Τα αγαπημένα του 2014
Η ομάδα του GameOver ξεχωρίζει τις σημαντικότερες στιγμές της χρονιάς που έφυγε.
Τρέχω. Τρέχω και δεν φτάνω. Αν υπάρχει μια πρόταση που χωράει το 2014 μου, είναι αυτή. Απο τη μια, οι γενικότεροι προβληματισμοί που συνοδεύουν προσωπικές υποχρεώσεις, λίγο το πανεπιστήμιο, λίγο οι παρέες και οι σχέσεις, λίγο το “ψάξιμο” γιατί με το 2014 μπήκα πλέον στη δεκαετία των 20. Υπήρχε μια ανεμελιά να λες ότι είσαι 18 ή 19, κανείς δεν περιμένει πολλά απο εσένα. Αντιθέτως, στα 20, αν και πλασματική διαφορά, νιώθω ότι είναι πλέον ο καιρός που αρχίζουν να δρομολογούνται καταστάσεις που καθορίζουν τη μετέπειτα ζωή σου, απο τις γνωριμίες και τις επαγγελματικές επιλογές μέχρι τις προτεραιότητες που βάζεις στην καθημερινότητα αλλά και μακροπρόθεσμα.
Πόσο μάλλον τώρα που ζούμε σε παράξενους καιρούς, και πόσο μάλλον όταν σπουδάζεις πολιτικές επιστήμες σε μια χώρα όπου η έννοια της πολιτικής καταρρίπτεται συνεχώς εδώ και δεκαετίες. Ταυτόχρονα, ήρθε η ξαφνική συνηδειτοποίηση πως μπήκα στο δεύτερο μισό των σπουδών μου. Ώπα ρε παιδιά, πώς, που, πότε; Σαν χθες νιώθω που έψαχνα σπίτι και ανοιγόταν μπροστά μου ο αβέβαιος και συνάμα συναρπαστικός ορίζοντας που ονομάζεται φοιτητική ζωή.
Υπο αυτές τις συνθήκες και την αγχωτική μου νοοτροπία, ένιωσα για πρώτη φορά το gaming και λοιπά ενδιαφέροντα να μου γίνονται βάρος και “υποχρέωση”. Δεν μου αρέσει να κυνηγάω συνεχώς τις εξελίξεις, και αυτή τη φορά βρέθηκα να κάνω μόνο αυτό. Για μια ακόμη φορά δεν πρόλαβα να δω τις ταινίες που θέλω, δεν πρόλαβα να διαβάσω τα βιβλία, να ακούσω τις μουσικές, να παίξω τα παιχνίδια που θέλω. Πρόλαβα να ασχοληθώ με ελάχιστες φετινές κυκλοφορίες, αλλά κάπου εκεί ανάμεσα στον πανικό, θυμήθηκα γιατί γουστάρω αυτό το χόμπι.
Κάπου εκεί ανάμεσα, στα παρακάτω δισκάκια που έμπαιναν στο tray, οι παράλογες ανησυχίες ήταν βουβές και το τρέξιμο στο pause. Συνειδητοποιώ πλέον ότι αρκεί να βάλω λίγη μουσική απο το Mass Effect για να νιώσω ότι είμαι πολύ μακριά, κάπου στον Milky Way, και τα προβλήματα μου είναι τόσο μικρά και ασήμαντα. Για τέτοιες στιγμές παίζουμε, και δεν μετανιώνω ούτε δευτερόλεπτο που επενδύω σε παιχνίδια αγαπημένα όσο τα παρακάτω.
Εύχομαι καλές γιορτές σε όλους και όλες, και το 2015 να φέρει χαρές, επιτυχίες, μα πάνω απο όλα τα άλλα, υγεία.
Company of Heroes: Western Front Armies
Με το εν λόγω DLC ήταν που γνώρισα το CoH2 μετά απο πολύ ενασχόληση με τον προκάτοχό του, και με αυτό πήρε μπροστά το multiplayer τμήμα του. Μπαίνει στα αγαπημένα διότι είναι λίγα τα παιχνίδια που θα σας κάνουν να νιώσετε τόσο ικανοί, όσο το online του CoH2. Στις περισσότερες μάχες κυριολεκτικά πέφτουν κορμιά επί ώρες, και απαιτείται απόλυτη συγκέντρωση, έντονο “στροφάρισμα” και προσαρμοστικότητα σε καταστάσεις. Και όταν απο τους καπνούς και τα συντρίμμια του πολέμου αναδυθείτε νικητές, η αίσθηση της ικανοποίησης και του επιτεύγματος είναι τεράστια.
Assassin’s Creed Rogue
Σε γενικές γραμμές είμαι συναισθηματικός τύπος, και στην εν λόγω περίπτωση το franchise AC, λέει αντίο για πάντα στην γενιά που “γεννήθηκε, ανδρώθηκε και πρόλαβε κιόλας να γεράσει”(όπως αναφέρω στο review). Πρόκειται για το απόσταγμα της μέχρι τώρα AC εμπειρίας σε αυτή τη γενία, του που έχει χτυπήσει ταβάνι, και που απαιτούνται αλλαγές εδώ και τώρα. Το ταξίδι του Shay Patrick Cormack είναι ένα που, αν δεν έχετε μισήσει ακόμη το franchise, οφείλετε να ζήσετε.
FIFA 15
Ο πλέον σταθερός παράγοντας της gaming ζωής μου. Άλλοτε περνούν παιχνίδια πιο “βαριά” απο όσο θέλω για κάποια περίοδο, άλλοτε παιχνίδια που απαιτούν πολύ χρόνο, αλλά το FIFA είναι πάντα εκεί, αναλλοίωτο και υπομονονετικό. Φυσικά και έχει τα προβλήματά του, αλλά έχει γίνει συνήθεια. Το πείραμα του Ultimate Team στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, και το κυνήγι της απόλυτης ομάδας αποτελεί καθημερινό καημό. Αρχηγός Terry δίδυμο με Kompany στην καρδιά της άμυνας, μαεστρικό κέντρο με Cesc Fabregas και Yaya Toure, και επίθεση φωτιά Hazard, Aguero, Van Persie, Di Maria. Όλοι οι συνδυασμοί καλοδεχούμενοι και συναρπαστικοί, όσο και το πρωτάθλημα που θα σηκώσει η Τσελσάρα φέτος. KTBFFH!
Grand Theft Auto V: PlayStation 4.
– “Ναι, γεια σας, είμαι gamer και δεν έχω ασχοληθεί ακόμα με το Grand Thef…”
– “ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ.”
Η απογοήτευση: Η “νέα” γενιά
Η παρακάτω πρόταση περιγράφει τέλεια την κατάσταση: Χρειάστηκε ένα remaster περσινού τίτλου, το GTA V, για να νιώσω την ανάγκη να αγοράσω καινούριο τίτλο για το “fifa machine” μου το PlayStation 4. “Ναι ρε, Χρήστο, αλλά μιλάμε για μια παιχνιδάρα που βγαίνει μια φορά στα 5 χρόνια”. Να ξεκαθαρίσω ότι δύσκολα παίζω ένα παιχνίδι δεύτερη φορά, ακόμα και αν είναι το Mass Effect. Έχω απο πέρυσι επενδύσει εκατοντάδες ώρες στην PS3 έκδοση, και διατίθεμαι να ξανακάνω ακριβώς το ίδιο, με τον ίδιο τίτλο, παρά σε κάποιο καινούριο παιχνίδι. Αν, αυτό δεν είναι ανυσηχητικό – εκτός απο αποθέωση για τον τίτλο της Rockstar – για την νέα γενιά που έχει κλείσει και ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ παρακαλώ, τότε δεν ξέρω τι να περιμένω.
