Τα αγαπημένα του 2014
Η ομάδα του GameOver ξεχωρίζει τις σημαντικότερες στιγμές της χρονιάς που έφυγε.
Πόσες και πόσες φορές θα πρέπει να συμπεριληφθεί σε θέματα φύσεως top -10 η ακόλουθη πρόταση: “είναι δύσκολο και συνάμα άχαρο να προσπαθεί να ξεχωρίσει κανείς 5 ή 10 ή 100 από τα αγαπημένα του παιχνίδια και να αφήσει όλα τ’άλλα απ’έξω, παραπονεμένα”. Σα να θέτουν στον Νώε της gaming κιβωτού το ερώτημα του ποια παιχνίδια θα μπούν στην “ξύλινη σωτηρία” και ποια θα μείνουν να χαθούν στα κύματα της ιστορίας;
Πόλλες, είναι η αλήθεια. Εκτός ίσως από μία: αυτήν εδώ τη συγκεκριμένη που αφορά στο 2014. Εδώ οι δυσκολίες αντιστράφηκαν και βρεθήκαμε από τον “αριθμητή” των πολλών επιλογών και των συναισθηματικών εξάρσεων, στον “παρονομαστή” της gaming λειψυδρίας. Στη νοητή διαχωριστική γραμμή, όπου απ’ τη μια μεριά βρίσκονται οι ορισμοί του “αγαπημένου παιχνιδιού” κι απ’ την άλλη η ανάγκη… να συμπληρωθεί πεντάδα. Επειδή δε θα βαφτισθεί ένα παιχνίδι ως αγαπημένο μόνο και μόνο για να μπει στο αφιέρωμα, οι τίτλοι που θα εμφανισθούν εδώ, θα είναι οριακά… τέσσερεις.
Στην τετράδα αυτή, μακριά και πέρα από τα υπόλοιπα, βρίσκεται το Νο 1. Είναι τέτοια η απόσταση από το δεύτερο ώστε να μην υπάρχει νόημα διάκρισης μεταξύ των τριών που ακολουθούν. Με τυχαία σειρά λοιπόν, ένα από τα προσωπικά αγαπημένα του γράφοντος για το 2014 είναι το Hearthstone: Heroes of Warcraft. Το παιχνίδι που βγήκε από τα “μαγειρεία” της Blizzard φέροντας πάνω του κάθε χαρακτηριστικό της “μαγικής συνταγής” που μόνο η παραπάνω εταιρία κατέχει: απλότητα, εθισμός, pay-2-win, κοινωνικός ευτελισμός, random παράγοντες, οικονομικός ευτελισμός. Όλα μαζί – και με αυτήν τη σειρά – συνθέτουν ένα παιχνίδι που κρατάει τον παίκτη πιστό και σε υποταγή, να θέλει να φύγει και συνάμα να παρακαλάει να συνεχίσει. Ενώ παράλληλα η ζωή του περνάει στο παρασκήνιο.
Άλλος διακριθείς της χρονιάς είναι το Far Cry 4. Όχι μόνο γιατί – με όλα τα μέτρα και σταθμά – είναι ένα άρτιο ως και εξαίρετο παιχνίδι, αλλά κι επειδή καταφέρνει να δείξει ότι μπορεί να βελτιώσει τα θέματα των προκατόχων του και να σμιλέψει ένα στιβαρό, όμορφο κι απολαυστικό τεχνούργημα. Ένα αμάλγαμα τεχνικού τομέα, ποικίλου κι εύπεπτου gameplay και δυναμικής ιστορίας με cheesy χαρακτήρες και μπόλικες στροφές στην πλοκή.
Συμπληρώνοντας την τριάδα, βρίσκει κανείς το Diablo ΙΙΙ: Reaper of Souls. Όχι ότι το αρχικό παιχνίδι χρειαζόταν πολλές βελτιώσεις στο άρτια δομημένο μεγαλείο του, αλλά το συγκεκριμένο expansion κατάφερε με χειρουργικές προσθήκες “εδώ, εκεί και παρακάτω”, να μετατρέψει τον αρχικό τίτλο σε ένα σχεδόν διαφορετικό δημιούργημα, με στοιχεία που θύμιζαν την πάλαι ποτέ κραταιά φύση του, με άφθονο loot που τινάζει την ψηφιακή libido στον αέρα και με open world στοιχεία για να δώσουν αέρα συνοχής και σταθερότητας σε μια – ούτως ή άλλως – καλοφτιαγμένη περιπέτεια.
Όπως ειπώθηκε στην αρχή όμως, όλα τα παραπάνω ωχριούν μπροστά στο γίγαντα που κυκλοφόρησε τη χρονιά αυτή και μεσουράνησε ελλείψη τυφλών τε και μονόφθαλμων διεκδικητών. To Dark Souls II, που αποτελεί μέρος της σειράς η οποία ήταν, είναι και θα είναι ο παράγοντας που θα συσσωρεύει στο περιεχόμενο του gaming κατάνυξη κι ευλαβική υποταγή στα σκοτεινά του θέλγητρα. Αυτής, που όποτε κυκλοφορεί νέο μέλος της, θα σημάνει σαν καμπάνα τη μάζωξη της gaming συνείδησης της πλειοψηφίας των ενεργών gamers. Που θα τους καλεί να αφήσουν κάθε τι άλλο και να βουτήξουν στα βάθη του για μήνες. Το Dark Souls II, τρίτος απόγονος της σειράς και κάτοχος της κληρονομιάς αυτής, καταφέρνει να αποδώσει μια εμπειρία που δίνει νόημα στην αμφιβληστροειδούς ακρίβειας φράση: “λάμπει μέσα στο σκοτάδι του” – και με τρία πανίσχυρα DLC μέσα στο ίδιο έτος, να πάρει το σκήπτρο του βασιλιά της χρονιάς (κι όχι μόνο).
Λίγα ή πολλά, αυτά τα gaming καλούδια έδωσε στο γράφοντα η χρονιά που πνέει τα λοίσθια. Καλά ή κακά, ευχάριστα ή δυσάρεστα, ήρθαν και παρέρχονται. Ας είναι το 2015 γεμάτο με περισσότερα και καλύτερα παιχνίδια σε κάθε μηχάνημα, αλλά πάνω απ’ όλα, ας είναι γεμάτο με υγεία κι ευτυχία σε κάθε άνθρωπο.
Καλή χρονιά!
