Τα αγαπημένα του 2014
Η ομάδα του GameOver ξεχωρίζει τις σημαντικότερες στιγμές της χρονιάς που έφυγε.
Δε χωρεί αμφιβολία ότι οι πιο ευτυχισμένοι gamers το 2014 ήταν οι RPGάδες παντός είδους και καιρού και αυτοί που είχαν αφήσει στην άκρη δυνατούς τίτλους της προηγούμενης γενιάς τους οποίους και επιτέλους απέκτησαν σε «αναβαθμισμένη» έκδοση. Όσοι δηλαδή είχαν καταφέρει να αντισταθούν στις σειρήνες του The Last of Us, του Metro Last Light, του Halo 4 και του GTA5 κτλ, φέτος είχαν την ευκαιρία να τα απολαύσουν σε νέες, πιο γυαλισμένες εκδόσεις στις καινούργιες τους κονσόλες.
Γιατί αν θέλουν να απολαύσουν κάτι άλλο, δυστυχώς η χρονιά κρίνεται πολύ μα πολύ φτωχή. Όχι ότι δεν υπάρχουν και πάλι οι παιχνιδάρες που θα μπορούσε κανείς να παίξει. Συγκρίνω απλά με την πρώτη χρονιά της προηγούμενης γενιάς που υπήρχε ένας καταιγισμός ποιοτικών κυκλοφοριών και κυκλοφοριών και οι εταιρείες έριχναν τα βαριά χαρτιά τους στο ring και δεν επαναπαύονταν στην επιτυχία του hardware και στις ξαναζεσταμένες στους φούρνους μικροκυμάτων των studios λύσεις.
Για τους υποψιασμένους, τα όσα κυκλοφόρησαν φέτος φτάνουν και παραφτάνουν. Ιδίως αν κάποιος αποφασίσει να ρίξει 150 ωρίτσες στο μνημειώδες Dark Souls 2, 100 ωρίτσες στο Original Sin, μία 70άρα στο Wasteland 2 και περί τις 150 στο Dragon Age Inquisition. Περίπου σας είπα και τα παιχνίδια της χρονιάς για το γράφοντα· εκτός του Wasteland το οποίο ακόμα δεν άγγιξα. Για τα υπόλοιπα, τι να πει κανείς; Τα έχουμε ξαναπεί πάνω κάτω. Η Action-RPG τελειότητα του Dark Souls 2, πιάνεται χεράκι χεράκι με την ανομολόγητη έκπληξη που προκαλεί το Divinity, και μαζί πάνε βόλτα στο πάρκο όπου αγοράζουν παγωτό από έναν ευδιάθετο παγωτατζή που οδηγά ένα τριαξονικό και ονομάζεται Inquisition (το τριαξονικό, όχι ο παγωτατζής.
Τον παγωτατζή Λευτέρη τον λένε). Λεπτομέρειες στα κατά τόπους και καιρούς review. Kαι από τα τρία παιχνίδια η ικανοποίηση αγγίζει το 100% και αν δε με ενοχλούσε συνολικά η κατεύθυνση της βιομηχανίας, ούτε που θα έδινα σημασία στη χιλιοφτιασιδωμένη κοκέτα που δε μπορεί να περάσει το δρόμο για να μη λερώσει τις πανάκριβες γόβες και λέγεται Destiny, ούτε που θα με απασχολούσε το ότι το Unity θα έπρεπε να κυκλοφορήσει το Μάρτιο (τον επόμενο), ούτε καν θα με ένοιαζε που η μεγαλύτερη κυκλοφορία του φθινοπώρου είναι ΠΑΛΙ ένα Call of Duty και ένα περσινό παιχνίδι. Ούτε καν.
Όλα αυτά με απασχολούν για έναν και μόνο λόγο. Για το ότι είναι εκ του αποτελέσματος αδιέξοδη η κατεύθυνση που έχει πάρει το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της mainstream βιομηχανίας, και δυστυχώς λόγω γούστων, δυσκολεύομαι προς το παρόν να καθησυχαστώ και να εφησυχαστώ απ’ την indie πλευρά των πραγμάτων. Ίσως στο κοντινό μέλλον να συμβεί κι αυτό, αλλά αποτελεί μεγάλο πρόβλημα το ότι θηρία-εταιρείες συμπεριφέρονται σαν one man studios που προσπαθούν να βγάλουν όσο πιο γρήγορα γίνεται τον κλώνο του Flappy Bird για να τσιμπήσουν κανένα ευρουλάκι-δολαριάκι μέσα στα επόμενα εικοσιτετράωρα.
Παιχνίδια κυκλοφορούν μισά, κολοσσιαία studios δημιουργούν παιχνίδια στα οποία μετά από 3 μέρες κάνεις συνεχώς το ίδιο πράγμα, οι κονσόλες θέλουν άνοιγμα 2 ώρες πριν το παιχνίδι για να κατεβάσουν τα απαιτούμενα patch (όποιος γουστάρει να μην έχει bandwith το υπόλοιπο της ημέρας ας τις αφήνει σε sleep mode), οι κατάλογοι των εταιρειών απαρτίζονται κατά το ήμισυ από επανακυκλοφορίες, το freemium μοντέλο εμφανίζεται σε παιχνίδια που κοστίζουν εξ αρχής €50-60 οι youtubers έχουν γίνει τα νέα think tanks ακόμα κι αν δε μπορούν (ή δε θέλουν) να αρθρώσουν και να γράψουν μισή πρόταση χωρίς 3 συντακτικά και 8 γραμματικά λάθη, οι gamers αρχίζουν να παρακολουθούν games περισσότερες ώρες απ’ όσες παίζουν, κτλ κτλ κτλ.
Να μη τα ξαναλέμε. Η όχι, να τα ξαναλέμε, αλλά όχι σε τέτοια τηλεγραφικά κείμενα. Τα συζητάμε κάθε φορά, γράφουμε γι αυτά, στο τέλος θα αρχίσουμε να θυμίζουμε εκείνη την ιστορικά εξακριβωμένη περίπτωση με το Γαλατικό Χωριό, το περικυκλωμένο από το Πετιμπόνουμ, το Λάβδανουμ και το Μπαμπαόρουμ.
Όλα καταλήγουν στο πώς ο ίδιος ο gamer αντιμετωπίζει το παιχνίδι. Και οι εταιρείες εκμεταλλεύονται ακριβώς το γεγονός ότι τα εκατομμύρια των αγοραστών/ καταναλωτών, μπορούν να αντιμετωπίσουν το gaming με χίλιους δυο άλλους τρόπους εκτός από αυτόν ο οποίος στοχεύει στην ουσία. Και όλοι αυτοί οι τρόποι (αυτοπροβολή, lifestyle, ανούσια επιτεύγματα μεταξύ λιστών από απρόσωπα ονόματα, ικανοποίηση έξεων και εξαρτήσεων) μπορούν να φέρουν περισσότερα, πολύ περισσότερα χρήματα από αυτά που έφερνε κάποτε(ή φέρνει ακόμα για τους ελάχιστους ξεροκέφαλους Γαλάτες) η παραδοσιακή οπτική και προσέγγιση του gaming. Η προσέγγιση που εμείς αγαπάμε.
Για να μη μείνουν εκτός κάδρου, να θυμίσω δύο εξαιρετικές προσπάθειες στην Action κατηγορία που είναι το παρατημένο από τις μεγάλες εταιρείες και αναστημένο από τη Nintendo, Bayonetta 2 και το Sunset Overdrive που είναι μαζί με το προηγούμενο τα καλύτερα exclusive που κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό. Άλλη πικρή ιστορία αυτή, αλλά ας μη το συνεχίσουμε άλλο γιατί από τη mainstream βιομηχανία, αρκετές πίκρες θα γευτούμε στο μέλλον. Πώς το λέει ο Οβελίξ; «Τρίχες στα φρύδια!».
