Red Alert 3: Ultimate Edition

Πόσο “Ultimate” είναι τελικά η PS3 έκδοση του Red Alert 3;

Πριν περίπου 4 μήνες, σημάνθηκε η επιστροφή μίας από τις πιο αγαπημένες RTS σειρές στην ιστορία του gaming. Η Electronic Arts επανέφερε στο προσκήνιο το παρακλάδι των Command & Conquer, τη σειρά Red Alert. Ανάμεσα στους κύκλους των φίλων των RTS, η κυκλοφορία ενός δεύτερου sequel ήταν ένα όνειρο που γινόταν πραγματικότητα. Όταν όμως ανακοινώθηκε πως η έκδοση για PlayStation 3 δεν θα κυκλοφορήσει ταυτόχρονα με τις άλλες δύο, πολλές αντιδράσεις έκαναν την εμφάνιση τους. Το ποτήρι φαίνεται να ξεχείλισε, όταν η ίδια η EA ανακοίνωσε πως η ανάπτυξη της PS3 έκδοσης έχει σταματήσει επ’ αόριστον.

Ευτυχώς για τους κατόχους PlayStation 3, η EA μάλλον συνειδητοποίησε πως ένα σύστημα με τόσο μεγάλη βάση χρηστών είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Έτσι, σήμερα κρατάμε στα χέρια μας την Ultimate Edition του Command & Conquer: Red Alert 3, με το ερώτημα που γεννάται να είναι ένα: Καταφέρνει το Red Alert 3 να εντυπωσιάσει, τέσσερις μήνες μετά την κυκλοφορία του αρχικού παιχνιδιού, σε PC και Xbox 360;

"Το ‘έξω από αυτόν τον κόσμο’ σενάριο προβάλλεται ακόμα περισσότερο από τα ιδιαίτερα cut scenes, για τα οποία χρησιμοποιήθηκαν πραγματικοί ηθοποιοί"

Πριν προχωρήσουμε στην απάντηση του ερωτήματος, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όπως οι περισσότεροι ήδη γνωρίζουμε από τις άλλες εκδόσεις του παιχνιδιού, το Red Alert 3 δεν παίρνει σοβαρά τον εαυτό του σε ό,τι αφορά το σενάριο και την πειστικότητα των γεγονότων που εξιστορεί. Η έμφαση στην υπερβολή και στο χιούμορ χαρακτηρίζουν τη σειρά Red Alert και, φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το νέο αυτό sequel. Έτσι, για άλλη μια φορά έχουμε να κάνουμε με ένα παράξενο σενάριο, που θυμίζει κάποια ταινία επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 1980. Πάντα σύμφωνα με το σύμπαν της σειράς, το κράτος της Σοβιετικής Ένωσης βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, μιας και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των Συμμάχων δεν είχαν επιτυχία.

Σε μια κίνηση απελπισίας, βάζουν σε εφαρμογή ένα σχέδιο που, από αντικειμενική σκοπιά, φαντάζει το λιγότερο…αστείο. Μέσω μια συσκευής που αναπτύχθηκε από τα καλύτερα μυαλά των κομουνιστών, οι πρωτεργάτες των Σοβιετικών κατάφεραν να ταξιδέψουν στο χρόνο και να μεταφερθούν στο Συνέδριο της Γενεύης, στο 1920, όπου απήγγειλε λόγο ο Alfred Einstein. Σκοτώνοντας τον, διαταράχθηκε η ροή του χώρου  και του χρόνου κι έτσι, όταν επιστρέφουν στο παρόν, τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά.

Η ατομική βόμβα δεν έχει ανακαλυφθεί λόγω της…απουσίας του Einstein και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ξεκίνησε ποτέ. Αντίθετα, οι Υπερδυνάμεις σε αυτό το εναλλακτικό παρόν είναι οι Σύμμαχοι, που ουσιαστικά είναι οι ευρωπαϊκές δυνάμεις συνδυασμένες με αυτές της Αμερικής, οι Σοβιετικοί και η Αυτοκρατορία της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου, ή, κοινώς, η Ιαπωνία. Όπως ήταν αναμενόμενο, το σκηνικό που έχει δημιουργηθεί, δένει απόλυτα με το όλο ύφος του παιχνιδιού, αλλά και της σειράς γενικότερα. Το "έξω από αυτόν τον κόσμο" σενάριο προβάλλεται ακόμα περισσότερο από τις ιδιαίτερες κινηματογραφικές σκηνές, για τις οποίες χρησιμοποιήθηκαν πραγματικοί ηθοποιοί. Οι διάλογοι είναι εσκεμμένα κωμικοί, ιδιαίτερα αστείοι πολλές φορές, με τις αντιδράσεις των απεικονιζόμενων να χαρακτηρίζονται από γελοίες μέχρι και υπερβολικές.

"Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο παίκτης κερδίζει Security Points οι οποίοι χρησιμοποιούνται στο ξεκλείδωμα Πρωτοκόλλων. Τα διάφορα πρωτόκολλα χωρίζονται σε επιθετικά, αμυντικά, και απλά… περίεργα!"

Η όλη κωμικότητα εντείνεται περισσότερο από το γεγονός ότι σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, οι ηθοποιοί κοιτούν τη κάμερα, που έμμεσα, πλην σαφώς, σημαίνει ότι κοιτούν το παίκτη. Το θετικό σε αυτήν την – κατά γενική ομολογία- εκτός μόδας  τεχνική είναι ότι τουλάχιστον επιλέχθηκαν επώνυμοι καλλιτέχνες του χώρου, οι οποίοι ήταν γνώστες του ύφους που θα έπρεπε να προβάλλουν. Έτσι, έχουμε ένα καλοδουλεμένο σύνολο cut scenes, που, αν και χάνεται μέσα στα κλισέ του, παραμένει ταιριαστό με το ύφος του παιχνιδιού.

Στον τομέα του gameplay, δεν έχουν αλλάξει και πολλά από την έκδοση του Xbox 360. Όλη η δράση κινείται γύρω από έναν κύκλο επιλογών, σχεδιασμένο με βάση τα χειριστήρια των κονσόλων. Με το πάτημα ενός κουμπιού (του R2, στη περίπτωση του PlayStation 3), βρισκόμαστε μπροστά σε ένα αμεσότατο κυκλικό μενού επιλογών. Ανάλογα με το τι έχουμε επιλεγμένο την παρούσα στιγμή, προσφέρονται διάφορες επιλογές. Όταν δεν έχουμε κάποιο κτήριο ή μονάδα επιλεγμένο, οι επιλογές που δίνονται είναι γενικότερες και έχουν να κάνουν με την οργάνωση, τη στάση -επιθετική ή μη- των μονάδων, την επιλογή ενός τύπου οχημάτων ή την πρόσβαση στα Top Secret Protocols, που στην ουσία αποτελούν τον "άσσο στο μανίκι" κάθε παράταξης.

Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο παίκτης κερδίζει Security Points οι οποίοι χρησιμοποιούνται στο ξεκλείδωμα Πρωτοκόλλων. Τα διάφορα πρωτόκολλα χωρίζονται σε επιθετικά, αμυντικά, και απλά…περίεργα! Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Orbital Strike των Σοβιετικών, με το οποίο ο παίκτης θέτει εκτός τροχιάς έναν από τους δορυφόρους του και τον οδηγεί πάνω σε ένα από τα κτήρια ή τα οχήματα του εχθρού.

{PAGE_BREAK}
Όλως παραδόξως, οι μάχες διεξάγονται ιδιαίτερα άνετα με το DualShock 3, πολλές φορές απορροφώντας τον παίκτη τόσο, που ξεχνά πως παίζει από τον καναπέ ή την πολυθρόνα του. Κάποια μικρά προβληματάκια στην οργάνωση πολλών και διαφορετικών μονάδων κάνουν μεν την εμφάνιση τους, αλλά σίγουρα αυτό το ελλάτωμα δεν είναι κάτι τραγικό. Το σύστημα που ανέπτυξε η EA Los Angeles φαντάζει ιδανικό για τα οικιακά συστήματα, και σε γενικές γραμμές δουλεύει άψογα. Η διαχείριση των μονάδων απαιτεί κάποιο χρόνο εξοικείωσης, αλλά ευτυχώς οι αποστολές εκπαίδευσης -καθώς και οι πρώτες κανονικές αποστολές κάθε campaign- έχουν χαρακτήρα μαθήματος και υποδείξεων. Γενικά, θα μπορούσαμε με ασφάλεια να πούμε, πως το σύστημα χειρισμού του Red Alert 3 είναι ό,τι καλύτερο έχουμε δει σε κονσόλες μετά το ελαφρώς ανώτερο σύστημα του Halo Wars.

Το βασικό Campaign του παιχνιδιού χωρίζεται σε τρία μέρη: αυτό των Allies, των Soviets και του Empire of the Rising Sun. Κάθε ένα από αυτά, χαρακτηρίζεται από ικανοποιητική διάρκεια, ικανή να κρατήσει τον παίκτη απασχολημένο για αρκετές ώρες. Κάθε αποστολή έχει κάποιους βασικούς και δευτερεύοντες στόχους, οι οποίοι τις περισσότερες φορές είναι χωρίς δέσμευση χρόνου, δίνοντας έτσι στον παίκτη την ευκαιρία να οργανώσει την επίθεση του, συλλέγοντας δυνάμεις ή Ore -το "νόμισμα" του παιχνιδιού. Τα…ξεχωριστά cut scenes φροντίζουν να συνδέουν τη μία αποστολή με την άλλη, προσδίδοντας έτσι μια συνοχή στη ροή των γεγονότων.

{VIDEO_1}

Βέβαια, το "ζουμί" του παιχνιδιού δεν βρίσκεται στο Single Player Campaign. Για πρώτη φορά, κάθε αποστολή του παιχνιδιού μπορεί να παιχτεί με παρέα. Είτε καλώντας κάποιο φίλο μας, είτε αφήνοντας το παιχνίδι να διαλέξει κάποιον για εμάς, δύο άτομα είναι, ουσιαστικά, σε θέση να παίξουν ολόκληρο το campaign, βοηθώντας ο ένας τον άλλο. Με άλλα λόγια, ο δεύτερος παίκτης, αναλαμβάνει το ρόλο του Co-Commander, που στο Single Player τον χειρίζεται το ίδιο το παιχνίδι.

Το σύστημα δούλευε σωστά στο PC και στο Xbox Live και το ίδιο καλά λειτουργεί και στο PlayStation Network. Με φίλους μπορεί κανείς να παίξει και Skirmish, κάτι που ομολογουμένως φαντάζει πιο ελκυστικό. Από προσωπική εμπειρία, είναι επιβεβαιωμένο πως κάποιος μπορεί να περάσει ώρες ολόκληρες σε μία και μόνο Skirmish μάχη, προσπαθώντας να αποκρούσει τις συνεχείς επιθέσεις των εχθρών, να στήσει μια "αρματωμένη" βάση και να ξεκινήσει επιχειρήσεις επίθεσης με απώτερο στόχο την εξολόθρευση της αντίπαλης παράταξης. Αξίζει να αναφερθεί πως, ακόμα και όταν κάποιος παίζει μόνος του, η νοημοσύνη των εχθρών -ιδιαίτερα στα υψηλότερα επίπεδα δυσκολίας- είναι απλά ανελέητη.

"Όλως παραδόξως, οι μάχες διεξάγονται ιδιαίτερα άνετα με το DualShock 3, πολλές φορές απορροφώντας τον παίκτη τόσο, που ξεχνά πως παίζει από τον καναπέ ή την πολυθρόνα του"

Οπτικά, το παιχνίδι δεν απογοητεύει στο ελάχιστο. Οι εκδόσεις για Xbox 360 και PC ήταν πανέμορφες, μα οι επιπλέον μήνες ανάπτυξης έδωσαν στην αντίστοιχη του PlayStation 3 έναν βελτιωμένο οπτικό τομέα χάρη στο rendering που δανείστηκαν οι developers από την PC έκδοση. Οι αντανακλάσεις του φωτός στο νερό είναι εντυπωσιακές, με τις εκρήξεις και τα εφέ του καπνού να συμπληρώνουν το "πακέτο".

Επιπρόσθετα, τα χρώματα φαίνεται να είναι πιο έντονα στη νέα αυτή έκδοση, μιας και οι δασώδεις εκτάσεις, οι παραλίες και τα περιβάλλοντα με έντονη ηλιοφάνεια μοιάζουν πιο φωτεινά, καθαρά και ζωντανά. Τέλος, το παιχνίδι δεν μαστίζεται πλέον από τα προβλήματα της Xbox 360 έκδοσης, απόρροια του επιπρόσθετου χρόνου ανάπτυξης, ενω και οι χρόνοι φόρτωσης έχουν μειωθεί δραματικά. Το δυναμικό soundtrack, που "έδεσε" απόλυτα με το όλο ύφος του παιχνιδιού, δίνει ξανά ένα δυναμικό "παρών", αυτήν τη φορά με την επιλογή να το ακούμε κατά βούληση από το μενού του παιχνιδιού. Ανάλογα με το ποια παράταξη έχουμε επιλέξει, θα ακούσουμε συνθέσεις αξιομνημόνευτες και δυναμικές, που κορυφώνονται μαζί με τη δράση.

Οι τρεις διαφορετικοί συνθέτες που δούλεψαν πάνω στο παιχνίδι, κατάφεραν να δώσουν μία διαφορετική χροιά στους ήχους της κάθε παράταξης, χωρίς κάποιο μουσικό θέμα να ξεχωρίζει περισσότερο από το άλλο. Ίσως λίγο περισσότερο από τις υπόλοιπες καταφέρνει να μείνει στο μυαλό του παίκτη μια δυναμική μελωδία με βιολιά, που παίζει στις τελευταίες αποστολές του campaign των Σοβιετικών.

To Command & Conquer: Red Alert 3 κάνει αυτό που υπόσχεται ο τίτλος του. Βάζει για τα καλά τον παίκτη μέσα στη δράση, δίνοντας του τη δυνατότητα να διοικήσει και ως συνέπεια, να κατακτήσει. Μετά από αντικειμενική σκέψη, καταλήγουμε στο ότι η Ultimate έκδοση του Command and Conquer: Red Alert 3 θα έπρεπε να είχε κυκλοφορήσει εξ αρχής στα ράφια. Η απάντηση στο ερώτημα της πρώτης παραγράφου, είναι "ναι". Οι επιπλέον Skirmish χάρτες, τα βελτιωμένα γραφικά, η εξαφάνιση των bugs και η δημιουργική εκμετάλλευση του επιπλέον χώρου του Blu-ray (αρκετό έξτρα υλικό), δικαιολογούν τη λέξη "Ultimate" στον τίτλο του παιχνιδιού. Εάν δεν έχετε προμηθευτεί κάποια από τις άλλες δύο εκδόσεις, αυτή η πρόταση της EA είναι για εσάς.

Δημήτρης Μπάνος