Τα αγαπημένα του 2014
Η ομάδα του GameOver ξεχωρίζει τις σημαντικότερες στιγμές της χρονιάς που έφυγε.
Σχετικά ψόφια τα πράγματα φέτος. Με ένα PC να βαρυγκωμά σαν παλιόβαρκα φωνάζοντας «τάισέ με αναβάθμιση!» και μην έχοντας μεταβεί στη νιού τζενερέσιον των remakes και day-1 patch παιχνιδιών για κονσόλες (ο θεός να τις κάνει), απείχα από το βαρβάτο στόλο κυκλοφοριών όπως τα Shadow of Mordor, Evil Within, Αlien Isolation, Sunset Overdrive, GTAV και σία. Μου το κρατάω ακόμα που δεν βρίσκω όρεξη για Dragon Age Inquisition, οπότε αν και του’14, το πιθανότερο είναι να το δω του χρόνου.
Έτσι, κατά βάση αρκέστηκα σε ότι είχε και μπορούσε να προσφέρει το ταπεινό πλην τίμιο laptop μου, προσεγγίζοντας ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά, εκείνα τα παιχνίδια που ονομάζουμε «μικρότερες» ή «μη-mainstream» παραγωγές. Και δε με χάλασε καθόλου είναι η αλήθεια.
Mερικά βιντεοπαιχνίδια λοιπόν που ξεχώρισα και μου πρόσφεραν όμορφες ώρες διασκέδασης και χαλάρωσης, ήταν τα εξής:
Stick it to the Man
Eκ Σουηδίας ερχόμενο, το Stick it to the Man μας δίνει το ρόλο του Ray και μιας τεράστιας μούτζας που έχει κολλήσει στο κεφάλι του. Σουρρεάλ καταστάσεις, chill-out ατμόσφαιρα, πολυχρωμία και τρέλα. Ότι πρέπει για να ξεφύγεις.
Legend of Grimrock II
Γρίφοι, μάχες, μάχες, γρίφοι. Μια τεράστια, πανέμορφη, δαιδαλώδες σπαζοκεφαλιά. Ο ορισμός του dungeon crawling; Δεν ξέρω. Παιχνιδάρα από τις λίγες πάντως.
The Legend of Heroes: Trails in the Sky
Σιδηρόδρομος για τίτλος για εντελώς ότι νάναι. Μπορεί να έχει τα χρονάκια του, αλλά φέτος το είδαμε στα PC σε ψηφιακή διανομή, οπότε το λογίζω ως φετινή κυκλοφορία. Μετά από πόσα χρόνια, κάθισα και έπαιξα μέχρι τέλους jRPG τίτλο και το γούσταρα. Εξαιρετικοί χαρακτήρες και ιστορία από ιαπωνική πένα που τόσο μα τόσο μου είχαν λείψει και εξίσου πετυχημένη μετάφραση. Ανυπομονώ για το δεύτερο μέρος.
Lords of Xulima
Εγκεφαλικό από το πουθενά αυτό το παιχνίδι. Οι ισπανοί μου υπενθύμισαν πόσο χάσιμο μπορεί να είναι ένα καλοφτιαγμένο turn-based rpg. Το προτείνω σε όλους τους σκληροπυρηνικούς φανς, είτε δυτικών είτε ανατολικών προτιμήσεων.
Είναι κι άλλα, όμως δε θα μακρηγορήσω. Ως τίτλο-αποκάλυψη θα επιλέξω χωρίς πολύ σκέψη αυτόν που με συντροφεύει το τελευταίο καιρό. Μπορεί να μη πιάνεται ως φετινή κυκλοφορία με το «γράμμα του νόμου», έχοντας όμως ένα φρέσκο expansion, το Star Wars: The Old Republic μου χαρίζει χωρίς πολλή σκέψη τις ομορφότερες ώρες σε ολόκληρο το ’14.
Ως απογοήτευση, θα έπαιρνα το Dreamfall Chapters, θα το πέταγα στη λεκάνη της τουαλέτας και θα τραβούσα το καζανάκι, με την ελπίδα ότι θα ξεχαστεί, όχι μόνο ο τίτλος σαν τίτλος, αλλά πολλά πράγματα που το συνοδεύουν, όπως το διπλό νόμισμα του crowdfunding, τη παρακμιακή προβολή «έκανα μια επιτυχία και μοστράρω το όνομα μου» σχεδιαστών, το gaming σε μορφή επεισοδίων, το «με το ζόρι να κάνουμε τα videogames οπτικοακουστικές εμπειρίες χωρίς ίχνος gameplay, και άλλα τέτοια σοβαρά ζητήματα του Πρώτου Κόσμου.
Για του χρόνου, εύχομαι σε κυκλοφορία του Xenoblade Chronicles X (άλλαξε όνομα asap), τη Nintendo να ανακοινώσει νέο Metroid (μακριά από τα Ninja studios), μια καλή αναβάθμιση στο PC για τον Geralt of Rivia, κι αν είμαστε τυχεροί, κονσολίτσα για καμιά καλή αποκλειστικότητα. Κατά τα άλλα, υγεία παντού και σε όλους, και real life και στο gaming.
