Τα αγαπημένα παιχνίδια του 2013

 Τι υπέροχη χρονιά. Παρόλη τη γρουσούζικη για τους προληπτικούς, αριθμητική κατάληξη, το 2013 εξελίχθηκε σε μια γεμάτη, ποιοτική αλλά και σημαντική χρονιά για τον κόσμο του gaming. Φαίνεται πως η πολυσχιδής προσωπικότητα της βιομηχανίας που διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια, άρχισε  την αναμενόμενη ωρίμανση της και έτσι,  απολαμβάνουμε μεταξύ άλλων, καρπούς γιγαντιαίων παραγωγών που συνεχώς προκαλούν τα οικονομικά, τεχνικά και δημιουργικά όρια καθώς και ανεξάρτητων θαρραλέων μικρών δημιουργών που διευρύνουν τους ορίζοντες του μέσου. Οι δίοδοι προς την δημοσιότητα και την εμπορική επιτυχία έχουν πληθύνει και πλέον, η ποικιλομορφία των ανεξάρτητων παιχνιδιών αλληλοσυμπληρώνουν  αλλά και τροφοδοτούν ιδανικά το παραδοσιακό «επικό» gaming. Ήταν λοιπόν μια χρονιά που κάναμε βόλτες στο ζωντανότερο αστικό περιβάλλον – παιδική χαρά της εικονικής ιστορίας.

Θαυμάσαμε, εξερευνήσαμε και προβληματιστήκαμε σε ιδεολογικά φορτισμένους αιωρούμενους κόσμους. Κοιτάξαμε μέσα στα μάτια ενός εικονικού κοριτσιού και για πρώτη φορά, είδαμε πράγματα ανείπωτα. Ταξιδέψαμε σε γνήσια παραμυθένιους κόσμους παρέα με δύο αδέρφια, βιώσαμε την πολυπλοκότητα, την τυρρανία και την δύναμη της γραφειοκρατίας , τις ατελείωτες αποχρώσεις του γκρίζου που βρίσκονται σε μια επιλογή και τις συνέπειες της. Μεταφερθήκαμε στην δεκαετία του 90 και εξερευνήσαμε τα άγχη, τον έρωτα, τα αδιέξοδα μιας έφηβης αλλά και μιας οικογένειας ολόκληρης σε μια ανακουφιστικά ανθρώπινη και προσγειωμένη ιστορία.  Εμπειρίες μοναδικές, η καθεμία με τον δικό της τρόπο. Και το σπουδαιότερο είναι πως το μέλλον προδιαγράφεται ακόμα πιο συναρπαστικό. Οι νέες κονσόλες παρ’ όλες τις βάναυσες προσπάθειες για οπορτουνιστική οικονομική αφαίμαξη που δυστυχώς φαίνεται να κουβαλούν  εκ γενετής σαν άλλο προπατορικό αμάρτημα, φέρνουν μαζί τους και υποσχέσεις για νέα θαύματα, νέα ταξίδια, νέα όρια. Το ίδιο και το ανθηρό «ελεύθερο» περιβάλλον των υπολογιστών και των tablet. Μοναδική ίσως παραφωνία αποτελεί η ανησυχητική κατάσταση της Nintendo που μοιάζει να παλεύει να ξαναμπεί στα ρεύματα της εποχής από τα οποία παραγκωνίστηκε απότομα τον τελευταίο χρόνο. Ας ελπίσουμε στο μέλλον  να συνδυάσει την ανεξάντλητη δημιουργικότητα της με το – εδώ και καιρό- χαμένο της θάρρος για νέες εμπειρίες, νέους τίτλους, νέους χαρακτήρες. Αυτά. Καλή χρονιά να έχουμε και όρεξη για νέους ανεξερεύνητους κόσμους, εικονικούς και μη.

Σημείωση: Το GTA V δεν βρίσκεται στην λίστα μου, εν μέρει, επειδή δεν θα έβαζα ποτέ παιχνίδι που δεν έχω τερματίσει. Ακόμα και αν όσα έχω δει, στις μέχρι τώρα 18 ώρες που έχω ασχοληθεί μαζί  του, είναι αρκετά όχι μόνο για να το θεωρήσω εκ των κορυφαίων για φέτος αλλά και ολόκληρης της γενιάς. Ωστόσο, είναι το GTA V, δεν χρειάζεται κανέναν έπαινο, καμία λίστα για να προβληθεί, να δικαιωθεί για την ποιότητα του. Όλοι ξέρουν το GTA V. Έτσι, προτίμησα να χαρίσω την θέση του σε κάποιον τίτλο που δεν χαίρει της ίδιας δημοσιότητας με το «τέρας» των 30 εκατομμυρίων αντιτύπων  της Rockstar. Έστω και ένας να ασχοληθεί με αυτό, αυτή η λίστα θα αποκτήσει λίγη μεγαλύτερη αξία από χαρτί τουαλέτας. Και εγώ θα είμαι ευτυχισμένος.

Οι 5 εμπειρίες που ξεχώρισα το 2013

The Last of Us
Η μουσική του Santaolalla σκεπάζει  από τις πρώτες στιγμές με ένα λεπτό, απαλό πέπλο έναν κατεστραμμένο κόσμο «τσακισμένων» χαρακτήρων και συνειδητοποιείς γρήγορα  πως αυτό δεν είναι το παραδοσιακό survival  παιχνίδι που έχεις συνηθίσει. Με ένα σενάριο που δεν φοβάται να εισέλθει στις σκοτεινότερες πτυχές της ηθικής και να δημιουργήσει τον πιο πολύπλοκο αντιήρωα στην ιστορία του μέσου, το The Last of Us, είναι σαν μια ασήκωτη πέτρα που σκάει μέσα στο στομάχι σου χωρίς καμία προειδοποίηση.   Ένα ορόσημο στην αφήγηση που θα μνημονεύεται για χρόνια και το αποκορύφωμα μιας ομάδας που φαίνεται να περνάει στο επόμενο επίπεδο. Αξέχαστο.

Gone Home   
Το πιο αξιέπαινο με το Gone Home δεν είναι πως αποδεικνύει ότι η εξερεύνηση και η ιστορία είναι από μόνες τους επαρκή κίνητρα για να κρατήσουν το ενδιαφέρον του παίκτη, αυτό το ξέραμε ήδη. Το πραγματικά συγκλονιστικό είναι ο τρόπος που ελέγχει διακριτικά τον ρυθμό, υφαίνοντας με έναν μαεστρικό τρόπο το παρελθόν και το παρόν μιας οικογένειας και μιας έφηβης σε αδιέξοδο. Προσγειωμένο, ανθρώπινο και λιτό καταφέρνει να δημιουργήσει μια ένταση που πηγάζει καθαρά από όλα όσα χτίζονται σταδιακά μέσα στο κεφάλι του παίκτη. Εκείνη η σκάλα, πρέπει να ήταν η πιο «μακριά» που ανεβήκαμε ποτέ…

Bioshock Infinite
Είναι αδύνατον να μην αγαπήσεις το Infinite. Για την φιλοδοξία που θα έκανε το 99% των παιχνιδιών να ντρέπονται, για τον πανέμορφο κόσμο του, για τους Lutece, για την πληθώρα των θεμάτων που θίγει –ίσως και παραπάνω απ’ όσα μπορεί να χειριστεί-, για το δαιμόνιο τέλος του -και τις ατελείωτες συζητήσεις και προεκτάσεις που προέκυψαν απ΄ αυτό- και γιατί, είναι καθαρό τέκνο ενός ανθρώπου, με τις ιδιαιτερότητες και την εκκεντρικότητα  του που μας κάνουν να ξεχνάμε πως αυτό είναι ένα πολυδάπανο δημιούργημα που προορίζεται για μαζική αποδοχή και κατανάλωση. Αυτό είναι το blockbuster made by Ken Levine. Και δεν τα πάει καλά με τις νόρμες.

Papers, Please
Αν τα βιντεοπαιχνίδια είναι κυρίως συστήματα. Τότε το Papers, Please είναι το απόλυτο αριστούργημα τους. Το δημιούργημα του Lucas Pope μετατρέπει αλγόριθμους σε υψηλή τέχνη βάζοντας τον παίχτη στην θέση ενός ελεγκτή διαβατηρίων στα σύνορα μιας φανταστικής κομμουνιστικής χώρας. Αυτό τα λέει όλα. Επιλογές που τσακίζουν κόκκαλα, πολυπλοκότητα με απλά μέσα και αριστοτεχνικός μινιμαλιστικός σχεδιασμός σε ένα παιχνίδι που δεν υπάρχουν σωστές και λάθος επιλογές. Μόνο επιλογές. Και κάνει την πιο βαρετή δουλειά του κόσμου, διασκεδαστική. Αυτό πάλι, πως το έκανε; Αμιγώς “βιντεοπαιχνιδίστικη” τέχνη. Πρέπει να βρω μια καλύτερη λέξη γι’ αυτό…

Brothers: A tale of Two Sons
Το Brothers είναι ένα παραμύθι. Αλλά γνήσιο παραμύθι. Από αυτά που πεθαίνει κόσμος, που δεν “κρύβουν” τη βία και την σκληράδα. Αλλά παραμένει παραμυθένιο, “ζεστό” και κυριολεκτικά, πανέμορφο . Και εκτός αυτών, διαθέτει ένα gameplay εξίσου δημιουργικό όσο και λειτουργικό. Το καλύτερο παιχνίδι της Starbreeze από την εποχή του Riddick.

Γιώργος Πρίτσκας