Τα αγαπημένα του 2014
Η ομάδα του GameOver ξεχωρίζει τις σημαντικότερες στιγμές της χρονιάς που έφυγε.
Το 2014 φαίνεται πως κλείνει με τον χειρότερο δυνατό τρόπο για τη χώρα μας και δύσκολα μπορεί να αναλώσει κάποιος τις δυνάμεις του στα βιντεοπαιχνίδια. Αυτές τις στιγμές που γράφω το κείμενο, η Ελλάδα εισέρχεται σε ένα προεκλογικό κανιβαλισμό που θα κρίνει πολλά για το μέλλον μας, ενώ τα δυστυχήματα διαδέχονται το ένα, το άλλο. Όπως ανέφερα παραπάνω, είναι δύσκολο να ασχολείσαι με παιχνίδια αυτή την στιγμή, αλλά και από την άλλη, ίσως τώρα είναι η στιγμή που χρειάζεται κάποιος μερικές “δυνατές εμπειρίες” ώστε να καταφέρει τις λιγοστές ώρες που θα “χτίσει τοίχος” απέναντι στη καθημερινότητα, να βυθιστεί σε κόσμους μαγικούς, κόσμους που θα τον κάνουν έστω και για λίγο να ξεφύγει από την τρομολαγνεία της επικαιρότητας και τη μιζέρια της καθημερινότητας.
Κάνοντας ένα μικρό ταξίδι στο 2014, δε θα λέγαμε πως ενθουσιαστήκαμε με όσα συνέβησαν στην αγαπητή βιομηχανία μας. Ελάχιστες νέες ιδέες και προτάσεις και μία νέα γενιά η οποία ακόμα προσπαθεί να απογαλακτιστεί από την προηγούμενη και να παρουσιάσει κάτι φρέσκο. Μέχρι στιγμής δεν τα καταφέρνει επ’ ουδενί μιας και πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουμε κατακλυστεί από remasters και απλά ports με μερικές αναλύσεις επιπλέον. Ελπίζουμε πως το 2015 τα PS4 και One, θα μας δώσουν το κάτι παραπάνω, όπως φέρεται να πράττει το Wii U το οποίο αν και “παίζει μόνο του” σε άλλη κατηγορία, έχει ανάψει για τα καλά τις μηχανές και αναμένεται το 2015 να απογειωθεί με μερικούς σπουδαίους τίτλους!
Συνεχίζοντας την ανασκόπηση στο “καταπληκτικό” 2014, θα κάνουμε μία στάση-αναφορά στην μάστιγα στην οποία έχει εξελιχθεί η κυκλοφορία νέων παιχνιδιών τα οποία έχουν εμφανή προβλήματα και δε θα έπρεπε να ανεβαίνουν στα ράφια των καταστημάτων. Αυτό που βιώσαμε το Φθινόπωρο, ήταν πραγματικά πρωτόγνωρο. Πάρα πολλά παιχνίδια να κυκλοφορούν με day one patches εκατοντάδων MBs (ακόμα και GBs), servers να αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις των καταναλωτών και εταιρίες να τρέχουν και να μη φτάνουν με τις συγγνώμες και τα “δωράκια”.
Έχοντας πλέον αποθρασυνθεί για τα καλά, οι μεγαλοεκδότες ορίζουν ακριβή χρονοδιαγράμματα για τις κυκλοφορίες των παιχνιδιών, αδιαφορώντας για την ποιότητά τους και μετατρέπουν τους καταναλωτές που για τον Α ή Β λόγο επιθυμούν να ασχοληθούν με ένα παιχνίδι την ημέρα κυκλοφορίας του, σε beta testers. Δε χρειάζεται να αναφέρουμε παραδείγματα, νομίζουμε τα γνωρίζετε όλοι.
Παρ’ όλη την γκρίνια για τη νέα γενιά, δεν μπορούμε να κρύψουμε την ικανοποίησή μας για τον όγκο των ποιοτικών παιχνιδιών που ήρθαμε σε επαφή και φέτος. Προσωπικά προσπάθησα να γράψω το κείμενο όσο το δυνατόν πιο αργά μήπως και “μπει” από το παράθυρο κάποια έκπληξη της τελευταίας στιγμής, αλλά το Dragon Age Inquisition που ασχολούμαι αυτή τη περίοδο, δε “πρόλαβε” το τραίνο του 2014 μιας και θα ταξιδεύω μαζί του και στο νέο έτος. Έτσι λοιπόν θα αποδώσω φόρο τιμής σε τρεις τίτλους που πέρασα μαζί τους μερικές όμορφες στιγμές.
Dark Souls 2 (Xbox 360).
Το περιμέναμε, το γνωρίζαμε, ήμασταν προετοιμασμένοι και τελικά το απολαύσαμε όπως μία παγωμένη μπύρα ένα καλοκαιρινό βραδάκι ξαπλωμένοι σε μία αιώρα. Μπορεί να έμοιαζε υπερβολικά με το πρώτο ή να είχε έλλειψη φαντασίας σε μερικά σημεία, αλλά διάολε, ήταν το καλύτερο action rpg της χρονιάς! Χωρίς “μα”, χωρίς “μου”!
The Evil Within (PS4).
Ίσως το πιο αδικημένο παιχνίδι. Το Evil Within “σπιλώθηκε” για λάθος λόγους (καταραμένες μπάρες) και εσφαλμένες προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει για αυτό οι παίκτες και όχι ο Mikami όπως άδικα κατηγορήθηκε. Κάποιοι περίμεναν να “επαναπροσδιοριστεί” το είδος την στιγμή που οι δημιουργοί επαναλαμβάνανε πως θέλουν να προσφέρουν μια εμπειρία από τα παλιά. Και όντως το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό. Ένα παιχνίδι που όμοιο του δύσκολα βρίσκεις όχι μέσα στη χρονιά, αλλά σε όλη τη περασμένη γενιά. Ένα παιχνίδι τρόμου φτιαγμένο με μεράκι για όσους αγάπησαν τις παλιές επιτυχίες!
The Last of Us Remaster (PS4).
Ναι, δεν είναι φετινό παιχνίδι μιας και πρόκειται για επανακυκλοφορία, αλλά αδυνατώ να μην το αναφέρω ως τη σπουδαιότερη εμπειρία που είχα για φέτος. Όπως κάποτε έγραφα σε ανάλογο άρθρο “ετεροχρονισμένα” για το ICO Collection στο PS3, έτσι και τώρα, έστω και αργά, έρχομαι να βγάλω το καπέλο και να υποκλιθώ στον επαγγελματισμό της Naughty Dog. Ένα παιχνίδι που το εκτίμησα δέοντος μετά το δεύτερο playthrough, στο οποίο αντιλήφθηκα το μεράκι και τον επαγγελματισμό των δημιουργών σε όλα τα επίπεδα. Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτές τις ματάρες, το…ορκίζομαι!
Τέλος, να ευχηθώ σε όλους σας ένα υγιές 2015. Τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά, γιατί θα χρειαστούμε γερά στομάχια για όσα θα επακολουθήσουν. Περάστε όμορφα αυτές τις μέρες, φορτίστε τις μπαταρίες σας και θα τα πούμε με τον καινούργιο χρόνο. Καλή χρονιά να έχουμε Guardians (μπηχτούλα)!
Υ.Γ. Αυτές τις λίγες γραμμές, θα ήθελα να τις αφιερώσω στον Σάββα Πριπάκη, που έφυγε τόσο άδικα από τους κωλόδρομους αυτής της χώρας και δεν είναι τώρα κοντά μας για να γράψει για το Reaper of Souls που τόσο πολύ απόλαυσε. Σάββα, να είσαι καλά όπου και να βρίσκεσαι!
