Dante’s Inferno

“Tην πάσα ελπίδα αφήστε όσοι περνάτε”

Μια ματιά σε ένα σκίτσο αρκούσε, απ’ό,τι φαίνεται, για να δώσει το έναυσμα για τη νέα κυκλοφορία της Visceral Games. Ένα σχεδιάγραμμα που απεικόνιζε τους εννέα Κύκλους της Κόλασης, όπως τους οραματίστηκε τον 14ο αιώνα μ.Χ. ο Ιταλός ποιητής Dante Alighieri, ένας για κάθε μία από τις μεγάλες αμαρτίες των ανθρώπων, ο καθένας με το δικό του φοβερό φύλακα. Δηλαδή η ιδανική δομή για ένα επιτυχημένο videogame. Όχι πως ο Dante Alighieri είχε κάτι τέτοιο υπόψη του όταν βουτούσε την πένα του στο μελάνι για να γράψει τη Θεία Κωμωδία, και έτσι να δώσει διέξοδο στις εικόνες της φαντασίας του –εικόνες που δημιουργήθηκαν μετά από μια πολυτάραχη και ανικανοποίητη, μα επίσης δημιουργική και δραστήρια ζωή.

Ιστορίες από την Κόλαση

Στο μεσοστράτι απάνω της ζωής μας
σε σκοτεινό πλανέθηκα ρουμάνι
τι’ταν ο δρόμος ο σωστός χαμένος.

Στο παιχνίδι που βασίστηκε στην “Κόλαση”, το πρώτο βιβλίο της Θείας Κωμωδίας, ο Dante ξεκινά ένα ταξίδι στα βάθη του υπόγειου βασιλείου, με σκοπό να βρει και να ελευθερώσει την αγαπημένη του Beatrice από τα νύχια του Εωσφόρου. Δεινός πολεμιστής και βετεράνος των Σταυροφοριών, έχοντας νικήσει το Θάνατο τον ίδιο σε μάχη σώμα με σώμα, παίρνει ένα δρόμο που θα τον οδηγήσει σε αναμετρήσεις με τους τρομακτικότερους δαίμονες του κάτω κόσμου, όπου θα ανακαλύψει ότι η μεγαλύτερη φρίκη καμιά φορά μπορεί να είναι το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής.

Όλα αυτά συνεπάγονται μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία με κάποιες απρόσμενες στροφές πριν το τέλος, που βέβαια μικρή σχέση έχει με το αρχικό λογοτεχνικό έργο. Μια συζήτηση των διαφορών φυσικά δε θα ωφελούσε ιδιαίτερα –άλλωστε, όπως δήλωσαν οι developers, το αρχικό έργο θα ήταν “χάλια παιχνίδι”.

God of…Inferno: Μάχη

Του θρήνου του δεν αγρικάς τον πόνο;
Το χάρο δε θωράς που τον παλεύει
στο ρέμα που νικάει και το άγριο κύμα;

Αν το Dante’s Inferno χρωστά την κεντρική του ιδέα στο κλασσικό λογοτεχνικό έργο του 14ου αιώνα, την ουσία του τη χρωστά σε ένα δημιούργημα που εμφανίστηκε επτά αιώνες αργότερα. Το gameplay δε δανείζεται απλώς από τη σειρά God of War, χρησιμοποιεί τους κύριους μηχανισμούς της με τέτοια άνεση που είναι σαν ο Dante και ο Kratos να έκαναν παρέα και να αντάλλαζαν ιδέες όταν ήταν μικροί. Περίπλοκα combos οδηγούν σε μάχες επικών διαστάσεων με αντιπάλους που ξεκινούν από κανονικό μέγεθος και φτάνουν το κολοσσιαίο, σε κυκλώπειες τοποθεσίες που κάνουν τον ήρωα να φαίνεται μυρμήγκι, όλα κάτω από το βλέμμα μιας κάμερας που διαθέτει δική της πρωτοβουλία και όπου οι χειρότεροι εφιάλτες θεών κι ανθρώπων καταβάλλονται από το συγχρονισμένο πάτημα συγκεκριμένων πλήκτρων στο χειριστήριό μας.

Ευτυχώς, τα παραπάνω έχουν προσεχθεί σε τέτοιο βαθμό που μετά τις πρώτες μάχες ο Dante μας κάνει να ξεχνάμε για λίγο τον αρχαίο Έλληνα ξάδερφό του, καθώς επικεντρωνόμαστε στο νέο εντυπωσιακό combo που μάθαμε και που ξεπαστρεύει τρεις-τρεις τους δαίμονες.

Στη διάθεσή μας έχουμε ένα φοβερό δρεπάνι με το οποίο έχουμε πρόσβαση σε μια κανονική και μια ισχυρή επίθεση – κάθε μία από τις οποίες μπορεί να συνδυαστεί με την άλλη ή μόνη της για καταστροφικά combos, τα οποία ξεκλειδώνουμε σταδιακά καθώς μαζεύουμε ψυχές από τους δαίμονες που στέλνουμε στην Κόλ… που στέλνουμε κάπου παραπέρα τέλος πάντων. Αντίθετα, ο σταυρός μας μάς δίνει μια μαγική επίθεση που βελτιώνεται κι αυτή με τα ανάλογα upgrades, ενώ κάποια spells που αποκτούμε αργότερα ολοκληρώνουν το οπλοστάσιό μας ενάντια στις στρατιές του Σατανά.

Λύτρωση και καταδίκη: Gameplay

Κι αυτός: «Ο πόνος των ψυχών,» μου λέει,
«που χάμω εδώ ‘ναι, καθρεφτάει στην όψη
τη σπλάχνια αυτή που εσύ για φόβο επήρες.»

Τα upgrades τα ίδια βασίζονται στο σύστημα ηθικής που έχει εισαγάγει η Visceral στο gameplay. Σε συγκεκριμένα σημεία, ο Dante συναντά ψυχές που στάλθηκαν στην Κόλαση για κάποιο μεγάλο αμάρτημα. Ανάλογα με την κρίση μας, αυτές οι ψυχές μπορούν είτε να συγχωρεθούν, κάτι που τις στέλνει στον Παράδεισο και ανεβάζει το Holy level μας (επιτρέποντάς μας να αναβαθμίσουμε το σταυρό μας και τις επιθέσεις του), είτε να καταδικαστούν να παραμείνουν στην Κόλαση, οπότε και αποκτούμε πόντους στο Unholy level μας και μπορούμε να αναβαθμίσουμε τις καταστροφικές επιθέσεις του δρεπανιού μας.

Η ισορροπία ανάμεσα στα δύο είναι δυνατή μεν, αλλά για να φτάσουμε στο τέρμα του κάθε skill tree, θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε ένα από αυτά και ακόμα και τότε πιθανότατα θα χρειαστεί να ξεκινήσουμε ξανά το παιχνίδι σε Resurrection mode (η New Game+ δυνατότητα του Dante’s Inferno) μετά το τέλος του.

{PAGE_BREAK}

Εκτός από τη μάχη, σημαντικό ρόλο στο gameplay παίζουν ορισμένα σημεία με puzzles και platforming στοιχεία. Εδώ δυστυχώς είναι και το σημείο που το Dante’s Inferno υποκύπτει στα μεγαλύτερα αμαρτήματά του, καθώς κάποια από τα puzzles είναι αδικαιολόγητα περίπλοκα, όχι τόσο ώστε να είναι αδύνατο να περαστούν, αλλά αρκετά για να σπάσουν ανεπανόρθωτα το ρυθμό του παιχνιδιού. Όμως αυτά είναι πταίσματα για τα οποία το παιχνίδι θα περνούσε απλώς την αιωνιότητα στο Limbo –η πραγματικά ασυγχώρητη αμαρτία, κατ’ευθείαν για τον Ένατο Κύκλο της Κόλασης, είναι τα platforming σημεία.

Εκεί ο συνδυασμός της στατικής κάμερας και ενός χειρισμού που ξαφνικά φαίνεται να λειτουργεί αυθαίρετα οδηγεί σε εκνευριστικά jumping puzzles που βασίζονται στη δοκιμή και την αποτυχία, ξανά και ξανά, μέχρι να βρεθεί το μαγικό σημείο που απαιτεί το παιχνίδι για να θεωρήσει ότι πετύχαμε το άλμα ή το αγκίστρωμά μας.

Η δε επιλογή να περιληφθούν κάποια challenges πριν το τέλος του παιχνιδιού, τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με την ως τότε ιστορία αλλά και με τα όσα μας είχε ζητήσει το παιχνίδι να κάνουμε ως εκείνο το σημείο, χειροτερεύουν τα πράγματα, μια και δείχνουν να μπήκαν μόνο για να φτάσει το παιχνίδι στις τελικές 10 του περίπου ώρες. Το χειριστήριο του GameOver γλύτωσε πραγματικά παρά τρίχα τη δυσάρεστη συνάντηση με τον πλησιέστερο τοίχο, ενώ οποιαδήποτε υποβολή δημιουργούσε το σκηνικό και ο κόσμος του παιχνιδιού είχε εξανεμιστεί σαν τη μεγάλη αγάπη του Dante.

The Road to Hell: Κόσμος-περιβάλλον

Έφτασα εκεί που το κάθε φως σωπαίνει
και που μουγκρίζει ως πέλαο ανταρεμένο,
αντίμαχοι όντας το βαρούν ανέμοι.

Και είναι κρίμα, καθώς αυτός ο κόσμος και το σκηνικό είναι από τις μεγαλύτερες δυνάμεις του παιχνιδιού. Μπορεί σεναριακά το Dante’s Inferno να απέχει χιλιόμετρα από το κλασσικό ποιήμα, αλλά οι εικόνες της Κόλασης που δημιούργησε η Visceral για το παιχνίδι της, με τη βοήθεια του καλλιτέχνη Wayne Barlowe, είναι το δίχως άλλο εντυπωσιακές.

Οι Κύκλοι της Κόλασης χωρίζονται ξεκάθαρα από το σχεδιασμό τους, από το πυρωμένο χρυσάφι της Απληστίας μέχρι τους ποταμούς αίματος της Βίας και από τα βασανισμένα και γκροτέσκα κορμιά του Πόθου στην εφιαλτική πόλη της Dis, όπου βρίσκονται οι τρεις τελευταίοι και χειρότεροι Κύκλοι. Στο πέρασμά μας βασανισμένες ψυχές καλούν για βοήθεια και έλεος (το sound design βρίσκεται στα εξαιρετικά επίπεδα που μας συνήθισε η Visceral με το Dead Space), ενώ οι αντίπαλοί μας είναι φριχτοί δαίμονες βγαλμένοι από τις χειρότερες αμαρτίες του Κύκλου που τους γέννησε. Ωστόσο, αν και κάθε Κύκλος έχει και τους δικούς του εχθρούς, τα προχωρημένα επίπεδα δεν αποφεύγουν την ανακύκλωση και των παλιότερων, κάτι που γρήγορα γίνεται κουραστικό.

Παρά τις ομοιότητες με τη σειρά God of War, η μάχη είναι το πιο δυνατό στοιχείο της δράσης του Dante’s Inferno, κι έτσι οι developers φροντίζουν να το επιδείξουν στο Gates of Hell mode, μια σειρά challenges όπου καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε συνεχώς αυξανόμενες ορδές δαιμόνων με αντίπαλο το χρόνο. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως προκαλεί το Trials of St. Lucia, το οποίο αναμένεται να γίνει διαθέσιμο στις 29 Απριλίου και προσθέτει τη δυνατότητα δημιουργίας υλικού από τους παίκτες.

{VIDEO_1}

Με τη βοήθειά του, θα μπορούν να κατασκευάσουν τις δικές τους μάχες χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που θα δίνονται και να τις παίζουν σε multiplayer co-op, με το δεύτερο παίκτη να αναλαμβάνει το ρόλο της St. Lucia, φύλακα-άγγελου του Dante. Οι παίκτες θα μπορούν ακόμη να ανεβάσουν τις trials τους σε έναν on-line κατάλογο, όπου άλλοι θα μπορούν να τις κατεβάσουν και να τις βαθμολογήσουν.

Κάθαρση: Συμπεράσματα

Εγώ οδηγώ προς τη θλιμμένη χώρα,
εγώ προς τον απέθαντο τον πόνο,
εγώ προς τις ψυχές τις κολασμένες.

Η πορεία του Dante μέσα από την Κόλαση, όπως τη φαντάστηκαν οι developers της Visceral Games, αποδεικνύεται μια αρκετά ενδιαφέρουσα (αν και κάπως ρηχή) εμπειρία, κυρίως χάρη στο καταπληκτικό art direction και την καλοφτιαγμένη και ρευστή μάχη, η οποία όμως χρωστά την ύπαρξή της σε μηχανισμούς που δε θα ήταν οι ίδιοι χωρίς τη σειρά God of War. Σημεία του gameplay θα έπρεπε να είχαν προσεχθεί αρκετά περισσότερο ώστε να μη σπάει αυτή η ροή, καθώς οι ομοιότητές του με το action game της SCE Santa Monica λειτουργούν υπέρ του και όχι εναντίον του -είναι λοιπόν κρίμα το παιχνίδι να γλυτώνει αυτό το σκόπελο μόνο για να πέσει σε έναν άλλο.

Το φινάλε αφήνει περιθώρια για το πέρασμα της ιστορίας στα άλλα δύο βιβλία της Θείας Κωμωδίας, “Καθαρτήριο” και “Παράδεισος”, αλλά θα θέλαμε η Visceral να προσέξει λίγο παραπάνω την επόμενη ενασχόλησή της με τη μεταθανάτια ζωή.

Οι στίχοι προέρχονται από την “Κόλαση” του Dante Alighieri, Έμμετρη Μετάφραση του Νίκου Καζαντζάκη, εκδόσεις Καζαντζάκη, 1998

Μιχάλης Τέγος