The Matrix: Path of Neo

Αυτή τη φορά καλούμαστε να ζήσουμε την περιπέτεια του Ενός.

How deep the rabbit hole goes

Τα τελευταία χρόνια, τα παιχνίδια που βασίζονται σε κινηματογραφικές παραγωγές υποδηλώνουν την τάση των εκδοτριών εταιρειών να εκμεταλλεύονται μεγάλα και εμπορικά ονόματα που έχουν απήχηση στο κοινό και που, πιθανόν, θα στεφθούν από μεγάλη εμπορική επιτυχία. Ατυχώς, οι περισσότερες από αυτές τις προσπάθειες έχουν αποτύχει παταγωδώς και το μόνο που κατάφεραν ήταν, απλά, να επιφέρουν μερικά επιπρόσθετα κέρδη στις εταιρείες. Ένα από αυτά τα παιχνίδια ήταν και το Enter the Matrix, ένας τίτλος με τεράστιες προοπτικές που έκρυβε από πίσω του μεγάλα ονόματα σε θέσεις κλειδιά της δημιουργίας του. Ακόμη και οι ίδιοι οι αδερφοί Wachowski (δημιουργοί της τριλογίας The Matrix) έβαλαν το χεράκι τους στη δημιουργία αυτού του παιχνιδιού.

Τελικά το Enter the Matrix έγινε δεκτό από κοινό και ειδικό Τύπο με ανάμικτα συναισθήματα και σίγουρα δεν κατάφερε να μεταφέρει στα videogames το μεγαλείο των κινηματογραφικών παραγωγών. Και εδώ έρχεται η κρίσιμη ερώτηση: «Καταφέρνει το Path of Neo να ξεφύγει από τη μετριότητα του προκατόχου του;».  Σε αυτήν την ερώτηση η απάντηση είναι σαφώς θετική. Το Path of Neo, χωρίς σε καμία περίπτωση να είναι τέλειο, είναι ένα παιχνίδι με πολύ καλύτερο concept, υλοποίηση και τεχνολογία από το Enter the Matrix. Αυτό και μόνο ίσως να είναι αρκετό για τους φίλους της σειράς, όμως αξίζει να προχωρήσουμε σε μια ανάλυση που θα μας δείξει το, που πετυχαίνει και που όχι, το στόχο της η Shiny Entertainment.

Επιλέγοντας το κόκκινο χάπι

Το βασικότερο χαρακτηριστικό του Path of Neo προδίδεται από τον ίδιο του τον τίτλο. Σε αυτό το παιχνίδι πρωταγωνιστής είναι ένας, ο Neo. Έχοντας υπό τον έλεγχό του τον επίδοξο σωτήρα της ανθρωπότητας, ο παίκτης θα ζήσει μέσα από τα μάτια του κυρίου Άντερσον τις σημαντικότερες στιγμές της κινηματογραφικής τριλογίας, αλλά και πολλές ακόμη που εμφανίζονται στο κοινό για πρώτη φορά. Πιστό στο πνεύμα των ταινιών και στη φιλοσοφημένη κουλτούρα που αυτές ακολούθησαν, το Path of Neo «παίζει» με τις επιλογές που καθορίζουν τη θέση του κάθε ανθρώπου στον κόσμο. Όπως ο Neo ακολούθησε ένα δρόμο που τον οδήγησε μέχρι το «θάνατό» του, αλλά και στην απελευθέρωση της ανθρωπότητας από το ζυγό των μηχανών, έτσι και ο παίκτης θα έχει τη δυνατότητα να ορίσει αυτός το μονοπάτι που θα ακολουθήσει.

Αν και αυτές οι επιλογές δεν παρεκτρέπονται σημαντικά από την κεντρική γραμμή του σεναρίου, η ψευδαίσθηση της ύπαρξής τους είναι -αν μη τι άλλο- ένα στοιχείο που ταιριάζει γάντι στο concept του The Matrix. Για παράδειγμα, η έναρξη του παιχνιδιού γίνεται με την, κλασική πλέον, σκηνή της επιλογής χαπιού. Αν διαλέξουμε το κόκκινο, τότε η περιπέτεια ξεκινά. Αν όμως διαλέξουμε το μπλε, τότε γράφεται ένα νέο κεφάλαιο στη σειρά The Matrix, καθώς παρακολουθούμε τον Neo να ξυπνά στο γραφείο του και το παιχνίδι να τελειώνει πριν καν αρχίσει.

Τέτοιου είδους επιλογές θα υπάρξουν πολλές κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού (όπως το αν o Neo θα παραδοθεί στους πράκτορες που τον κυνηγούν στο κτίριο που εργάζεται ή αν θα ξεφύγει με τη μοτοσικλέτα της Trinity) και αυτές είναι που δημιουργούν ένα αξιόλογο υπόβαθρο στην ιστορία, αλλά και μια ταύτιση του παίκτη με τον πρωταγωνιστή του παιχνιδιού. Με αυτόν τον τρόπο, οι αδελφοί Wachowski (οι οποίοι σκηνοθέτησαν και έγραψαν το Path of Neo) κατάφεραν κάτι πρωτόγνωρο. Όλοι πλέον γνωρίζουμε τον τρόπο που ολοκληρώθηκε η τριλογία και την κατάληξη του Neo. Ποιος ο λόγος λοιπόν (εκτός φυσικά της απόλαυσης του να χειρίζεσαι τον Ένα) να μπούμε στον κόπο να προχωρήσουμε παρακάτω; Λύση σε αυτό βρέθηκε με τη δημιουργία ενός νέου και διαφορετικού τέλους από αυτό του Revolutions. Αυτή η νέα ολοκλήρωση του έπους The Matrix, σε συνδυασμό με τις προαναφερθείσες επιλογές στην εξέλιξη, είναι στοιχεία σημαντικά και ικανά να κρατήσουν το ενδιαφέρον του παίκτη ψηλά, από την αρχή μέχρι το τέλος.

«I know Kung Fu»

Ένα από τα χαρακτηριστικά του Path of Neo που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση (χωρίς αυτό να σημαίνει πως ήταν θετική), ήταν η τεράστια διάρκεια του tutorial του. Είναι αξιοσημείωτο πως ακόμη και μετά από μια ώρα παιχνιδιού, το παιχνίδι θέτει τον παίκτη αντιμέτωπο με εικονικούς κινδύνους που δημιουργούνται, όχι στο Matrix, αλλά στον εσωτερικό server του σκάφους, προκειμένου να μάθει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όλες τις κινήσεις του Neo.

Αυτή η σχεδιαστική επιλογή της Shiny δεν μας βρίσκει σύμφωνους, αφού μας βγάζει για αρκετή ώρα εκτός κλίματος και κυρίως σεναρίου, καταφέρνοντας μόνο να κουράσει και φυσικά να αυξήσει ανούσια τη διάρκεια του παιχνιδιού, η οποία έτσι και αλλιώς είναι ικανοποιητική. Το ευχάριστο είναι πως το σύστημα μάχης του Path of Neo σχεδιάστηκε από την αρχή, με αποτέλεσμα να αποφεύγει όλα τα στραβοπατήματα του Enter the Matrix. Αυτή τη φορά η συντριπτική πλειοψηφία των κινήσεων και των χτυπημάτων γίνεται με ένα ή το πολύ δύο κουμπιά, κάτι που καθιστά τα combos ιδιαιτέρως εύκολα στην εκτέλεσή τους. Παρόλα αυτά, το σύστημα μάχης δεν περιορίζεται εκεί μιας και είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να αποδίδει τα μέγιστα και σε αυτούς που αναζητούν κάτι περισσότερο.

Ολοκληρώνοντας επίπεδα και αυξάνοντας την εμπειρία του Neo, αποκαλύπτονται νέες, πιο εντυπωσιακές και πιο πολύπλοκες κινήσεις, οι οποίες θα εκτελούνται πλέον με περισσότερα κουμπιά, αλλά και την ταυτόχρονη χρήση του αριστερού αναλογικού μοχλού. Παρά τη δυσπιστία και τον αρχικό σκεπτικισμό μας, μείναμε άναυδοι από τον τρόπο που οι εντολές του παίκτη μεταφέρονται στον ψηφιακό χαρακτήρα που ελέγχει. Αν και πολλές φορές νιώθεις πως κάποιες από τις κινήσεις γίνονται αυτόματα, το συναίσθημα που σε κυριεύει καθώς τα βάζεις με τρεις, τέσσερις ή ακόμη περισσότερους αντιπάλους που σε περικυκλώνουν και τελικά τους εξοντώνεις με απίστευτο στυλ, είναι ανεκτίμητο.

Περιττό να αναφέρουμε τη χρήση του εφέ bullet time, το οποίο «γεννήθηκε» στην πρώτη ταινία της τριλογίας και από εκεί και έπειτα χρησιμοποιήθηκε χωρίς όριο σε κινηματογράφο και videogames. Το εφέ bullet time στο Path of Neo είναι οπτικά τέλειο και ταυτόχρονα απόλυτα ισορροπημένο. Προκειμένου να αποτρέψει τον παίκτη από το να χρησιμοποιεί συνεχώς αυτό το εφέ και να κάνει το παιχνίδι ευκολότερο, η Shiny δημιούργησε μια μπάρα ονόματι focus, που αυξάνεται μεν αναλογικά με την εμπειρία του Neo, όμως εξαντλείται γρήγορα, μια επιλογή που αποτρέπει από την απρόσκοπτη χρήση του bullet time. Τέλος, έχουμε όπλα, πολλά όπλα. Φυσικά θα ήταν αδιανόητο ένα παιχνίδι βασισμένο στις ταινίες Matrix να χωλαίνει σε αυτόν τον τομέα και το Path of Neo τα καταφέρνει εξαιρετικά και εκεί. Σπαθιά, πιστόλια, αυτόματα και χειροβομβίδες είναι στην ημερήσια διάταξη και όλα χρησιμοποιούνται με την ίδια ευκολία και τον ίδιο εντυπωσιακό τρόπο με τις κινήσεις των πολεμικών τεχνών.

Όταν τα τεχνολογικά όρια ξεπερνιούνται

Με το Path of Neo, η Shiny Entertainment μάλλον υπερέβαλε εαυτόν και προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τεχνικές που ακόμη και το Xbox δυσκολεύεται να αποδώσει. Στρώματα και στρώματα υφών, φωτισμού και ειδικών εφέ, έχουν βαρύνει απίστευτα τη 3D μηχανή με αποτέλεσμα τη καταβαράθρωση του frame rate, το οποίο υποφέρει ακόμη περισσότερο στην έκδοση PlayStation 2.

Το να προσπαθήσεις να εφαρμόσεις normal mapping στην κονσόλα της Sony, μόνο ως άθλος μπορεί να χαρακτηριστεί και ενώ τα αποτελέσματα στις στατικές εικόνες είναι εντυπωσιακά, σε πραγματικό χρόνο η κατάσταση είναι διαφορετική. Ειδικότερα στους εξωτερικούς χώρους, όπως στα επίπεδα της διαφυγής του Neo από την εταιρεία που εργάζεται, στο δάσος όπου μαθαίνει να χρησιμοποιεί το ξίφος και στις on-rails sequences με το πολυβόλο, ο αριθμός ανανέωσης των καρέ και το aliasing δεν είναι από τα καλύτερα που έχουμε συναντήσει τα τελευταία χρόνια. Η Shiny προφανώς γνώριζε τα προβλήματα που θα προέκυπταν από την πρόθεσή της να χρησιμοποιήσει όλες αυτές τις εκλεπτυσμένες τεχνικές και έτσι πρόσθεσε στα μενού των επιλογών μια πρωτοφανή, για τα δεδομένα των παιχνιδομηχανών, ρύθμιση.

Αυτή η ρύθμιση έχει να κάνει με την ποιότητα του φωτισμού και τον βαθμό που αυτός αντανακλάται στις επιφάνειες του περιβάλλοντος. Δοκιμάζοντας να ανεβάσουμε στο μέγιστο βαθμό τη λεπτομέρεια του φωτισμού, βρεθήκαμε μπροστά στα προβλήματα που αναφέραμε πριν (σημαντική πτώση του frame rate), ενώ μειώνοντάς τον η κατάσταση έγινε σαφώς πιο υποφερτή. Βελτίωση επέρχεται και μετά τη χρήση σάρωσης στα 60 Hz, κάτι που -ευτυχώς- διατίθεται και στην έκδοση για το PlayStation 2. Στα αρνητικά των γραφικών οφείλουμε να καταγράψουμε και την προβληματική κάμερα, η οποία έχει μεν βελτιωθεί σε σχέση με αυτό που είχαμε συναντήσει στον preview κώδικα που είχαμε δοκιμάσει πριν από αρκετές εβδομάδες, αλλά που περιστασιακά συνεχίζει να κολλάει σε τοίχους και άλλα στοιχεία του περιβάλλοντος.

Όσον αφορά στο εικαστικό τμήμα των γραφικών, η Shiny χρησιμοποίησε το γνωστό και κάπως θολό πράσινο φίλτρο που παραπέμπει στην εικόνα των ταινιών, ενώ σχεδόν άπειρες είναι οι σκηνές με τον κώδικα του Matrix να τρέχει. Αλλά και τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι πιστά στις μορφές των ηρώων που εμφανίστηκαν στις κινηματογραφικές παραγωγές. Παρόλο που υπάρχει μια σχετική ασυνέχεια στην ποιότητά τους (πολλές φορές εμφανίζονται με εκπληκτική λεπτομέρεια, ενώ σε άλλες οι γωνίες στα πρόσωπα είναι έντονες και τα πολύγωνα που τα αποτελούν λιγότερα), το animation είναι ικανοποιητικό και δημιουργημένο με motion capture, κάτι που τους αποδίδει γερές δόσεις ρεαλισμού. Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε και την ποιότητα του Path of Neo στον ηχητικό τομέα. Τα περισσότερα μουσικά θέματα που έχουν χρησιμοποιηθεί είναι remixes των κινηματογραφικών soundtracks της τριλογίας, ενώ οι φωνές των πρωταγωνιστών έχουν αποδοθεί από τους ηθοποιούς που «ντουμπλάριζαν» τους πρωταγωνιστές στις ταινίες, με τα αποτελέσματα να είναι ιδιαιτέρως πειστικά.

Το Path of Neo είναι μια αξιόλογη και ικανοποιητικά υλοποιημένη προσπάθεια. Η δυνατότητα χειρισμού του Neo, το καλογραμμένο σενάριο και το εξαιρετικό σύστημα μάχης θα ενθουσιάσουν, όχι μόνο αυτούς που αγάπησαν τις ταινίες, αλλά και τους περισσότερους gamers. Όμως, τα σημαντικά προβλήματα στη 3D μηχανή είναι σχεδόν σίγουρο πως θα απογοητεύσουν τους απαιτητικούς. Η τελική επιλογή είναι δική σας…
 
Widescreen Ναι (μόνο στην έκδοση PS2)
Progressive Scan Όχι
PAL 60 Hz Ναι
Ήχος Stereo/ Dolby Digital 5.1 (μόνο στην έκδοση Xbox)