Τα αγαπημένα παιχνίδια του 2013

Tomb Raider
Όσο και αν ήθελα παραπάνω εξερεύνηση και παραπάνω γρίφους από το νέο παιχνίδι της σειράς, το τελικό αποτέλεσμα με άφησε πραγματικά άφωνο. Πατώντας στα πρότυπα των σύγχρονων action adventures που έφεραν τα Uncharted (και τα οποία είχαν βασιστεί στα Tomb Raider για να μην ξεχνιόμαστε), η Crystal Dynamics κατάφερε να επαναφέρει την Lara ξανά στο προσκήνιο έπειτα από πολλά πολλά χρόνια μιας και εδώ και 3-4 παιχνίδια είχε χάσει μεγάλο κομμάτι από το prestige της. Ατμόσφαιρα από άλλον πλανήτη, συγκλονιστικά γραφικά, δυνατή ιστορία με συγκινήσεις και στιβαρό gameplay, έστειλαν δίκαια το Tomb Raider στην κορυφή όλων των charts. To sequel έχει ήδη επιβεβαιωθεί και αν οι δημιουργοί του κρατήσουν το ίδιο υψηλό επίπεδο παραγωγής, αυξάνοντας την δυσκολία των γρίφων και δίνοντας ακόμα μεγαλύτερη εξερεύνηση, τότε ο τίτλος game of the year θα είναι πάρα πολύ πιθανός.

Ni No Kuni: Wrath of White Witch
Μπορεί να μην ήταν η επανάσταση που όλοι περίμεναν αλλά ήταν με διαφορά το πιο δυνατό κλασσικό JRPG που είδαμε σε αυτή τη γενιά μαζί με το Lost Odyssey. Μια απλή γλυκιά ιστορία που ενισχύθηκε από την ονειρική σχεδιαστική φαντασία του Studio Ghibli και προσέφερε ένα παιχνίδι με μεγάλη διάρκεια, βάθος και ατμόσφαιρα και κατάφερε να συγκινήσει τους παίχτες. Η απρόσμενη (από την Level-5) επιτυχία του στην δύση έχει γίνει ορμητήριο για τους hardcore οπαδούς του είδους που απαιτούν μια επιστροφή στην πραγματική αξία αυτών των παιχνιδιών αντί του φαύλου εντυπωσιασμού. Φήμες για sequel τριγυρίζουν το διαδίκτυο και θέλουμε να ελπίζουμε σε μια άξια συνέχεια αυτού του διαμαντιού.

The Stanley Parable
Χρόνια είχα να μείνω άφωνος κοιτώντας ένα gaming θαύμα να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μου. Το Stanley Parable ήρθε από το πουθενά στα χέρια μου και με βύθισε σε ένα ωκεανό σκέψεων και αμφιβολιών. Πόσο μπορείς να δεχθείς τους κανόνες και τους αόρατους τοίχους της καθημερινότητάς σου; Πόσο μπορείς να ξεφύγεις από την προδιαγεγραμμένη μοίρα σου; Ένας τίτλος που έπαιζε με το μυαλό σου πιο πολύ και από την Shodan του System Shock, το The Stanley Parable είναι ένα παιχνίδι για βαθιά σκέψη και πολλά, μα πολλά playthroughs.

Far Cry 3: Blood Dragon
Όσο παγερά αδιάφορο και αν με άφησε το αχανές και άχαρο νησί του Far Cry 3, τόσο πιο μεγάλο ήταν το σοκ από το χαστούκι που μου έριξε το Blood Dragon. Εγκαταλείποντας παντελώς την μονοτονία του αρχικού τίτλου, το παιχνίδι ήταν ένα αυτόνομο expansion που αποτελούσε φόρο τιμής απέναντι στις θρυλικές macho ταινίες της δεκαετίας του 80. Κλισεδούρα σενάριο με τον τυπικό «Ράμπο» να εκμηδενίζει μισό μύριο εχθρούς και να σώζει την κουκλάρα του, φωτισμοί με τόσο νέον που προκαλούν επιληπτικό σοκ 30 χρόνια στο μέλλον και ατμόσφαιρα όσο πιο cult γίνεται, το Blood Dragon αποτέλεσε την έκπληξη της χρονιάς στα μάτια μου. Και αν ποτέ δούμε ένα Far Cry 4, θα το προτιμούσα χίλιες φορές σε αυτό το στυλ απ’ότι αυτό των 2 και 3!

Rome Total War 2
Ναι ξέρω, το παιχνίδι κυκλοφόρησε σε πολύ κακή κατάσταση. Bugs, crashes και glitches συνόδευαν τον τίτλο από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του και η πολύ κακή πρώτη εικόνα ήταν αρκετή για να διώξει πολλούς παίχτες. 3 μήνες μετά όμως, πολλά από τα σοβαρά προβλήματα του παιχνιδιού έχουν πια λυθεί και πλέον η Εγνατία οδός για την Ρώμη στέκεται στρωμένη μπροστά στα πόδια μας. Και με τον τίτλο να τρέχει επιτέλους ομαλά, το ταξίδι αυτό είναι  κάτι παραπάνω από ονειρικό. Υπέροχο animation, απίστευτα ρεαλιστικοί χάρτες και βαθύ gameplay που θα συνεχίσουν να χαρίζουν ατελείωτες ώρες παιχνιδιού για πολύ πολύ καιρό ακόμα.

Η απογοήτευση της χρονιάς
Σίγουρα μια χρονιά δεν μπορεί να μην έχει και τα αρνητικά της. Το Cognition τελείωσε χλιαρά αλλά το συνολικό παιχνίδι ήταν πάρα πολύ δυνατό. Το Bioschock Infinite ελάχιστα θύμιζε τα μαγικά πρώτα trailer του αλλά κατάφερνε να δώσει μια ωραία περιπέτεια. Το Starcraft Heart of the Swarm είχε γλυκανάλατο σενάριο αλλά το multiplayer ήταν καλύτερο από ποτέ. Αυτό που όμως δεν σώζεται με τίποτα στα μάτια μου ήταν το Amnesia: A Machine for Pigs. Έχοντας προετοιμαστεί ψυχολογικά για μια συνέχεια του έπους που αντικρύσαμε στον πρώτο τίτλο και έχοντας αγοράσει προκαταβολικά ένα κιβώτιο Pampers, βρέθηκα να βαριανασάνω όχι από άγχος αλλά από εκνευρισμό. Το παιχνίδι αποτελεί τον ορισμό ενός κακού sequel, χάνοντας όλα τα καλά στοιχεία του πρώτου. Ατμόσφαιρα, ανύπαρκτη. Φόβος, μηδέν (μιας και ξέρεις ότι δεν πρόκειται να σου επιτεθούν ποτέ οι εχθροί που βλέπεις), αφήγηση παντελώς άγαρμπη και απλούστευση του gameplay για πιο εύκολη πρόσβαση. Εναποθέτω τις ελπίδες μου στο επερχόμενο Soma και ελπίζω να καταφέρει να τρομάξει μακριά τους εφιάλτες αδιαφορίας αυτού του τίτλου.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος