Τα αγαπημένα του 2014
Η ομάδα του GameOver ξεχωρίζει τις σημαντικότερες στιγμές της χρονιάς που έφυγε.
Ερχόμενος από το σινεμά όπου γέλασα με την τελευταία μου απογοήτευση της τριλογίας του Hobbit, είναι μάλλον αναπόφευκτο να έχω στο μυαλό μου το 2014 σαν μια τεράστια μάχη δίχως ουσία στον χώρο του gaming. Το έχω πει πολλές φορές και δυστυχώς σχεδόν πάντα βγαίνω, αλλά το να επενδύεις σε νέα κονσόλα στον πρώτο χρόνο της είναι μεγάλο ρίσκο, ίσως και λάθος. Ναι, πρέπει να επενδύσει κόσμος για να πάρει μπροστά η κάθε γενιά αλλά βλέποντάς το εντελώς εγωιστικά, προτιμώ να μείνω πάνω στις πολεμίστρες και να ακολουθήσω στη μάχη αφού έχει καταλαγιάσει η σκόνη της πρώτης εφόδου.
Και τι έφοδος ήταν αυτή το 2014, γεμάτη Ορκ-remasters, Trolls-παίχτες, Goblins-collections, Bats-launches με σπασμένα φτερά, το πεδίο του gaming να είναι πιο στεγνό και από την Mordor και την επιστροφή του Sauron να είναι η μόνη λογική εξήγηση για τόσες καθυστερήσεις στο 2015 και τόσα μα τόσα patches… Ξέρω ξέρω, φαταλισμός, αρνητισμός και κακιούλες από μέρους μου αλλά γενικά δεν είδα ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ ΛΟΓΟ για να αγοράσει κανείς PS4 ή XBOX ONE. Και μιας και δεν με νοιάζουν τα λίγο καθαρότερα γραφικά, όσο 9 στους 10 τίτλους βγαίνουν και στις προηγούμενες, δε βλέπω κανένα λόγο να προχωρήσω σε upgrade.
Παρόλαυτα και παρόλη την δύσκολη χρονιά με μετακομίσεις, master, εργασία κλπ, κατάφερα να βρω χρόνο και να δω ορισμένα παιχνίδια που μπόρεσαν να ξεχωρίσουν στα μάτια μου για τη χρονιά που πέρασαν και να ξεπεράσουν την μετριότητα.
Divinity: Original Sin. Δεν νομίζω πως μπορώ να πω κάτι παραπάνω για αυτή τη παιχνιδάρα από όσα είπα στο review. Ένα τεράστιο project, με απύθμενο βάθος, συγκλονιστικά έξυπνο co-op και πραγματικά ανοιχτό questing, καθιέρωσε αυτό τον τίτλο στη συνείδησή μου ως ένα από τα πιο αγαπημένα μου RPGs των τελευταίων 30 ετών. Αν ήταν κομματάκι πιο γρήγορο απλά θα το έπαιζα όλο το χρόνο δίχως σταματημό.
Broken Sword 5. Ε ναι. Μετά το απαράδεκτο BS4, η Revolution έκανε ένα comeback από το πουθενά. Ξαναέφερε την Nico, γύρισε τη σειρά στα hand drawn γραφικά, έβαλε μπόλικους γρίφους, είχε χιούμορ, έκανε συνδέσεις με τα παλιά και φρεσκάρισε όλο το στυλ της σειράς, κρατώντας το απολύτως πιστό στα στοιχεία που την έκαναν τόσο αγαπητή. Υπόδειγμα του πως πρέπει να είναι ένα sequel.
Alien Isolation. Δεν είναι τέλειο. Κάποια στιγμή χάνει το ρυθμό του και πιθανά να ήταν καλύτερο αν είχε μικρότερη διάρκεια. Όμως, χρόνια είχαμε να δούμε τόσο καλή AI και τόσο ωραίο και πραγματικό horror παιχνίδι. Κάθε βήμα και καημός, κάθε ανάσα και δάκρυ.
South Park: The Stick of Truth. Ναι το gameplay παραείναι απλό. Αλλά δε βαριέσαι… Όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μία από τις καλύτερες μεταφορές σε παιχνίδι ενός τηλεοπτικoύ/κινηματογραφικού IP, τότε κάθε γκρίνια περισσεύει. Απίστευτα καλή μεταφορά του South Park σύμπαντος και ένα παιχνίδι για το οποίο σίγουρα θα θέλαμε να δούμε ένα sequel στο μέλλον.
Astebreed. Χρόνια είχε να βγει καλό sidescroller shooter. Ακόμα περισσότερα είναι να βγει ένα τόσο ιδιαίτερο παιχνίδι στο είδος, με καλή ιστορία, voice acting, υπέροχα γραφικά και κυρίως, πολύπλοκο gameplay με εναλλασσόμενες κάμερες και κίνηση. Indie διαμαντάκι από τα λίγα, που δυστυχώς αγνοήθηκε από το μεγαλύτερο τμήμα του κοινού αλλά και του gaming τύπου.
Στις απογοητεύσεις τώρα, πρέπει να πω πως δεν έχω δει αρκετά παιχνίδια από τα οποία δε περιμένω πολλά πολλά (όπως Watch Dogs, AC Unity, Lightning Returns κλπ). Αλλά είδα και ορισμένα που ήταν κάτω του αναμενομένου όπως Driveclub (και μη χειρότερα με αυτό το launch), Murdered Soul Suspect (η βαρεμάρα η ίδια), Castlevania LoS 2 (το πώς να μη κάνεις ένα sequel), Thief (το πώς να μη κάνεις ένα reboot) και Destiny (από την επική ιστορία των Halo, στην απόλυτη αδιαφορία ενός στεγνού, multiplayer only τίτλου).
Εκεί όμως που ξενέρωσα τη ζωή μου ήταν με το Broken Age Episode 1. Ρε Σάφερ, πήρες 3μιση μύρια. Υποσχέθηκες να δώσεις ένα oldschool adventure. Και εν τέλει κυκλοφορείς το μισό παιχνίδι (το άλλο μισό θαααααα βγει κάποτε στο 2015), με μια χλιαρή εισαγωγή και πάνω απ’όλα, δυσκολία που θυμίζει παιχνίδι για tablet. Για oldschool στα πρότυπα του Day of the Tentacle πληρώθηκες φίλε μου, όχι για αυτό. Ελπίζω με το episode 2 να σωθεί η κατάσταση γιατί για την ώρα, η μεγαλύτερη επιτυχία του Kickstarter δείχνει σαν μια ενοχλητική αποτυχία.
