Transformers: Rise of the Dark Spark

Περιληπτικά: Movie tie-in ταινίας του Michael Bay.

---

Άλλη μία ταινία Transformers δε γινόταν παρά να φέρει άλλο ένα movie tie-in παιχνίδι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση επιτρέψτε μας να πούμε ότι η ποιότητα των δύο μέσων συγκλίνει περισσότερο από ποτέ. Αρχικά, να πούμε ότι είχαμε την κακή τύχη να παρακολουθήσουμε την κινηματογραφική προβολή του Transformers: Age of Extinction, και λέμε κακή, γιατί τα 160 λεπτά αδιάφορου σεναρίου και σπασμωδικού μοντάζ δράσης -όπου η γωνία της τρεμάμενης λήψης άλλαζε ανά τρία δευτερόλεπτα- κούρασαν σε τεράστιο βαθμό ήδη από την πρώτη ώρα προβολής. Ας πούμε απλά ότι, παρά την εκτεταμένη χρήση ψηφιακών μέσων σε συνδυασμό με ένα υπέρογκο budget που δαπανήθηκε για τις σκηνές δράσης, η ταινία αδυνατεί να φτάσει την καθαρότητα και το εντυπωσιακό της δράσης που είχε η -περιορισμένα προβεβλημένη- ινδονησιακή ταινία που φέρει το όνομα The Raid 2, με σαφέστατα μικρότερη χρηματοδότηση. Με άλλα λόγια, απαιτείται και τεχνική εκτός από budget…

Παρά ταύτα, η ταινία είχε έστω και μερικές καλές στιγμές είτε γέλιου είτε ρομποτικού “ξύλου”, συμπαθητικές στιγμές δηλαδή, που λείπουν εξ ολοκλήρου από το Transformers: Rise of the Dark Spark (για να φτάσουμε και στο προκείμενο). Το ιστορικό των “εργολαβιών” της Edge of Reality, σε συνδυασμό με τη συνήθη ποιότητα αυτού του είδους παραγωγών από τη βιομηχανία, δεν προμήνυε κάτι θετικό για αυτό το εγχείρημα και τελικά οι φόβοι μας αποδείχθηκαν πλήρως δικαιολογημένοι.

Μάλλον αναμενόμενα το Rise of the Dark Spark έχει πολύ λίγα στοιχεία ικανά να του δώσουν κάποια ανάσα από τη μετριότητα, όλα εκ των οποίων τα χρωστάει στο δανεισμό από τα πονήματα της High Moon Studios, μια ομάδα ανάπτυξης που ήταν υπεύθυνη για τα αξιολογότατα War for Cybertron και Fall of Cybertron, που αξιοποιούσαν στο έπακρο το σύμπαν της τηλεοπτικής, σειράς κινουμένων σχεδίων.

Τα προβλήματα ξεκινούν με το σενάριο, καθώς η Edge of Reality αποφάσισε να εκμεταλλευτεί δύο διαφορετικά σύμπαντα. Από τη μία πλευρά είχε το κινηματογραφικό Age of Extinction, με το οποίο –φυσικά- κυκλοφόρησε σχεδόν ταυτόχρονα, ενώ από την άλλη είχε τα προαναφερθέντα παιχνίδια, που κατάφεραν να αποσπάσουν θετικές κριτικές από τον Τύπο. Η αμερικάνικη εταιρία, σε μία “πονηρή” κίνηση, θέλησε να αξιοποιήσει και τις δύο πτυχές του σύμπαντος, δημιουργώντας μία ιστορία που παίρνει λίγο από τα δύο. Το αποτέλεσμα είναι -το λιγότερο αδιάφορο- προσφέροντας μία πλοκή που αδυνατεί να κρατήσει στο ελάχιστο το ενδιαφέρον του παίκτη για περισσότερο από λίγα λεπτά.

Στα πρώτα και τελευταία κεφάλαια του τίτλου η δράση λαμβάνει χώρα στη Γη, χωρίς να γίνεται ποτέ σαφής ο λόγος που τα Transformers έχουν μεταφερθεί στον πλανήτη μας. Η πιθανότερη εξήγηση για αυτήν την εξέλιξη, είναι πως μάλλον οι δημιουργοί ήθελαν απλά να απεικονίσουν τα σχέδια των Transformers όπως αυτά αποτυπώνονται στην ταινία του Michael Bay, προσφέροντας γνώριμες εικόνες για το οπισθόφυλλο της συσκευασίας, για ευνόητους –εμπορικούς- λόγους. Το μεγαλύτερο κομμάτι του σεναρίου περιστρέφεται γύρω από το Dark Spark, το οποίο –για αδιευκρίνιστους λόγους- είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για όποιον το πιάσει στα χέρια του. Η ιστορία στον Cybertron λαμβάνει χώρα λίγο πριν τα γεγονότα του Fall of Cybertron, αλλά οι διάλογοι και η υπόθεση έχουν τόσο λίγη ουσία, που ουδεμία επίδραση θα μπορούσαν να έχουν σε ένα πιθανό sequel ή σε όποιον θέλει να έχει πλήρη εικόνα του σύμπαντος.

Το ταξίδι στον Cybertron μάς μεταφέρει στα γνώριμα, μεταλλικά περιβάλλοντα των μπλε και μωβ αποχρώσεων που δημιούργησε η High Moon Studios, κάτι που μάλλον αποτελεί μειονέκτημα για το Rise of the Dark Spark. Ο λόγος είναι ότι η Edge of Reality αποφάσισε απλά να πατήσει επάνω σε δοκιμασμένα μονοπάτια, χωρίς ωστόσο να προσφέρει τίποτα το καινούριο, δημιουργώντας τελικά ένα κακέκτυπο των προαναφερθέντων αξιόλογων τίτλων. Τα set pieces, που προσέδιδαν ένα επικό ύφος στο Fall of Cybertron, απουσιάζουν πλήρως, ενώ διαφόρων λογής λεπτομέρειες λάμπουν διά της απουσίας τους, όπως η “αναπνοή” των Transformers μέσω των κινούμενων μεταλλικών κομματιών τους ή ακόμα και τα όμορφα animations όταν συνδέονταν σε κάποια κονσόλα.

Επιπλέον, το Fall of Cybertron προσέφερε ένα υποδειγματικό level design, ιδανικό για έντονες συγκρούσεις, τις οποίες εξυπηρετούσε η έλλειψη συστήματος κάλυψης, επίτευγμα που το Rise of the Dark Spark δυστυχώς δεν είναι σε θέση να φτάσει ούτε στο ελάχιστο. Στον τίτλο της Edge of Reality μεταφερόμαστε συνεχώς σε αρένες, όπου οι εχθροί μπορεί να εμφανιστούν από όλες τις μεριές, ακόμα και απρόσμενα στα μετόπισθεν, οδηγώντας μας γενικότερα σε τοποθεσίες δίχως σημάδια έμπνευσης στη διαρρύθμισή τους.

Στο αμιγώς gameplay κομμάτι, η κατάσταση διασώζεται μερικώς εξαιτίας της αξιοπρεπέστατης δουλειάς της High Moon Studios στο χειρισμό και ιδίως στο shooting μέρος, μία συνταγή που ακολουθεί ευλαβικά η Edge of Reality, χωρίς να παρεκκλίνει στο ελάχιστο (φυσικά ούτε λόγος για την προσθήκη οποιουδήποτε καινούριου μηχανισμού). Τα πυροβόλα όπλα έχουν σεβαστή ποικιλία, με διάφορες επιλογές από τους συνήθεις υπόπτους (καραμπίνες, πολυβόλα κ.λπ.) και με τη δυνατότητα για ουσιώδεις αναβαθμίσεις. Ο μετασχηματισμός σε οχήματα εξυπηρετεί περισσότερο την ανάγκη για πιο βαρύ οπλισμό παρά μία ταχύτερη ή πιο ευχάριστη μέθοδο για να περιφερθούμε στα περιβάλλοντα (εξαιρουμένου των ιπτάμενων οχημάτων, η χρήση των οποίων επιβάλλεται). Ο λόγος είναι ότι η ταχύτητα των οχημάτων είναι ελάχιστα πιο γρήγορη από το τρέξιμο της ανθρωπόμορφης εκδοχής των Transformers, ενώ τα συχνά περιβαλλοντικά εμπόδια καθιστούν πιο δύσχρηστη την οδήγηση.

Στην A.I. η κατάσταση χειροτερεύει, με τους αντιπάλους να συμπεριφέρονται συχνά αλλοπρόσαλλα, τρέχοντας δεξιά αριστερά, προσπαθώντας να εντοπίσουν κάποια πιθανή κάλυψη από τα πυρά μας, ενώ η εφόρμηση επάνω στο χαρακτήρα μας ήταν κάτι το συνηθισμένο. Προκειμένου να αντισταθμίσουν αυτό το ελάττωμα, οι δημιουργοί αποφάσισαν κατά διαστήματα να εμφανίζουν εχθρούς ικανούς να μας εξοντώσουν με περίπου τρία χτυπήματα, κάτι που οδηγούσε –φυσικά- στον εκνευρισμό, ιδίως όταν αυτοί οι εχθροί εμφανίζονταν δίχως κάποια ειδοποίηση στα νώτα μας.

Όσοι από εσάς αποφασίσετε να δώσετε μία ευκαιρία στον τίτλο, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων όπου θα νομίζετε ότι κάποιο objective έχει κολλήσει, θα είναι πιθανότατα επειδή κάποιος εχθρός έχει… “αποκοιμηθεί”, και εσείς θα πρέπει να τον εντοπίσετε για να τον εξοντώσετε προκειμένου να ανοίξει μαγικά η επόμενη πόρτα.  Ο τεχνικός τομέας είναι με τη σειρά του ο ορισμός του παρωχημένου, προσφέροντας μάλιστα ορισμένα textures που δείχνουν σαν να προέρχονται από την εποχή του PS2 (αρκεί να δείτε τον σχεδιασμό του λεωφορείου στο πρώτο επίπεδο, όπου θα περιμένετε μάταια μήπως και φορτώσουν επιπλέον textures). Και, δυστυχώς, τα ίδια ακριβώς ισχύουν (με μερικές γυαλάδες παραπάνω) στην έκδοση του Xbox One. Όσον αφορά στο multiplayer τμήμα του τίτλου, δεν έχουμε να πούμε και πολλά. Το μόνο mode είναι το escalation (ένας τύπος horde mode), το οποίο επιτρέπει το συνεργατικό παιχνίδι μεταξύ έως και τεσσάρων παικτών ενάντια σε 15 εχθρικά κύματα κλιμακούμενης δυσκολίας.

Εν κατακλείδι το Transformers: Rise of the Dark Spark δεν είναι τίποτε άλλο παρά ακόμα ένα movie tie-in, που με μαθηματική ακρίβεια θα οδεύσει προς τη λήθη εκείνη την στιγμή που η κινηματογραφική παραγωγή θα φύγει από τις αίθουσες (και το προσκήνιο). Ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή στο μέλλον η Activision θα αποφασίσει να δώσει άλλη μία σεβαστή ευκαιρία στο franchise, επιτρέποντας στη High Moon Studios να μας δώσει ένα πραγματικό sequel.

To review βασίστηκε στις Xbox 360 και Xbox One εκδόσεις του παιχνιδιού.