Manhunt 2

Το Manhunt 2 επιτέλους κυκλοφορεί αν και γίνεται εμφανές πως καθυστέρησε αρκετά

Oι περισσότεροι θα γνωρίζουν το όνομα Manhunt, μια δημιουργία της Rockstar που τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να συγκεντρώσει τα βλέμματα των περισσοτέρων επάνω της. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως την προσοχή του κοινού την απέσπασε -κυρίως- για το αρκετά βίαιο περιεχόμενο του, που αναφερόταν αποκλειστικά και μόνο σε ενήλικες. Η πορεία του δεύτερου μέρους δεν είναι και η πλέον ιδανική, μιας και αποτέλεσε το εξιλαστήριο θύμα όπου επάνω του έστρεψαν τα βέλη τους ακόμα και παράγοντες που δεν έχουν σχέση με τα videogames αλλά ασκούν σημαντικότατη επιρροή.

Το πλέον σίγουρο είναι πως το Manhunt 2 αποτελεί ένα προϊόν που συνολικά προσφέρεται για ώρες συζητήσεων σχετικά με τους λόγους που καθυστέρησε τόσο πολύ, αν και το πλέον ενοχλητικό είναι πως αντιμετωπίστηκε με υπερβολική καχυποψία. Δυστυχώς, σε μια εποχή όπου τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προβάλουν τη βία στην πλέον ωμή της μορφή, φαίνεται πως ορισμένες ψηφιακές σκηνές κρίνονται απαγορευτικές και δέχονται -κατά τη γνώμη του γράφοντα- άδικη  και εντονότατη κριτική. Παραδόξως, η ηλικιακή ταξινόμηση του προϊόντος φαίνεται να περνά απαρατήρητη και έτσι φτάνουμε στο σήμερα, όπου ο τίτλος τίθεται στη διάθεση του κοινού σαφώς αλλαγμένος.

Δυστυχώς, το άσχημο της υπόθεσης είναι πως τελικά όλη αυτή η γκρίνια και ο "πόλεμος" κατά της Rockstar είχαν άμεση επίπτωση στο Manhunt 2. Γιατί πρόκειται μεν για ένα sequel, που έρχεται με αρκετές βελτιώσεις, αλλά οι όποιες αναγκαστικές αλλαγές και περικοπές το έχουν μεταλλάξει σε κάτι που, ώρες-ώρες, δείχνει πραγματικά ημιτελές. Οπότε, γίνεται εμφανές πως από ένα σημείο και έπειτα η ουσία χάνεται και δεν αρκεί η δημιουργικότητα του developer για να σώσει το τελικό προϊόν από τη μετριότητα. Εδώ είναι αναγκαίο να τονιστεί πως ο τίτλος που θα προμηθευτεί το κοινό έχει διατηρήσει πολλά στοιχεία του ανέπαφα -όπως είναι για παράδειγμα το σενάριο.

Όσοι μπόρεσαν να δοκιμάσουν -με οποιοδήποτε τρόπο- το πρωτότυπο Manhunt 2 χωρίς τις περικοπές, σαφώς και θα απογοητευτούν. Δυστυχώς, οι αλλαγές είναι πάρα πολλές και σχεδόν όλες προς το χειρότερο. Και κάτι τέτοιο είναι αναμενόμενο μιας και ο κεντρικός πυρήνας έχει "φιμωθεί" και, σε τελική ανάλυση, δεν μπορεί να ξεδιπλώσει τις αρετές του. Και μέσα σε όλα τα άλλα έρχεται να προστεθεί και η μάλλον άστοχη επιλογή της ημερομηνίας κυκλοφορίας.

Το Manhunt 2 κυκλοφορεί σε μια περίοδο όπου ήδη έχει κατακλυστεί από ορισμένες κορυφαίες δημιουργίες. Επίσης, ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί πως ο χρόνος λειτούργησε αρνητικά για τη δημιουργία της Rockstar και έτσι οι αρκετοί μήνες της καθυστέρησης είναι υπεύθυνοι για τους γερασμένους, πλέον, μηχανισμούς gameplay. Στo Manhunt 2 σαφώς και υπάρχουν καλές στιγμές, αλλά τα όσα έχει να προσφέρει δεν ανταποκρίνονται στις υψηλές προσδοκίες που δημιουργεί πάντοτε η υπογραφή της Rockstar. Αυτό που αξίζει να επισημανθεί είναι πως, συνολικά, το δεύτερο μέρος έχει ελάχιστα κοινά στοιχεία με το πρώτο. Δυστυχώς όμως, το πρωτότυπο κρίνεται σαφώς πιο απελευθερωμένο και έτσι είναι προτιμότερο να μη γίνει κάποια σύγκριση

"Από ένα σημείο και έπειτα η ουσία χάνεται και δεν αρκεί η δημιουργικότητα του developer ώστε να σώσει το τελικό προϊόν από τη μετριότητα"

Από το εισαγωγικό βίντεο ο παίκτης πληροφορείται πως έχει τον έλεγχο του Danny Lamb -το όνομα δεν είναι τυχαίο- ο οποίος είναι τρόφιμος σε μια ψυχιατρική κλινική υποφέροντας από αμνησία. Το σενάριο γενικότερα είναι αρκετά ενδιαφέρον και τα ιδιαιτέρως αποκαλυπτικά flashbacks -αλλά και οι άκρως σκληρές εικόνες από το παρελθόν- θα αρχίσουν σταδιακά να ξεδιαλύνουν το μυστήριο. Σύντομα θα γίνει γνωστό πως ο Danny είχε λάβει μέρος -παρά την θέλησή του- σε ένα πείραμα με το όνομα "The Project", το οποίο είχε άμεσες συνέπειες στην ψυχοσωματική του υγεία.

Η δράση δεν θα αργήσει να ξεκινήσει και βασικός στόχος του πρωταγωνιστή είναι η απόδραση από το άσυλο, το οποίο παρεμπιπτόντως δείχνει να είναι τεράστιο. "Παρών" δηλώνει και το αρκετά κατατοπιστικό tutorial ενώ από τα πρώτα κιόλας λεπτά ο παίκτης θα συνειδητοποιήσει, προς μεγάλη του έκπληξη, πως ο τίτλος δείχνει να στηρίζεται υπερβολικά στο stealth στοιχείο παρά στην ασταμάτητη δράση. Προς αυτή την κατεύθυνση οδηγεί και η μάλλον αδύναμη φυσιογνωμία του κεντρικού χαρακτήρα, που πολλές φορές θα προτιμήσει να κρυφτεί στις σκιές παρά να έρθει σε μια κατά μέτωπο σύγκρουση με τους φύλακες. Στον συγκεκριμένο τομέα αξίζει να σταθούμε λιγάκι περισσότερο, μιας και πρακτικά αποτελεί την καλύτερη στιγμή του τίτλου.

Ο μηχανισμός της κάλυψης λειτουργεί πολύ καλά και το σαφώς αυξημένο επίπεδο δυσκολίας θα δοκιμάσει τις δυνάμεις ακόμα και των πλέον ικανών. Πολλές φορές απαιτείται σωστός συντονισμός και κινήσεις ιδιαίτερης ακρίβειας και το ευχάριστο είναι πως όταν τα πάντα βαίνουν καλώς, η ικανοποίηση του παίκτη θα είναι μεγάλη.

{VIDEO_1}

{PAGE_BREAK}

Το stealth στοιχείο είναι υπεύθυνο και για τον αιφνιδιασμό, μιας και o Danny θα μπορέσει να ξεγλιστρήσει πίσω από τους αντιπάλους του και να τους αιφνιδιάσει. Και εδώ θα φανεί στο μέγιστο βαθμό το μέγεθος της λογοκρισίας που υπέστη ο τίτλος και οι υπερβολικές του περικοπές. Όταν έρθει η ώρα του…μοιραίου, η δολοφονία ενός χαρακτήρα δεν είναι ορατή μιας και χρησιμοποιείται ένα εφέ blur, το οποίο θαμπώνει τα πάντα και εμποδίζει τον παίκτη να δει το τι πραγματικά γίνεται. Η κατάσταση δείχνει να είναι χειρότερη στην έκδοση του τίτλου για το Wii, μιας και στην αντίστοιχη του PlayStation 2 -μέσω ενός τρικ- η εικόνα είναι ελαφρώς πιο καθαρή. Αλλά και πάλι η αίσθηση δεν είναι αυτή που πρέπει, μιας και τουλάχιστον στον τομέα της αισθητικής ο τίτλος χάνει πολλούς πόντους.

Πολλές εικόνες είναι υπερβολικές, αλλά τόσο το γνωστό εφέ του "θορύβου" της οθόνης, όσο και η συνολικά καταθλιπτική εικόνα, προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι σαφώς κλειστοφοβικό. Θέμα ατμόσφαιρας δεν τίθεται, μιας και η Rockstar τα έχει καταφέρει πολύ καλά στο συγκεκριμένο τομέα, αλλά οι υπερβολικές περικοπές μεταμορφώνουν τον τίτλο σε κάτι συνηθισμένο και, ως ένα βαθμό, αδιάφορο.

Παράλληλα γίνεται εμφανές πως σε πολλά σημεία ο τίτλος απλά θέλει να σοκάρει ή να προκαλέσει στο μέγιστο βαθμό, παρουσιάζοντας υπερβολικά σκληρές και σεξουαλικές σκηνές με έναν μάλλον κατακριτέο τρόπο. Στον συγκεκριμένο τομέα η αισθητική είναι όντως υπό αμφισβήτηση, μιας και πολλές σκηνές παραπέμπουν σε αισθησιακές ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού. που είναι αμφίβολο αν θα κερδίσουν την εκτίμηση των ενήλικων παικτών. Ακόμα και σκηνές σοδομισμού, αλλά και εξευτελισμού, παρουσιάζονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και -παρά το γεγονός πως έχουν υποστεί επεξεργασία- η αλήθεια είναι πως είναι ιδιαίτερα αποκρουστικές. Αναμενόμενα, αντιλαμβανόμαστε εύκολα ότι η Rockstar δεν θέλησε να προσφέρει κάτι ριζοσπαστικό αλλά κάτι προκλητικό.

"Θέμα ατμόσφαιρας δεν τίθεται, μιας και η Rockstar τα έχει καταφέρει πολύ καλά στον συγκεκριμένο τομέα, αλλά οι υπερβολικές περικοπές μεταμορφώνουν τον τίτλο σε κάτι συνηθισμένο"

Σίγουρα πρόκειται για μια ιδιαίτερη κυκλοφορία, αλλά κοιτάζοντάς την με ψυχρό μάτι και κατόπιν της τόσης καθυστέρησης, θα μπορούσε κάποιος να πει πως τελικά ο τίτλος κυκλοφόρησε περισσότερο από υποχρέωση, θέλοντας κατά κάποιο τρόπο να εκθέσει τους επικριτές της. Βέβαια αυτό δεν συνεπάγεται πως δεν έχει δοθεί η απαιτούμενη προσοχή σε σημαντικούς τομείς που αφορούν άμεσα το gameplay και ένας από αυτούς είναι ο χειρισμός.

Προσπερνώντας τη μάλλον δύσκαμπτη κάμερα  -την οποία μέχρι ενός σημείου ελέγχει ο παίκτης- ο έλεγχος του Danny είναι αρκετά ακριβής. Φυσικά απαιτούνται αργές και μεθοδικές κινήσεις, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει ο χρόνος όπου ο παίκτης θα κρατήσει πατημένο το αντίστοιχο πλήκτρο επίθεσης. Oι επιθέσεις έχουν μια κλίμακα που διαβαθμίζεται ανάλογα με το χρόνο πίεσης του εν λόγω πλήκτρου και που φυσικά έχουν και το ανάλογο επακόλουθο. Κάτι παραπλήσιο ισχύει και στην έκδοση για το Wii, όπου απαιτείται και η χρήση του Nunchuk, αν και η αλήθεια είναι πως το Wii Remote δεν αξιοποιείται στο μέγιστο βαθμό.

Σε ό,τι αφορά τον τεχνικό τομέα του τίτλου, το Manhunt 2 σαφώς και αδυνατεί να εντυπωσιάσει και ειδικά στον τομέα των γραφικών. Το συνολο παρουσιάζεται ξεπερασμένο, με τους χαρακτήρες σε πολλά πλάνα να αδυνατούν να κρύψουν τα πολύγωνα από τα οποία αποτελούνται. Η ίδια εικόνα συνεχίζεται και στα περιβάλλοντα, ενώ αρκετές κατασκευές δείχνουν υπερβολικά χοντροκομμένες. Τα παραπάνω εμφανίζονται στην  έκδοση για το PlayStation 2, αλλά -πέρα ελαχίστων εξαιρέσεων- τα ίδια ισχύουν και για το Wii. Ευτυχώς που για την κονσόλα της Nintendo τα loading times είναι συντομότερα και το frame rate πιο σταθερό, αν και πάλι η λογική της απευθείας μεταφοράς δεν τιμά τις δυνατότητές της.

Καλύτερη αντιμετώπιση έχει δεχθεί ο ήχος με τη μουσική να είναι πραγματικά εντός κλίματος και να μη γίνεται ποτέ κουραστική. Οι διάλογοι ακολουθούν το γενικότερο "σκληρό" ύφος του τίτλου, με τη γλώσσα που χρησιμοποιείται να προκαλεί αμηχανία. Ωστόσο, αυτή η "ωμότητα" δένει αρμονικά με το όλο σύνολο. Το είπαμε και παραπάνω και θα το επαναλάβουμε για άλλη μια φορά. Το Manhunt 2 δεν είναι ο τίτλος που ίσως οι περισσότεροι ανέμεναν. Πέρα από το γεγονός πως απομακρύνεται αισθητά από το πρωτότυπο, οι όποιες αλλαγές και παραχωρήσεις έγιναν το έχουν μεταμορφώσει σε κάτι απρόσωπο. Τα λάθη είναι πολλά και έτσι, αντί να αντιμετωπιστεί ως μια ενδιαφέρουσα κυκλοφορία, τελικά αξιολογείται σαν μία ακόμα action δημιουργία που σε μερικούς μήνες θα έχει ξεχαστεί.

Γιώργος Τσακίρογλου