Τα αγαπημένα του 2014
Η ομάδα του GameOver ξεχωρίζει τις σημαντικότερες στιγμές της χρονιάς που έφυγε.
Όσον αφορά την ετήσια gaming εμπειρία μου η χρονιά που πέρασε ήταν κάπως διαφορετική από τα συνηθισμένα. Λόγω των συχνών μετακινήσεων που έπρεπε να κάνω και των διαφόρων υποχρεώσεών μου δεν μπόρεσα να αποκτήσω ένα PS4 ή Xbox One και ως εκ τούτου δεν έπιασα στα χέρια μου διάφορες από τις καινούριες κυκλοφορίες που συνόδευσαν τη νέα γενιά κονσολών. Το αποτέλεσμα ήταν να βλέπω τους περισσότερους καινούριους τίτλους από μακριά, αν και κρίνοντας από τα διάφορα σχόλια και reviews φαντάζομαι ότι δεν έχω χάσει και πολλά. Από την άλλη πλευρά, όσα και να διαβάσω για αυτό το αναθεματισμένο Assassin’s Creed: Unity είμαι σίγουρος ότι θα αποτελεί τον πρώτο τίτλο που θα αποκτήσω όταν με το καλό μπω κι εγώ στον χορό της τρέχουσας γενιάς.
Ευτυχώς όμως η απουσία κάποιας νέας κονσόλας από το σαλόνι τελικά επέδρασε άκρως θετικά καθώς με οδήγησε πιο βαθιά στον αχανή κόσμο των indies. Όχι ότι δεν ασχολιόμουν πριν με αυτά, αλλά λόγο της έλλειψης τίτλων μεγαθηρίων έπρεπε να σβήσω τη gaming δίψα μου σε αυτόν τον τομέα δημιουργιών. Αν και αρχικά τα indies θεώρησα ότι θα λειτουργήσουν ως υποκατάστατο τελικά ήταν τέτοιος ο αντίκτυπός τους που είμαι σίγουρος ότι θα τα ακολουθώ πιστά ακόμα και αν έρθει στα χέρια μου ένα PS5. Οι επιλογές πραγματικά δεν τελειώνουν και ο μόνος λόγος που δε θα δείτε μόνο indie τίτλους στη λίστα μου είναι επειδή οι περισσότεροι με τους οποίους ασχολήθηκα εκδόθηκαν πριν το τρέχον έτος. Μέσα στις Top 5 επιλογές μου λοιπόν θεωρώ ότι έχει την πρώτη τιμητική θέση η κατηγορία των indies που μου χάρισε μία τεράστια ποικιλία από τίτλους και μου άνοιξε τα μάτια σε μία διαφορετική πλευρά του gaming.
Επειδή όμως θα πάρω φόρα ας σταματήσω εδώ με τα indies (μην σας πρήζω κιόλας χρονιάρες μέρες) για να συνεχίσω με τις υπόλοιπες τέσσερις επιλογές μου (σε τυχαία σειρά).
Shovel Knight
Ένα από τα καλύτερα δείγματα ανεξάρτητων δημιουργών, το οποίο είναι πολύ δύσκολο να μην εκτιμηθεί και αγαπηθεί από άτομα που ξεκίνησαν την gaming σταδιοδρομία τους από τα 8μπιτα μηχανήματα. Η αισθητική του παραπέμπει άπταιστα σε μία παλιότερη εποχή με έναν πανέμορφα ρετρό εικαστικό τομέα που δείχνει σαν να αποτελεί επανέκδοση παιχνιδιού του NES. Όλοι οι τομείς του παιχνιδιού δείχνουν έκδηλα την αγάπη της ομάδας ανάπτυξης για την παρθενική κονσόλα της Nintendo, από το στιβαρό και ακριβές gameplay μέχρι την τεράστια ποικιλία από μουσικά θέματα που μας μεταφέρουν με μοναδικό τρόπο σε μία άλλη εποχή.
Dark Souls II
Δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά για έναν τίτλο που το άκουσμά του και μόνο μας μεταφέρει σε μία ξεχωριστή κατηγορία παιχνιδιών, αυτή όπου υπάρχει μόνης της η σειρά των Souls (και σύντομα θα εισαχθεί, εκτός τρελού απροόπτου, το Bloodborne). Η ποιότητα των δημιουργημάτων της From Software είναι τέτοια όπου κάθε δημιουργία της δε γίνεται παρά να αξιολογηθεί βάση των προηγούμενων τίτλων της καθώς οποιαδήποτε σύγκριση με άλλα action εγχειρήματα (αν μπορούμε να θέσουμε ένα ευρύ είδος στο οποίο περιέχεται το Dark Souls) είναι πραγματικά μοιραία. Έχοντας αυτά κατά νου θα πω απλά ότι το Dark Souls II μπορεί να μου φάνηκε ως το πιο αδύναμο μέρος της σειράς, καθώς ένα βαθμό déjà vu τον είχε, αλλά από την άλλη πλευρά είναι γεγονός ότι η ποιότητα που έθεσε η From Software είναι τόσο υψηλή που όταν μιλάμε για “αδύναμο” τίτλο της σημαίνει ότι μιλάμε για ένα παιχνίδι του 9.5 και όχι του 10.
The Binding of Isaac: Rebirth
Ο Edmun McMillen αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα της Indie σκηνής και όχι άδικα. Όντας ένας από τους βασικούς δημιουργούς του εξαιρετικού Super Meat Boy κατάφερε να κρατήσει αλλά και να ξεπεράσει αυτόν τον υψηλό ποιοτικό πήχη που ο ίδιος έθεσε δίνοντάς μας το The Binding of Isaac του 2011. Φέτος είχα τη χαρά να πάρω στα χέρια μου (στα ψηφιακά χέρια δηλαδή) το remake του Binding of Isaac, ανεπτυγμένο από τον ίδιο δημιουργό, προσφέροντας μία άκρως βελτιωμένη έκδοση σε όλους τους τομείς, η οποία κατάφερε το ακατόρθωτο, να περιέχει δηλαδή ακόμα πιο πλούσιο υλικό από το ήδη τεράστιο του πρωτότυπου. Το The Binding of Isaac: Rebirth αποτελεί ίσως το καλύτερο δείγμα σύγχρονου roguelike βάζοντας ένα παχυλό τικ σε όλες τις συνιστώσες που καθιστούν το συγκεκριμένο είδος τόσο εθιστικό.
Far Cry 4
Μπορεί ακόμα να μην έχω στα χέρια μου το δικό μου PS4 αλλά ευτυχώς, η άκρως ευπρόσδεκτη παραχώρηση της κονσόλας από τον αδερφό μου (ο οποίος αν θυμάμαι καλά μου υποσχέθηκε ότι θα μου το ξανα-δανείσει για 2-3 μήνες) μου έδωσε την ευκαιρία να ασχοληθώ με μία από τις αγαπημένες μου σειρές FPS. Το Far Cry 4 αποτελεί πραγματικά ένα ιδανικό FPS για τα γούστα μου δίνοντας έναν αχανή κόσμο προς εξερεύνηση, γεμάτο με σημεία ενδιαφέροντος που η ποικιλία της φυσικής τους ομορφιάς αλλά και των αρχαίων μυστηριακών χτισμάτων που περιέχουν αποτελούν ικανούς λόγους για την περιήγηση του χάρτη από άκρη σε άκρη. Ναι, το Far Cry 4 έχει σε μεγάλο βαθμό το DNA του Far Cry 3 αλλά το να μείνει κανείς σε έναν χαρακτηρισμό του τύπου “copy paste” είναι πολύ άδικο για ένα παιχνίδι που έφερε βελτιώσεις σε όλους τους τομείς, από το καθαρά τεχνικό κομμάτι ως την ποικιλία των αποστολών αλλά και το καταιγιστικό gameplay που αξιοποιεί στο έπακρο την προοπτική πρώτου προσώπου.
Απογοήτευση της χρονιάς
Ubisoft
Η γαλλική εταιρία αποτελεί εδώ και χρόνια την αγαπημένη μου μεγάλη παραγωγό παιχνιδιών καθώς θεωρώ ότι σε γενικές γραμμές καταφέρνει να διατηρήσει υψηλά την ποιότητα των παιχνιδιών της τόσο σε τεράστιες παραγωγές (Assassin’s Creed, Far Cry κ.λπ.) όσο και σε “εναλλακτικές” δημιουργίες όπως τα Valiant Hearts και Child of Light. Με άλλα λόγια μπορεί να έχει τα γνωστά ετήσια franchise της αλλά δεν παύει να πειραματίζεται. Ως εκ τούτου δε γίνεται παρά να δω τη φετινή της χρονιά ως απογοητευτική, αν και εδώ θα πρέπει να τονίσω ότι τα συμπεράσματά μου τα βγάζω από τα δεκάδες reviews και τα εκατοντάδες σχόλια που βλέπω παντού για τις φετινές της κυκλοφορίες καθώς δεν είχα ακόμα την ευκαιρία να ασχοληθώ με τα παιχνίδια της.
Από την άλλη πλευρά όμως δεν νομίζω να χρειάζεται να έχω ασχοληθεί με κάποιο από τα φετινά παιχνίδια της για να αντιληφθώ την προβληματική φύση του Assassin’s Creed: Unity, ενός τίτλου που σε διάστημα ενός μηνός από την κυκλοφορία του χρειάστηκε τέσσερα υπέρογκα patches για να διορθώσει προβλήματα που προσδίδουν την αίσθηση (μάλλον όχι άδικα) ότι η εταιρία εξέδωσε μία beta έκδοση αντί για ένα ολοκληρωμένο παιχνίδι. Ούτε θέλει πολύ για να διαπιστώσω ότι η ποιότητα του Watch Dogs έπεσε σταδιακά σε σχέση με το κορυφαίο (και τελικά ψεύτικο) βίντεο που έδειξαν στην E3 του 2012.
Το τρίτο χτύπημα ήρθε με το The Crew, το οποίο με τη σειρά του μάλλον δεν κατάφερε να βοηθήσει την κατάσταση των απογοητευτικών φετινών κυκλοφοριών της Ubisoft. Το Far Cry 4 ευτυχώς ξέφυγε αλλά γενικά μία στις τέσσερις επιτυχημένες μεγαλεπήβολες κυκλοφορίες δεν πιστεύω ότι αποτελεί καλή αναλογία. Για την ώρα έχω πίστη πως η Ubisoft είναι από τις λίγες εταιρίες που μπορεί να μάθει από τα λάθη της και να πειστεί ότι προέχει η ποιότητα και όχι η ημερομηνία κυκλοφορίας για την επιτυχία ενός παιχνιδιού.
Αναμφίβολα η φετινή gaming χρονιά ήταν χλιαρή από κυκλοφορίες, πόσο μάλλον αν αναλογιστεί κανείς ότι ένα χρόνο από την κυκλοφορία των νέων κονσολών ακόμα δεν έχουμε δει κάποιο σημαντικό στοιχείο που να μας αποδείξει την ανωτερότητα της νέας γενιάς σε σχέση με την προηγούμενη. Ας ελπίσουμε ότι το νέο έτος θα μας φέρει μία πιο πλούσια gaming εμπειρία με κυκλοφορίες που θα δείξουν επιτέλους τα δόντια των PS4 και Xbox One όχι μόνο σε καθαρότερα textures αλλά και σε νευραλγικούς τομείς όπως το gameplay, Α.Ι. κ.λπ.
Αφήνοντας τα παραπάνω να ευχηθώ ένα μοναδικό νέο έτος σε όλους με ευτυχία και πάνω από όλα υγεία!
