση ανεβαίνει κατακόρυφα, μιας και τα τροχαία ατυχήματα δεν απουσιάζουν ενώ και οι αντίπαλοι δείχνουν να είναι σκληρά καρύδια. Ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση δίνουν αρχικά, μιας και όπως θα δούμε παρακάτω η κατάσταση δεν είναι και τόσο απλή. Από εκεί και έπειτα, σε επίπεδο αγώνων το Undercover προσφέρει κάθε τι που θα περίμενε κανείς από έναν τίτλο ανάλογου ύφους, αν και φυσικά οι καταδιώξεις από τα περιπολικά είναι για άλλη μια φορά ιδιαίτερα διασκεδαστικές.

{VIDEO_1}

{PAGE_BREAK}

Ως δημιουργία που έρχεται με τις ευλογίες της EA και που θέλει να σεβαστεί το παρελθόν της, το νέο αυτό arcade racer παρουσιάζεται υπερβολικά πλούσιο σε επίπεδο περιεχομένου, με τα διαθέσιμα αυτοκίνητα να είναι περισσότερα από ποτέ. Οι επιλογές για το customization είναι αμέτρητες και έτσι μπορεί ο καθένας να τα κάνει όσο όμορφα ή άσχημα θέλει. Αλλά, δυστυχώς, από εδώ και έπειτα αρχίζουν και τα σοβαρά παραπατήματα του τίτλου, που δυστυχώς δεν του επιτρέπουν σε καμία περίπτωση να έχει βλέψεις για οποιαδήποτε διάκριση, μιας και γίνεται εμφανές πως στοχεύει πρωτίστως στον εντυπωσιασμό και όχι στην ουσία.

Οι λόγοι που το Undercover απογοητεύει είναι πολλοί και το δυσάρεστο είναι πως οι περισσότεροι έχουν μεταφερθεί ατόφιοι από παλιότερες δημιουργίες. Η επιστροφή στις γειτονιές του υποκόσμου είναι καλοδεχούμενη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται είναι άσχημος. Οι κινηματογραφικές σκηνέςπου θα πρέπει να παρακολουθήσει ο παίκτης, χρησιμοποιούν πραγματικούς ηθοποιούς και το δυσάρεστο είναι πως δεν έχουν υποστεί κάποια επεξεργασία -όπως συνέβαινε στο Carbon για παράδειγμα. Πέρα από τους ανούσιους διαλόγους και τις πραγματικά αδιάφορες παρουσίες, η κεντρική φιγούρα της Maggie Q είναι άχρωμη την ώρα που θα περίμενε κάποιος η πρωταγωνίστρια να είναι πιο ομιλητική και -γιατί όχι;- με περισσότερες καμπύλες.

Αλλά και πέρα από τις όποιες αισθητικές λεπτομέρειες, το Undercover χωλαίνει και στον τομέα του gameplay. Αν και το περιεχόμενό του είναι περισσότερο ενδιαφέρον από το αντίστοιχο του ProStreet, η υλοποίηση δείχνει να είναι πρόχειρη.  Και από την στιγμή που η Rockstar έχει καταθέσει τη δική της πρόταση στην αγορά μέσα από το Midnight Club L.A., το μόνο σίγουρο είναι πως η δημιουργία της Black Box θα δυσκολευτεί να τραβήξει τα βλέμματα επάνω της. Το πλέον ορατό πρόβλημα είναι οι πραγματικά βαρετοί αγώνες, μιας και οι διαδρομές δεν παρουσιάζουν καμία απολύτως πρόκληση. Η ΕΑ προσφέρει τρεις αρκετά μεγάλες πόλεις, που συνδέονται μεταξύ τους, αλλά σε καμία περίπτωση οι παίκτες δεν θα αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις.

Ο βαρετός σχεδιασμός δείχνει ακόμα χειρότερος αν αναλογιστεί κανείς πως η διαδρομή είναι υπερβολικά περιορισμένη, μιας και όταν αρχίσει ένα event, την εμφάνισή τους κάνουν οι αρκετά αντιαισθητικές μπάρες που υποδεικνύουν την εκάστοτε διαδρομή. Οπότε, το στοιχείο της ελευθερίας και της εξερεύνησης χάνεται. Παράλληλα -και παρά το γεγονός πως οι αγώνες διαδραματίζονται σε μια πόλη- η κίνηση στους δρόμους δεν ικανοποιεί μιας και τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν σε αυτούς είναι μετρημένα στα δάκτυλα του ενός χεριού. Ακόμα και στο Outrun mode, τα οχήματα εμφανίζονται σε ομάδες των πέντε, με αποτέλεσμα στην πορεία οι δύο ανταγωνιστές να κοντράρονται σε έναν άδειο δρόμο.

Για άλλη μια φορά η τεχνητή νοημοσύνη απογοητεύει, ενώ το Undercover είναι μάλλον ο ευκολότερος τίτλος της σειράς γενικότερα μιας και τα αντίπαλα αυτοκίνητα δεν προσφέρουν σχεδόν καμία πρόκληση. Ακόμα και προς το τέλος, όπου ορισμένες θηριώδεις και πανίσχυρες κατασκευές θα βρεθούν στους δρόμους, η πρόκληση μένει σε χαμηλά επίπεδα μιας και από την γραμμή της εκκίνησης κιόλας θα μένουν αρκετά πίσω. Το πρόβλημα εδώ καλείται να λύσει το πάντοτε διασκεδαστικό multiplayer. Εδώ η EA είναι σε θέση να προσφέρει αγώνες που είναι εντελώς απαλλαγμένοι από οποιαδήποτε προβλήματα τεχνικής φύσεως. Έτσι, μέχρι και 8 φίλοι μπορούν να δοκιμάσουν τις δυνατότητές τους σε όλα σχεδόν τα διαθέσιμα modes, τα οποία -ευτυχώς θα λέγαμε- προσφέρουν αρκετά ευχάριστα λεπτά ενασχόλησης με τον τίτλο.

Ωστόσο αρκετές επιλογές της δημιουργού είναι κατακριτέες και σε επίπεδο χειρισμού μιας και -παρόλο που το Need for Speed Undercover είναι ένα καθαρόαιμο arcade racer- δεν είναι όλες καλοδεχούμενες. Την επανεμφάννισή του κάνει το speed breaker, ενώ την παρθενική του εμφάνισή κάνει η J-Turn, μια τεχνική που επιτρέπει στο αυτοκίνητο να εκτελέσει μια περιστροφή 180 μοιρών με έναν μάλλον άκομψο τρόπο. Δυστυχώς, με αυτό τον τρόπο ο παίκτης αποκτά ακόμα μεγαλύτερο πλεονέκτημα έναντι της ήδη προβληματικής ΑΙ.

Η μεγαλύτερη -δυσάρεστη- έκπληξη για το Undercover έρχεται από τον τεχνικό τομέα και ειδικά από τα γραφικά του. Μέσα από μια κίνηση που δεν μας έχει συνηθίσει η ΕΑ, το όλο σύνολο δείχνει προχειροφτιαγμένο και παράδοξα ψεύτικο. Τα αυτοκίνητα είναι ντυμένα με υπερβολικά εφέ και αντανακλάσεις, που καταστρέφουν οποιαδήποτε προσπάθεια για ρεαλισμό, ενώ και ο αριθμός των πολυγώνων που έχουν χρησιμοποιηθεί μοιάζει να είναι σαφώς μικρότερος σε σχέση με το παρελθόν. Ο πανέμορφος σχεδιασμός των πόλεων, σε συνάρτηση με την παρουσία του ήλιου, δημιουργεί μια αρκετά όμορφη εικόνα, που όμως φαίνεται να "κουράζει" τη μηχανή γραφικών, η οποία αδυνατεί να διατηρήσει έναν σταθερό ρυθμό ανανέωσης.

Το πρόβλημα με το frame rate είναι δυστυχώς ορατό και αρκετά έντονο και εδώ αξίζει να σημειωθεί πως εμφανίζεται τόσο στο PlayStation 3 όσο και στο Xbox 360. Στην κονσόλα της Sony η κατάσταση είναι λίγο χειρότερη, μιας και δεν είναι λίγες οι φορές που στις στροφές ο ρυθμός αυτός θα αγγίξει ακόμα και μονοψήφια νούμερα. Ωστόσο η συγκεκριμένη έκδοση θα μπορεί να υπερηφανεύεται για τα ελαφρώς πιο ζεστά χρώματα.

Από την άλλη, για άλλη μια φορά, αρκετά διασκεδαστική κρίνεται η έκδοση του τίτλου για το PSP, την οποία είχαμε τη δυνατότητα να δοκιμάσουμε. Χωρίς να αποτελεί κάτι το ριζοσπαστικό, το Undercover στο PSP προσφέρει μεν τα αναμενόμενα, αλλά εδώ η συνολική εικόνα είναι σαφώς καλύτερη -τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών. Ευχάριστη έκπληξη είναι ο τεχνικός τομέας, όπου για άλλη μια φορά η φορητή κονσόλα της Sony αποδεικνύει πως με την απαραίτητη προσοχή μπορεί να διαπρέψει.

Επιστρέφοντας στη δημιουργία που προορίζεται για τις "μεγάλες" κονσόλες, η εικόνα είναι δυστυχώς απογοητευτική. Ο τίτλος έχει αρκετά θετικά στοιχεία, αλλά το γεγονός πως η σειρά κάνει μεγάλα βήματα προς τα πίσω δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη. Σε μια χρονιά όπου η ΕΑ έχει να επιδείξει ένα αρκετά δυνατό και προπάντων ποιοτικό line-up τίτλων, το νέο Need for Speed δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις υψηλές απαιτήσεις του κοινού. Αναμφίβολα, γίνεται αντιληπτό πως η σειρά γενικότερα χρειάζεται ένα διάλειμμα έτσι ώστε -με αργές και μελετημένες κινήσεις- να ξαναβρεί το δρόμο της, μιας και με τα σημερινά δεδομένα η αλήθεια είναι πως έχει μείνει πίσω.

Γιώργος Τσακίρογλου