Transformers: Revenge of the Fallen

Η εκδίκηση των…movie based παιχνιδιών

Άλλο ένα blockbuster έφτασε στις μεγάλες οθόνες και όπως ήταν φυσικό το ακολούθησε και η αναπόφευκτη μεταφορά του στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, ενώ για πολλοστή φορά η ταυτόχρονη κυκλοφορία τους συνεπάγεται όσα έχουμε συνηθίσει πλέον για την ποιότητα αυτού του τύπου κυκλοφοριών. Βέβαια, το επίπεδο της δουλειάς ήταν μάλλον αναμενόμενο καθώς το πρώτο Transformers (βασισμένο στην ταινία του Michael Bay) ήταν κακό και ως εκ τούτου οι προσδοκίες μας για το δεύτερο μέρος ήταν σίγουρα χαμηλές.

Σε γενικές γραμμές, η Luxoflux ( δημιουργός της σειράς True Crime) δεν καταφέρνει παρά να προσφέρει ένα μέτριο τίτλο, έναν τίτλο που τελικά απευθύνεται αποκλειστικά σε όσους άρεσε η ταινία και ασχολούνται περιστασιακά με τα βιντεοπαιχνίδια, έτσι ώστε να τους κερδίσει μόνο το όνομα που θα δουν στο “ράφι” (όπως συμβαίνει άλλωστε και με τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών των κυκλοφοριών).

Σενάριο: Μέσα από τα μάτια των ρομπότ

Το σενάριο του Revenge Of The Fallen ακολουθεί τα γεγονότα της ταινίας με τη διαφορά, όμως, ότι βλέπουμε τις εξελίξεις είτε μέσα από τα μάτια των Autobots είτε από τα αντίστοιχα των Decepticons (ανάλογα την πλευρά που θα διαλέξουμε εξαρχής για να ασχοληθούμε με το campaign). Μπορεί στην ταινία το σενάριο να ήταν ήδη αρκετά αδιάφορο αλλά η Luxoflux καταφέρνει να εντείνει αυτό το πρόβλημα. Ουσιαστικά, μετά από κάθε αποστολή μεταφερόμαστε στο αρχηγείο της ομάδας όπου ακούμε τα Transformers να ανταλλάσσουν κουβέντες σχετικά με την αποστολή που μόλις ολοκληρώσαμε. Τα κείμενα δεν παρουσιάζουν κανένα απολύτως ενδιαφέρον και σίγουρα δεν είναι ικανά να διατηρήσουν την προσοχή μας σχετικά με την πλοκή.

Η δομή των αποστολών επιτρέπει να διαλέξουμε το επίπεδο που θα ασχοληθούμε ανάμεσα από μερικές επιλογές. Ωστόσο, αυτό δεν αποτελεί παρά ένα πλασματικό στοιχείο καθώς δεν επηρεάζονται τα τεκταινόμενα του πολέμου μεταξύ των Decepticons και των Autobots.

Επιπροσθέτως, τα ζητούμενα των αποστολών είναι τόσο ρηχά που σύντομα θα δοθεί η εντύπωση ότι απλά επαναλαμβάνουμε τις ίδιες αποστολές. Θα χρειαστεί να συνοδέψουμε επίγεια στρατεύματα, να καταστρέψουμε όλες τις αντίπαλες μονάδες, να κατεδαφίσουμε συγκεκριμένα χτίσματα ή να μεταφέρουμε προσωπικό και…πάλι από την αρχή. Σε κάθε τύπο αποστολής, βέβαια, θα χρειαστεί να εξολοθρεύσουμε -θέλοντας και μη- όλους τους εχθρούς που βρίσκονται στο επίπεδο προκειμένου να το ολοκληρώσουμε. Η επιβράβευσή μας με χρυσό μετάλλιο -εφόσον ολοκληρώσουμε ένα επίπεδο εντός πέντε λεπτών (στις περισσότερες περιπτώσεις)- αποτελεί ένα πρώτο δείγμα της απελπιστικά μικρής διάρκειάς τους.

Οι πόλεις όπου εξελίσσεται η δράση, όπως η Σαγκάη και το Κάιρο, καταφέρνουν να αυξήσουν την απογοήτευσή μας χάρη στο σχεδιασμό τους, που μας μεταφέρει στα άσχημα δείγματα που είχε να επιδείξει η εποχή του PS2. Σε κάθε επίπεδο επικρατεί η έλλειψη προσωπικότητας, στην οποία έχουμε συνηθίσει ακόμα και από μέτριους open world τίτλους αυτής της γενιάς, με τις πόλεις να αποτελούνται από απλοϊκά γκρι και καφέ κοινότυπα χτίσματα εντός ιδιαίτερα άδειων χώρων με περιορισμένη κίνηση 3-4 τύπων οχημάτων στους δρόμους και ανθρώπων που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Transform: Ο χειρισμός

Όπως είναι αναμενόμενο, στον τομέα του gameplay το Revenge Of The Fallen δεν βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα. Όσον αφορά στο χειρισμό οι επιλογές των δημιουργών είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενες και δείχνουν ότι έγιναν χωρίς ιδιαίτερη σκέψη. Προκειμένου να αλλάξουμε μορφή του Transformer μας από ρομπότ σε όχημα χρειάζεται να κρατάμε πατημένο το RT, ενώ τη στιγμή που θα το αφήσουμε επιστρέφει στην πρώτη μορφή του. Δεδομένου ότι το RT αποτελεί το κουμπί της επιτάχυνσης, σημαίνει αυτομάτως ότι η μετατροπή μας στη δεύτερη μορφή μας αναγκάζει να βρισκόμαστε συνεχώς σε υψηλές ταχύτητες. Ως μόνη επιλογή επιβράδυνσης έχουμε το ταυτόχρονο πάτημα του RT και LT -αντίθετα από ό,τι έχουμε συνηθίσει από την απόλυτη πλειοψηφία open world και racing τίτλων.

Σίγουρα θα βόλευε πολύ περισσότερο το απλό πάτημα ενός κουμπιού για την μετατροπή του Transformer, από τη στιγμή μάλιστα που δεν χρησιμοποιούνται όλα τα κουμπιά του gamepad. Επίσης, εκτιμούμε ότι αυτή η δυνατότητα θα έπρεπε να υπάρχει τουλάχιστον ως επιλογή.

Μπορούμε να εκτελέσουμε τρεις ειδικές κινήσεις κατά την επαναφορά μας σε ρομπότ, οι οποίες αφορούν το μακρινό άλμα και δύο ειδικές melee επιθέσεις. Για άλλη μία φορά η εκτέλεσή τους είναι περισσότερο πολύπλοκη από ό,τι θα έπρεπε. Προκειμένου να εκτελέσουμε κάποια εξ αυτών πρέπει, ενώ κρατάμε πατημένο το RT, να κρατήσουμε πατημένο το ανάλογο face button αφήνοντας στη συνέχεια το RT. Κάθε Transformer έχει στο οπλοστάσιό του δύο διαφορετικά όπλα μεταξύ απλών λέιζερ, φλογοβόλων, χειροβομβίδων κ.λπ. Επιπλέον, μπορούμε να επιτεθούμε και με melee κινήσεις, οι οποίες όμως απαιτούν απλά το συνεχές πάτημα του X καθώς οποιαδήποτε δυνατότητα για combo απουσιάζει.

Το εύρος των κινήσεών τους περιορίζεται στο σκαρφάλωμα κτηρίων ενώ αρκεί να πούμε ότι εκτός των κτηρίων τα γιγάντια ρομπότ δεν μπορούν να σκαρφαλώσουν σε άλλα κτίσματα (όπως γέφυρες), ένας περιορισμός που προκαλούσε συχνά τον εκνευρισμό μας όταν για ελάχιστα εκατοστά δεν μπορούσαμε να ανεβούμε σε περιοχές όπου υπήρχαν στόχοι.

{PAGE_BREAK}

Ο χειρισμός τόσο των επίγειων όσο και των ιπτάμενων μορφών δεν αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο με οποιεσδήποτε ρεαλιστικές φυσικές να απουσιάζουν. Οι απότομες στροφές, σε συνδυασμό με τη δυσκολία επιβραδύνσεως των οχημάτων, αποτελεί σημαντικό πρόβλημα στην ευχάριστη οδήγησή τους ενώ η στόχευση με τα ιπτάμενα οχήματα είναι εξαιρετικά δύσκολη με αποτέλεσμα να καταλήγουμε απλά να πετάμε κοντά στους στόχους μας ώστε να τους εξολοθρεύσουμε επιστρέφοντας στη μορφή του ρομπότ.

Τεχνικά: Πίσω στο 2003

Περνώντας σε θέματα τεχνικής φύσεως, η ποιότητα ακολουθεί την ίδια πορεία. Η A.I. χρησιμοποιεί ξανά και ξανά τις ίδιες ρουτίνες: Όταν πλησιάσουμε έναν εχθρό για melee επιθέσεις θα τον δούμε να μετατρέπεται σε όχημα και να φεύγει μακριά. Άλλους εχθρούς θα τους δούμε να σκαρφαλώνουν χωρίς λόγο σε κτήρια, ενώ ακόμα και αν τους πυροβολούμε θα συνεχίσουν σαν από πείσμα να σκαρφαλώνουν και, τέλος, δεν κάνουν παρά ελάχιστα πλάγια βήματα ώστε να αποφύγουν τα πυρά μας. Δεν υπάρχει γενικά κάποια φαντασία στην εξέλιξη κάθε μάχης καθώς το μόνο που κάνουμε είναι να σημαδεύουμε και να πυροβολούμε, κάτι που είναι τόσο απλό και ανιαρό όσο ακούγεται.

Όσον αφορά τον οπτικό τομέα του τίτλου τα ρομπότ είναι καλοσχεδιασμένα (όπως και οι μετατροπές τους) και διαθέτουν όμορφο animation. Ωστόσο, το περιβάλλον μάς μεταφέρει πολλά χρόνια πίσω. Κάθε αντικείμενο που διαλύουμε ή εχθρούς που εξολοθρεύουμε εξαφανίζονται απευθείας από την οθόνη ενώ, γενικά, η αλληλεπίδρασή με τον περιβάλλοντα χώρο είναι σχεδόν μηδαμινή.

{VIDEO_1}

Ο ήχος με τη σειρά του πλαισιώνει με το ίδιο επίπεδο ποιότητας τον τίτλο προσφέροντας –στην καλύτερη περίπτωση- αδιάφορα μουσικά θέματα και ηχητικά εφέ που δεν πείθουν ενώ πολλές φορές δείχνουν να έχουν ηχογραφηθεί σε διαφορετικές εντάσεις. Εξαίρεση αποτελούν οι φωνές των Transformers και τα εντυπωσιακά εφέ που παράγουν όταν κινούνται στο χώρο.

"Transformers Assemble": Το multiplayer

Σανίδα σωτηρίας για την προσπάθεια της Luxoflux αποτελεί το online τμήμα της. Ευτυχώς για το παιχνίδι, εδώ η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη, αφού θα ικανοποιήσει τα «παιδικά όνειρα» όσων μεγάλωσαν με τα Transformers και δημιουργούσαν στο μυαλό τους τις δικές τους μάχες. Σε αντίθεση με το πρώτο παιχνίδι, εδώ υποστηρίζονται online αναμετρήσεις μέχρι και οκτώ ατόμων σε περισσότερους από οκτώ διαθέσιμους χάρτες. Αναμενόμενα, υπάρχουν τα κλασικά Deathmatch και Team Deathmatch modes, τα οποία προσφέρουν ορισμένες απρόσμενα εντυπωσιακές στιγμές multiplayer δράσης.

Το παιχνίδι της Luxoflux «τρέχει» ικανοποιητικά, χωρίς ίχνος lag, ενώ διαθέτει εύχρηστα και γρήγορα μενού για την είσοδο στις μάχες. Και σε ένα παιχνίδι σαν το Transformers αυτό είναι σημαντικό, μιας και εστιάζει στη γρήγορη και «άμυαλη» διασκέδαση. Τα προβλήματα της A.I. εδώ, φυσικά, απουσιάζουν, το μέγεθος των χαρτών είναι αρκετά καλό και με ικανοποιητικό εύρος -ώστε να βοηθά στην ανάπτυξη όλων των δυνάμεων-, ενώ η δράση είναι σχεδιασμένη με τόσο ταχείς ρυθμούς, που ακόμα και το respawn, μετά από ήττα, γίνεται μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.

Τέλος, δύο ακόμα αξιόλογα στοιχεία του τίτλου -που μαζί με το online τμήμα το βοηθούν να σταθεί στα «πόδια» του- έχει να κάνει με το αχνό RPG στοιχείο των αναβαθμίσεων των ρομπότ μέσα από το «Energon», αλλά και η δυνατότητα να παίξουμε το σύνολο της περιπέτειας και με τις δύο φατρίες των Transformers. Σε γενικές γραμμές η προσπάθεια της Luxoflux, αναμενόμενα, δεν καταφέρνει να ξεφύγει από την κατάρα των «movie tie-ins».

Για μια ακόμα φορά, ένα παιχνίδι που βασίζεται σε ταινία αφήνει μια γλυκόπικρή γεύση στο στόμα του παίκτη, ο οποίος γρήγορα θα βαρεθεί το single player mode του Transformers: Revenge of the Fallen με συνέπεια να στραφεί –και εκεί να αποζημιωθεί- στο online μέρος του.

Νικόλας Μαρκόγλου