Dissidia: Final Fantasy

20 χρόνια ιστορίας, συγκεντρωμένα σε ένα συνονθύλευμα “φαντασιών”

Δεν θα κρύψουμε πως ήμασταν κάτι περισσότερο από ενθουσιασμένοι, όταν ανακοινώθηκε πως η Square Enix εργαζόταν πάνω σε έναν τίτλο για να γιορτάσει τα εικοστά γενέθλια της σειράς που ξεκίνησε ως ύστατη προσπάθεια πίσω στο 1987, για τη σωτηρία μίας μικρής τότε εταιρίας με το όνομα “Square”. Ποιος θα το φανταζόταν ότι αυτό το κύκνειο άσμα της, χρεοκοπημένης τότε, Square, θα μετατρεπόταν σε ένα από τα μακροβιότερα και πιο αναγνωρίσιμα franchises του κόσμου των videogames.

Κι όμως, εδώ είμαστε 20 και χρόνια μετά, κρατώντας στα χέρια μας το φόρο τιμής προς τη σειρά, δια χειρός Square Enix. Το Dissidia Final Fantasy, κατάφερε από τις πρώτες στιγμές να τραβήξει τη προσοχή του κοινού, η οποία συνοδεύτηκε από αβεβαιότητα. Η απόφαση της Square να ξεφύγει από τα γνώριμα μονοπάτια της και να δημιουργήσει ένα παιχνίδι που θα εστιάζει στη δράση, ερμηνεύτηκε από μερικούς ως παράτολμη κίνηση, που στην πορεία ίσως αποδεικνυόταν μοιραία. Μετά από πολύωρη ενασχόληση με τον τίτλο της ιαπωνικής εταιρίας, μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως η τόλμη των developers απέδωσε καρπούς. Καρπούς, από τους κήπους της Εδέμ…

Όταν το Καλό και το Κακό συγκρούονται

Το σενάριο του Dissidia είναι βασισμένο στην αιώνια μάχη μεταξύ των δυνάμεων του Καλού και του Κακού, και πιο συγκεκριμένα, της θεάς της Αρμονίας Cosmos, και του θεού της Καταστροφής Chaos. Για αιώνες ολόκληρους η μάχη μεταξύ της Cosmos και του Chaos συνεχιζόταν, χωρίς να είναι δυνατό να αναδειχθεί κάποιος νικητής, μέχρι που η ισορροπία δυνάμεων έπαψε να υφίσταται, δίνοντας στον Chaos τη δυνατότητα να υπερισχύσει. Καθώς οι δυνάμεις του κακού απειλούν να εξαφανίσουν το “φως” από τον κόσμο, δέκα εναπομείναντες ήρωες καλούνται να δώσουν μια τελευταία απελπισμένη μάχη, με ελπίδα τη σωτηρία των κόσμων τους, αλλά και του σύμπαντος ολόκληρου.

Οι χαρακτήρες έχουν επιλεχτεί από τα πρώτα δέκα Final Fantasy, με δύο από κάθε παιχνίδι -έναν καλό, έναν κακό- να κάνει την εμφάνιση του. Παρόλα αυτά, οι playable χαρακτήρες είναι στη πραγματικότητα 22, με τους extra δύο -δεν θα αποκαλύψουμε ποιοι είναι- να προέρχονται από τα Final Fantasy XI και XII. Ο στόχος των πολεμιστών του φωτός, είναι να συλλέξουν ο καθένας τους από έναν Κρύσταλλο, το σύνολο των οποίων λέγεται πως κρύβει το μυστικό προς τη σωτηρία.

Τα γεγονότα εξιστορούνται μέσω του “Destiny Odyssey”, που στην ουσία αποτελεί το Story mode του παιχνιδιού. Κάθε πολεμιστής του φωτός έχει το δικό του quest, με κάθε ένα να διαφέρει σε δυσκολία. Μέσα από κάθε quest, ο παίκτης βιώνει το προσωπικό ταξίδι του κάθε ήρωα προς τον Κρύσταλλό του, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Φαίνεται πως η Square Enix προσπάθησε να εισάγει κάποια από τα στοιχεία του κάθε χαρακτήρα σε κάθε ένα από τα quests, και εν μέρει τα κατάφερε. Αν κάποιος επιλέξει να παίξει το έβδομο quest λόγου χάρη, αυτό στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Cloud (Final Fantasy VII), θα ανακαλύψει πως ο ξανθός σπαθοφόρος εξακολουθεί να βασανίζεται από εσωτερικά διλήμματα. Στο ίδιο σκεπτικό, ο Warrior of Light (Final Fantasy) είναι αφοσιωμένος στο σκοπό του, με την αφοσίωση να πηγάζει από τον διακαή πόθο του να σώσει ό,τι αγαπά. Κοινώς, το φως.

Και τα δέκα quests εξιστορούν τα ίδια γεγονότα, μόνο που σε κάθε ένα τα βλέπουμε από διαφορετική οπτική γωνία. Ο παίκτης σταδιακά εισάγεται όλο και πιο βαθιά στην ιστορία, μιας και κάθε quest του παρέχει νέες πληροφορίες, συμπληρώνοντας κομμάτι-κομμάτι το “παζλ”. Μετά την ολοκλήρωση του Destiny Odyssey, ακολουθεί το Shade Impulse, το οποίο λαμβάνει χρονολογικά μέρος μετά τα γεγονότα του Destiny Odyssey. Εδώ, ο παίκτης μπορεί να επιλέξει τον ήρωα που επιθυμεί, με το αποτέλεσμα να είναι ίδιο, ανεξαρτήτου επιλογής.

Dramatic Progressive Action: Το gameplay

Το να κατηγοριοποιήσει κάποιος το Dissidia Final Fantasy σε ένα από τα υπάρχοντα είδη είναι πράγμα μάλλον δύσκολο. Παρότι τεχνικά ανήκει στο Fighting genre, οι ομοιότητες που μοιράζεται με τα παιχνίδια του είδους, είναι μηδενικές έως ελάχιστες. Το “στήσιμο” είναι βασισμένο στο Kingdom Hearts II, μιας και οι μάχες διεξάγονται σε τρισδιάστατες αρένες που επιτρέπουν ελεύθερη κίνηση στους τέσσερις άξονες. Οι ομοιότητες μεταξύ των δύο τίτλων, όμως, σταματούν κάπου εκεί. Η κίνηση στους χώρους είναι πολύ πιο ομαλή, πιο απελευθερωμένη. Αντί για περίπλοκα combos και τεχνικές μάχης, οι βασικές επιθέσεις πραγματοποιούνται με το πάτημα δύο βασικών πλήκτρων.

Ενώ αρχικά κάτι τέτοιο ακούγεται απλοϊκό -ή ακόμα και χωρίς βάθος- αυτός που θα ασχοληθεί με το παιχνίδι θα ανακαλύψει από πρώτο χέρι πως το Dissidia απαιτεί ανέλπιστα γρήγορα αντανακλαστικά. Όλη η φιλοσοφία των μαχών εντοπίζεται στην ισορροπία των Bravery και Hit Points, που θα αναλύσουμε παρακάτω. Στον πυρήνα του, εξακολουθεί να είναι ένας fighting τίτλος, αφού καλούμαστε να αποκρούουμε ή να αποφεύγουμε επιθέσεις, να εκμεταλλευόμαστε τα λάθη για πιθανές αντεπιθέσεις και να κάνουμε δημιουργική χρήση των περιβαλλόντων χώρων.

{PAGE_BREAK}

Όπως αναφέραμε πριν, τεράστιο ρόλο στο σύστημα μάχης παίζουν τα Bravery Points, καθώς και τα Hit Points. Με το πάτημα του Κύκλου, εκτελούνται οι Bravery Attacks, οι οποίες μειώνουν τα BP του αντιπάλου. Όταν αυτά εξαντληθούν ή φτάσουν σε κρίσιμο επίπεδο, ακολουθεί το αποκαλούμενο “Break”. Στην ουσία, η άμυνα του χαρακτήρα που υποφέρει από Break, μειώνεται δραματικά, δίνοντας τη δυνατότητα στον επιτιθέμενο να κάνει ζημιά στα HP του αντιπάλου. Κάτι τέτοιο γίνεται με το πάτημα του Τετραγώνου, ή αλλιώς HP Attack. Βέβαια, οι HP Attacks μπορούν να γίνουν ανά πάσα στιγμή, με την επίδραση τους, όταν ο αντίπαλος έχει έναν υπολογίσιμο αριθμό BP, να είναι μηδαμινή. Η μάχη τελειώνει όταν η HP μπάρα ενός εκ των δύο πολεμιστών αδειάσει πλήρως.

Όντας τίτλος της Square Enix και δη Final Fantasy, οι επιλογές δεν ήταν δυνατό να σταματούν εκεί. Γι’ αυτό το λόγο, ανά τακτά χρονικά διαστήματα κατά τη διάρκεια των μαχών, εμφανίζονται στην αρένα σωματίδια φωτός που μοιάζουν με κάποιο είδος καμπάνας, τα EX Force. Συλλέγοντας τα, επιταχύνεται η διαδικασία γεμίσματος μιας ειδικής μπάρας, της EX Gauge. Όταν η μπάρα γεμίσει, ο παίκτης μπορεί να ενεργοποιήσει το EX Mode, το οποίο εμμέσως πλην σαφώς, αποτελεί και το “μυστικό όπλο” του παιχνιδιού. Τα στατιστικά του χαρακτήρα που εισέρχεται στο EX Mode αυξάνονται δραματικά, σε σημείο που αν οι συνθήκες είναι ιδανικές, μία καλοζυγισμένη επίθεση να μπορεί να λήξει τη μάχη. Η επίθεση αυτή συχνά είναι το λεγόμενο EX Burst Attack, που ανάλογα με το χαρακτήρα που ελέγχουμε διαφέρει, αν και σχεδόν πάντα συμπεριλαμβάνει κάποιο Quick Time Sequence.

Grind on: Τα RPG στοιχεία

Τη στιγμή που κουβαλά τέτοια κληρονομιά στη πλάτη του, το Dissidia απονέμει φόρο τιμής στους RPG προγόνους του, παρουσιάζοντας έναν πραγματικά τεράστιο RPG στοιχείων, που θα έκανε πολλά RPGs να σκύβουν το κεφάλι τους από ντροπή. Με κάθε μάχη, ο ήρωας μας αποκτά XP, που με τη σειρά του οδηγεί σε grinding. Το όριο είναι τα 99 levels, που κρίνονται υπερ-αρκετά, ακόμα και για τους “die hard” fans της σειράς. Στην πορεία, αποκτάται η πρόσβαση σε νέα skills, νέα αντικείμενα -λάφυρα της κάθε μάχης- οπλισμό, και, τι άλλο, τα πολυαγαπημένα Summons –τα οποία αγγίζουν τον αριθμό των 50.

Τα Summons ενεργοποιούνται αυτόματα στη μάχη, όταν ορισμένες προϋποθέσεις έχουν καλυφθεί. Κάθε Summon έχει διαφορετικές ιδιότητες και ενεργοποιείται με διαφορετικό τρόπο. Γενικά, αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε τα RPG στοιχεία με μία φράση, θα λέγαμε πως οι επιλογές είναι χαοτικές μα ταυτόχρονα προσβάσιμες, κάνοντας τον μη έμπειρο παίκτη ικανό να… επιβιώσει μετά από μία επίσκεψη στα ποικίλα menus, αλλά και τον “καμένο” Final Fantasy fan να βγάλει το RPG “άχτι” του!

Παίζω σίγουρα PSP; Ο τεχνολογικός τομέας

Κάποιος θα πίστευε πως με τέτοια ποσότητα επιλογών, θα έπρεπε να γίνουν κάποιοι συμβιβασμοί στον τεχνολογικό τομέα, ώστε να καταφέρουν οι δημιουργοί να χωρέσουν τα πάντα σε ένα UMD δισκάκι. Η Square Enix όμως δεν απογοητεύει ούτε εδώ, αφού το Dissidia Final Fantasy είναι, απλά, πανέμορφο. Από το σχεδιασμό των χαρακτήρων, μέχρι τα οπτικά effects που μόνο PSP τίτλους δεν φέρνουν στο μυαλό και τα καθαρά και στυλαρισμένα menus. Ο ήχος ακολουθεί τα χνάρια του οπτικού τομέα, παρουσιάζοντας αριστουργηματικά ορχηστρικά κομμάτια, και καθαρούς διάλογους.

Παρόλα αυτά, η απουσία ιαπωνικών διαλόγων ίσως κοστίσει σε κάποιους, μιας και παρόλο που το σύνολο του voice acting μπορεί να θεωρηθεί ικανοποιητικό, ορισμένες ερμηνείες δεν καταφέρνουν να εναρμονιστούν με την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού, ή ακόμα και να εκφράσουν επαρκώς τα συναισθήματα των χαρακτήρων.

{VIDEO_1}

Αυτό που κάνει το μυαλό να αναρωτιέται, είναι γιατί η Square Enix δεν σταμάτησε εκεί, σε αυτόν τον αριθμό features. Οι ποικιλία επιλογών καταφέρνει να σαστίζει πολλές φορές τον παίκτη. Το διασκεδαστικό Arcade Mode, το άμεσο και παραδοσιακό Quick Battle, το βαθύτατο Ad-Hoc Multiplayer, το Μουσείο του παιχνιδιού, το ημερολόγιο που σας ανταμείβει όταν παίζετε συγκεκριμένες μέρες, τα Achievements, και η λίστα συνεχίζεται.

Το παιχνίδι επιτρέπει ακόμα και να παρακολουθήσουμε προηγούμενες μάχες από διαφορετικές γωνίες λήψεις, να τις τροποποιήσουμε και να τις αποθηκεύσουμε για μελλοντική θέαση. Ναι, τα περιβάλλοντα θα μπορούσαν να παρουσιάζουν μεγαλύτερα επίπεδα λεπτομέρειας, η κάμερα θα μπορούσε να είναι λίγο πιο αξιόπιστη, ή να μας δινόταν η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε περισσότερα CGI cut scenes. Όλα αυτά ξεχνιούνται όμως, όταν κάποιος εισάγει το UMD στη θύρα του PSP του, και χαθεί στο κόσμο του Dissidia Final Fantasy…

Δημήτρης Μπάνος