Assassin’s Creed: Director’s Cut

Ένας εξαιρετικός τίτλος για τις κονσόλες, βρίσκει το δρόμο του και προς τα PC

Ένας εξαιρετικός τίτλος για τις κονσόλες, βρίσκει το δρόμο του και στα PC

Βρισκόμαστε στους Αγίους Τόπους, την εποχή των Τρίτων Σταυροφοριών. Ενώ οι δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων ετοιμάζονται για μια ακόμα σύγκρουση, υπάρχουν διάφοροι τοπικοί άρχοντες που εκμεταλλεύονται το χάος που υπάρχει και τις εξουσίες που τους έχουν δοθεί, για να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα και φιλοδοξίες. Ωστόσο, μια μυστική οργάνωση εκτελεστών Ασσασσίνων θα αναθέσει σε ένα από τα μέλη της να εξοντώσει όσους από αυτούς τους άρχοντες εκμεταλλεύονται την κατάσταση για προσωπικό όφελος. Ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο του εκτελεστή και ξεκινά την περιπέτεια.

Αυτό που μπορεί να ειπωθεί για το Assassin’s Creed, είναι ότι κατάφερε να συγκεντρώσει στοιχεία και χαρακτηριστικά πετυχημένων τίτλων, να τα βελτιώσει και να τα παρουσιάσει σε ένα σύνολο που μοιάζει με έναν πραγματικό τίτλο νέας γενιάς. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με έναν ακόμα τίτλο δράσης τρίτου προσώπου στον οποίο ο παίκτης πρέπει να δρα άλλοτε αθόρυβα σαν ένας Sam Fisher των σταυροφοριών κι άλλοτε σαν πρίγκιπας του Prince of Persia. Όσοι έχουν διαβάσει το προηγούμενο αναλυτικότατο review του GameOver για την έκδοση του παιχνιδιού στις κονσόλες, θα έχουν σίγουρα δημιουργήσει μια άποψη για το παιχνίδι.

Ο παίκτης πρέπει να εντοπίσει τους στόχους του και για να το καταφέρει, θα πρέπει να συλλέξει πληροφορίες είτε κρυφακούοντας τις συνομιλίες κάποιων προσώπων, είτε κλέβοντας από τις τσέπες τους αντικείμενα, είτε ανακρίνοντας κάποιον κι αρχίζοντας τον στα…”μπουκέτα”, είτε μιλώντας με κάποιον πληροφοριοδότη (σε όλες τις περιπτώσεις, το παιχνίδι του υποδεικνύει πάντα τον τρόπο). Από εκεί και μετά ο ήρωας, Altair, μπορεί να προσεγγίσει τον στόχο του, είτε κινούμενος μέσα στα πλήθη κόσμου που κατακλύζουν τους δρόμους των πόλεων που επισκέπτεται, είτε σκαρφαλώνοντας στις στέγες των κτιρίων και κινούμενος σαν κασκαντέρ πιασμένος από οποιαδήποτε εσοχή, δοκό, πολυέλαιο(!), στύλο ή περβάζι βρει.

Φυσικά, για να προστεθεί περισσότερη ποικιλία στο παιχνίδι, υπάρχουν και κάποιες παράπλευρες αποστολές. Για παράδειγμα, σε περίπτωση διάσωσης κάποιων πολιτών μέσα στις πόλεις, ο παίκτης θα δεχθεί την βοήθεια κάποιων άλλων πολιτών όταν προσπαθεί να ξεφύγει από τους διώκτες του.  Μα καλά, θα αναρωτηθείτε ξαφνικά. Προχωρήσαμε τόσο πολύ στο μέλλον και βελτιώθηκε τόσο πολύ το hardware που να επιτρέπει στους προγραμματιστές να δημιουργούν αχανείς κόσμους γεμάτους με χαρακτήρες και με δυνατότητα απίστευτης ελευθερίας κινήσεων στον παίκτη;

Αυτό είναι αλήθεια. Επειδή μέχρι σήμερα ο παίκτης είχε συνηθίσει σε παρόμοιους τίτλους να κινείται σε στενές περιοχές ή σε χώρους που επέτρεπαν ελάχιστες επιλογές κινήσεων, είναι φυσικό να αισθάνεται ξαφνικά ελεύθερος. Το μόνο που είχαν να κάνουν οι προγραμματιστές της UbiSoft ήταν να δημιουργήσουν πίστες πολύ μεγαλύτερες απ’ ότι είχαμε συνηθίσει, γεμίζοντας τις με διάφορα αντικείμενα, αλλά και δίνοντας στον παίκτη την ψευδαίσθηση ότι απελευθερώθηκε από τους περιορισμούς των παλιών παιχνιδιών. Ε, λοιπόν, αυτό το τρυκ και η συνεπακόλουθη ψευδαίσθηση που δίνεται στον παίκτη, κάνουν το παιχνίδι μια νέα εμπειρία. Όταν ο ήρωας βρεθεί ξαφνικά περικυκλωμένος από κάποιους στρατιώτες, θα διαπιστώσει ότι μπορεί να πολεμήσει μαζί τους, να το βάλει στα πόδια και να χαθεί στο πλήθος ή να σκαρφαλώσει στα κτίρια και να δοκιμάσει άλλους τρόπους διαφυγής, προς οποιαδήποτε κατεύθυνση επιθυμεί.

Πάρτε επίσης την περίπτωση που ο ήρωας θελήσει να μπει σε μια πόλη. Διαπιστώνει ότι μπορεί να το καταφέρει με διάφορους τρόπους: Αν είναι παράτολμος, θα αρχίσει να μάχεται με τους φρουρούς της κεντρικής πύλης, μέχρι να τους εξουδετερώσει. Εάν θελήσει, μπορεί να σκαρφαλώσει από ένα άλλο σημείο στα τείχη και να κατέβει πίσω από τους φρουρούς χωρίς να τον αντιληφθούν. Μπορεί ακόμα να σώσει κάποιον πολίτη που βρίσκεται εκεί κοντά και αυτόματα θα εμφανιστεί μια ομάδα από ασπροντυμένους scholars που θα επιτρέψει στον Altair να αναμιχθεί μαζί τους και να περάσει απαρατήρητος. Τέλος, υπάρχει και η δυνατότητα να δολοφονήσει ύπουλα ο παίκτης έναν απομακρυσμένο από την πύλη φρουρό, και μόλις οι υπόλοιποι φρουροί σπεύσουν να ερευνήσουν, αυτός να μπει κρυφά στην πόλη.
{PAGE_BREAK}
Για τα γραφικά του παιχνιδιού μάλλον έχουν ειπωθεί πολλά στο παρελθόν και σίγουρα δεν έχουμε να προσθέσουμε κάτι καινούργιο. Η ποιότητα των γραφικών στο PC είναι κορυφαία και ίδια με αυτή των εκδόσεων των παιχνιδομηχανών. Ωστόσο, όσοι έχουν καλή κάρτα γραφικών και μεγάλη οθόνη θα μπορούν να απολαύσουν το Assassin’s Creed σε ακόμα υψηλότερες αναλύσεις. Είναι αδύνατο να μην τονίσει κανείς κάποια χαρακτηριστικά σημεία του παιχνιδιού, όπως το πόσο εντυπωσιακή είναι η εικόνα του ήρωα που τριγυρνάει μέσα στην αγορά και τα σοκάκια των πόλεων -περιτριγυρισμένος από εκατοντάδες άλλους πολίτες και στρατιώτες που περιφέρονται- ή το πόσο φαντασμαγορική είναι η θέα της Δαμασκού όταν ο Altair την αγναντεύει από μεγάλο ύψος.

Είναι επίσης αδύνατο να μην εκτιμήσει την προσεγμένη δουλειά των προγραμματιστών βλέποντας το animation των ανθρώπων και κάποιες λεπτομέρειες, όπως την ισορροπία που κρατάει ο Altair όταν περπατάει σε μια δοκό που βρίσκεται σε μεγάλο ύψος από το έδαφος ή την κίνηση του αλόγου που χρησιμοποιεί ο ήρωας για την μετακίνηση ανάμεσα στις πόλεις και τον τρόπο που στρίβει το ζώο, καθώς ο καβαλάρης τραβάει αριστερά ή δεξιά τα χαλινάρια του.
Ο έλεγχος του ήρωα στις εκδόσεις για τις κονσόλες ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστός, καθώς αντιστοίχιζε στα τέσσερα κουμπιά του χειριστηρίου ενέργειες που γίνονταν όταν ο πρώτος ήταν σε ήρεμη ή σε κατάσταση εγρήγορσης και που ο συνδυασμός των οποίων επέτρεπε στον παίκτη να περπατάει, να τρέχει, να σκαρφαλώνει σε κτίρια, να χάνεται μέσα στο πλήθος ή να χρησιμοποιεί το όπλο του.

Στο PC χρησιμοποιείται το ποντίκι και διάφορα πλήκτρα στην αριστερή πλευρά του πληκτρολογίου, και τα τέσσερα κουμπιά ενεργειών έχουν μοιραστεί στα δύο χέρια. Αυτό μπορεί να δυσκολέψει αρχικά τον παίκτη (που θα χρειαστεί περισσότερη ώρα εξάσκησης, απ’ ότι στις κονσόλες), αλλά υπάρχει και η εύκολη λύση της σύνδεσης ενός χειριστηρίου στον υπολογιστή -αν και μόνο το χειριστήριο Xbox 360 controller for Windows υποστηρίζει δόνηση.

Τι θα πούμε για τις υποτιθέμενες νέες προσθήκες κι αποστολές του παιχνιδιού στο PC; Μάλλον τίποτα, γιατί οι όποιες έξτρα αποστολές που αναθέτει στον παίκτη αυτή η έκδοση, είναι πράγματα που είτε αποτελούν παραλλαγή γνωστών αποστολών από τις κονσόλες (αντί ο Altair να μαζεύει σημαιούλες μέσα σε ορισμένο χρονικό διάστημα, αρχίζει να τρέχει στις στέγες για να εντοπίσει κάποιον), είτε πράγματα που μπορούσε να κάνει ο παίκτης με διαφορετικό τρόπο για να διευκολύνει την ζωή του (στα πιο προχωρημένα επίπεδα, είναι επιτακτικό να εξουδετερώνει ο παίκτης τους τοξότες που βρίσκονται σε ψηλότερα σημεία και δεν χρειάζεται να το θέτει το παιχνίδι ως έξτρα αποστολή).

Ο παίκτης που θα ξεκινήσει να παίζει με το Assassin’s Creed στο PC θα βρεθεί πολύ σύντομα αντιμέτωπος με το μεγαλύτερο ελάττωμα του τίτλου, που δεν είναι άλλο από την επανάληψη κάποιων αποστολών, χωρίς να προστίθενται νέα στοιχεία στο gameplay. Είναι προφανές ότι η UbiSoft βιάστηκε να βγάλει στην αγορά έναν τίτλο που είχε τεράστιο δυναμικό και δεν χρειαζόταν τόση προβολή για να ξεχωρίσει. Απογοητευτικό είναι πάντως και το γεγονός ότι το παιχνίδι ξεκινάει προσφέροντας στον παίκτη την δυνατότητα να ελέγχει τον ήρωα με όλες του τις ικανότητες, μόνο και μόνο για να του τις αφαιρέσει ξαφνικά όλες και να του τις επαναφέρει σταδιακά, καθώς ο Altair σημειώνει πρόοδο στις αποστολές του.

Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με το αμέσως προηγούμενο χαρακτηριστικό του τίτλου, μπορεί να απωθήσουν ξαφνικά τον παίκτη σε οποιοδήποτε σημείο του παιχνιδιού. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά για να προκαλέσουν μια δυσαρέσκεια, έχουμε και το κομμάτι των τεχνικών χαρακτηριστικών να δίνει την “χαριστική βολή”. Καταρχάς, εάν νομίζατε ότι το Crysis είναι αδίστακτο ως προς τις απαιτήσεις του σε hardware, ετοιμαστείτε να τραβήξετε τα μαλλιά σας μόλις ακούσετε τις απαιτήσεις του Assassin’s Creed. Και αυτό, γιατί το δημιούργημα της UbiSoft θέλει τουλάχιστον διπλοπύρηνο επεξεργαστή της τάξης ενός Dual Core 2 ή ενός Athlon 64!

Ακόμα κι αν καταφέρετε με “ματσακωνιές” να εγκαταστήσετε το παιχνίδι σε επεξεργαστή με απλό πυρήνα, τότε θα απολαύσετε κάποια απίστευτα είδωλα και τερατουργήματα στην οθόνη σας, μόλις -και αν- τρέξετε τον τίτλο. Η κάρτα γραφικών σας πρέπει επίσης να ανήκει στις τελευταίες τρεις γενιές των Nvidia και ATI. Αν νομίζετε πάντως ότι οι απαιτήσεις αυτές είναι εξωφρενικές, τότε καλύτερα να αρχίζετε να τις συνηθίζετε, καθώς θα αρχίσουν να αποτελούν ένα συνηθισμένο χαρακτηριστικό κάποιων μελλοντικών παιχνιδιών. Δυστυχώς, όσο κι αν προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι το PC είναι ισάξιο με τις κονσόλες σαν πλατφόρμα για παιχνίδια, αυτό γίνεται εφικτό με κάποιο τίμημα.

Αν μετά από όλα αυτά ρωτήσει κάποιος εάν αξίζει αυτό το παιχνίδι, παρά τα ελαττώματά του και παρά τις υπερβολικές απαιτήσεις του σε hardware, θα απαντήσουμε ότι τα πάντα εξαρτώνται από το εάν κάποιος βλέπει το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Επειδή κάποιες αποστολές επαναλαμβάνονται, εκτιμούμε ότι δύσκολα θα ξεκινήσει κάποιος αυτή την περιπέτεια για δεύτερη φορά. Αλλά εάν του το επιτρέπουν οι συνθήκες, θα ήταν πραγματική αμαρτία να μην παίξει με ένα παιχνίδι που και στολίδι είναι για την συλλογή ενός κατόχου PC, αλλά και θα αποτελέσει σίγουρα σημείο αναφοράς για τα μελλοντικά παιχνίδια.

Νίκος Ελευθεριάνος

Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος
Επεξεργαστής Dual core 2.6 GHz Intel / AMD Athlon 64 X2 3800+
Μνήμη RAM 1 GB
Κάρτα γραφικών 256 MB (Shader Model 3.0)
Σκληρός Δίσκος 8 GB
PEGI 18+