Rise of the Tomb Raider

Παράλληλα, η ύπαρξη των Optional Tombs, των Challenges και των Missions που δίνουν στη Lara οι σύμμαχοί της, ξετυλίγουν ένα έξτρα gameplay περιεχόμενο που έρχεται να προσφέρει θετικούς πόντους στο σύνολο. Οι γρίφοι και τα Puzzles στα Optional Tombs (όπως και αυτοί των κύριων αποστολών) δεν είναι δύσκολοι. Όμως δεν είναι και ανύπαρκτοι. Δεν είναι δηλαδή εκείνο το πράγμα που κοροϊδεύει κατάμουτρα τον παίκτη και ενώ υποδύεται το γρίφο, τελικά είναι μία σειρά πηδηματάκια από ledge σε ledge. Οι περισσότεροι είναι γρίφοι φυσικής, που απαιτούν μία ελάχιστη σκέψη και χρωματίζουν το gameplay πολύ πιο έντονα σε σχέση με τα αντίστοιχα κομμάτια του TR. O δε σχεδιασμός των Tombs ακολουθεί τη συνολική ποιότητα του τίτλου που βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Πέραν των Tombs, οι περιοχές που ανοίγονται στο χάρτη (μα πού πήγε το Mini Map;) βρίθουν από collectibles, loot, κυνήγι και μυστικά που όπως και στο πρώτο παιχνίδι μπορεί να μην είναι προσβάσιμα από την πρώτη επίσκεψη καθώς λείπει ο απαραίτητος εξοπλισμός. Το γράφοντα η Metroid-οειδής ρουτίνα του «ξαναεπισκέπτομαι μία περιοχή με εξοπλισμό που απέκτησα εκ των υστέρων για να ανοίξω εκείνη την πόρτα» συνεχίζει να τον γοητεύει σε όσα παιχνίδια κι αν τη συναντά όλα αυτά τα χρόνια και το Rise of the TR την εκτελεί πολύ ικανοποιητικά. Βέβαια, αν συνυπολογίσουμε και το loot, το X στο Xbox χειριστήριο θα είναι σχεδόν μόνιμα πατημένο, αλλά το ότι θα μπορούσαν να είχαν περιορίσει ελαφρώς τη συλλογή αντικειμένων δεν κατατάσσεται απαραίτητα στα αρνητικά.

“Το παιχνίδι παρουσιάζει ένα ελληνικό ενδιαφέρον, καθώς η Lara αναζητεί τη Divine Source, ένα artifact εξαιτίας του οποίου έχασε τον πατέρα της και το οποίο ανακάλυψε ένας κάτοικος της Κωνσταντινούπολης επί Βυζαντίου και μετέφερε στη Σιβηρία.”

Τελικά σε σχέση με το ξαδερφάκι του το Uncharted, αυτό το έξτρα περιεχόμενο των πραγματικών γρίφων (έστω και απλών αλλά όχι απλοϊκών) και η RPG αισθητική των αναβαθμίσεων, της συλλογής πρώτων υλών για βελτίωση του εξοπλισμού και η καλυτέρευση του χαρακτήρα με τα διάφορα skills, ίσως και να ήταν η κρίσιμη επιλογή που να μετέτρεψε το παιχνίδι από βαρετό action με ίχνη σοβαρού platforming σε ένα τόσο ενδιαφέροντα και διασκεδαστικό τίτλο. Όχι, το platforming δεν είναι «ψίχουλα» στο Rise. Ίσως να φαινόταν έτσι αν το υπόλοιπο παιχνίδι ήταν άδειο. Αλλά δεν είναι, γιατί γεμίζει από τόσα και τόσα πράγματα που έχει να κάνει κανείς. Παραμένει σχετικά κατευθυνόμενο και εύκολο, όχι όμως προκλητικά απλοϊκό.

Και αν συνυπολογίσει κανείς και κάποια σημεία των χαρτών που δεν είναι υποχρεωτικό να πάει η Lara, αλλά τελικά πηγαίνει κυνηγώντας και το τελευταίο collectible, για 2015 είναι εν τέλει ικανοποιητικό. Και πραγματικά, αν όλα αυτά τα έξτρα αμυγδαλάκια αφαιρεθούν δε μένει και κάτι σπουδαίο. Ευτυχώς λοιπόν, είναι βασικά κομμάτια του gameplay. Για να μην αναφερθούμε στα ευρήματα των artifacts και των ημερολογίων που βρίσκει η Lara και που εξιστορούν το θρύλο του παιχνιδιού πολύ ομορφότερα απ’ ότι κάνουν τα φαντεζί cutscenes. Διαβάστε τα όλα και δε θα χάσετε. 

“Η ύπαρξη των Optional Tombs, των Challenges και των Missions που δίνουν στη Lara οι σύμμαχοί της, ξετυλίγουν ένα έξτρα gameplay περιεχόμενο που έρχεται να προσφέρει θετικούς πόντους στο σύνολο.”

Περιοχές γεμάτες loot και μυστικά, μπόλικο κυνήγι για εξασφάλιση πρώτων υλών και πόντων εμπειρίας (xp), Tombs με σπουδαία ευρήματα και ικανοποιητικά Puzzles… Τι λείπει; Α, βέβαια. Η μάχη. Ούτως η άλλως, η Lara με το τόξο της αλλά και τα υπόλοιπα όπλα που βρίσκει, με τις απαραίτητες αναβαθμίσεις μετατρέπεται σε πολεμική μηχανή, οπότε θα ήταν κρίμα να μείνει ανεκμετάλλευτη αυτή της η ιδιότητα. Μένοντας λίγο στο τόξο και στις ποικίλες μορφές του, πρέπει να σημειώσουμε ότι κυριολεκτικά δίνει έναν άλλο αέρα στο gameplay όντας οργανικό μέρος του σώματος της Lara. Η αίσθηση είναι πολύ καλή και υπάρχουν στιγμές στη μάχη που ο παίκτης μετανιώνει που αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει «συμβατικά» όπλα αντί του τόξου. Τα υπόλοιπα όπλα έχουν γενικά καλή αίσθηση, χωρίς όμως να κάνουν τη διαφορά. Με τις διάφορες αναβαθμίσεις μπορεί να θεωρηθεί ότι κάνουν τη Lara ακόμα και overpowered σε συγκεκριμένα σημεία του τίτλου. 

Η μάχη αυτή καθ’ αυτή, από την άλλη, δεν είναι το ισχυρό χαρτί του παιχνιδιού. Για όλα ευθύνεται η άκρως επιθετική Α.Ι. Οι εχθροί, μετά από εντοπισμό ενός νεκρού συντρόφου τους (ας πούμε από stealth kill) κινούνται ομαδικά προς το σημείο της Lara λες και το μυρίζονται. Αυτό μοιραία διακόπτει τα όποια σχέδια για δεύτερο και τρίτο stealth kill. Και είναι κρίμα γιατί δίνονται πολλές ευκαιρίες για μεγάλη ποικιλία στους τρόπους προσέγγισης των αντιπάλων, ιδίως σε ορισμένες περιοχές με εξαιρετικό level design. Με ελαφρώς πιο ήπια Α.Ι. θα μπορούσαν να γίνουν θαύματα. Υπάρχουν περιοχές που ενώ φαντάζουν ευθύγραμμες, δίνουν την ευκαιρία στον παίκτη να ακολουθήσει άλλη διαδρομή, τόσο εκτός προκαθορισμένης πορείας  όσο να δημιουργήσει συνθήκες για άλλου είδους αντιμετώπισης των εχθρών. Κάπου δεν επετεύχθη η ιδανική ισορροπία μεταξύ level design και Α.Ι.

“Οι εχθροί, μετά από εντοπισμό ενός νεκρού συντρόφου τους (ας πούμε από stealth kill) κινούνται ομαδικά προς το σημείο της Lara λες και το μυρίζονται.”

H προσπάθεια τέλος για αθόρυβη προσέγγιση των καταστάσεων λήγει θριαμβευτικά, με κύματα των εχθρών να εμφανίζονται και τις χειροβομβίδες να ρίπτονται σαν να είναι χαλίκια. Ε, σε αυτό δεν απαντάς με stealth και τόξο, αλλά με Pump Action Shotgun. Ή και με Poison Arrows που βγάζουν εκτός δράσης και τους πιο θωρακισμένους εχθρούς. Ολίγον OP κι αυτό, αλλά βολεύει. Οι δευτερεύουσες αποστολές της Lara δεν αποτελούν κάτι το ιδιαίτερο, αφού κυρίως στηρίζονται σε ενδελεχές ψάξιμο της κάθε περιοχής. Το spam του Survival Instinct δίνει και παίρνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Αλλά ξέρετε πώς έχουν αυτά τα πράγματα. Είναι στη διακριτική ευχέρεια του καθενός να αποφασίσει για το αν είναι εντός κλίματος το να υποστέλλεις σοβιετικές σημαίες σε μία εγκαταλελειμμένη σοβιετική βάση.

Ομοίως και με τα challenges, τα οποία έχουν πολύ περισσότερο νόημα (βασικά μόνο εκεί έχουν νόημα) στο Score Attack που ακολουθεί μία μακρά Tomb Raider παράδοση. Στο καθαρό Single Player Campaign γκρεμίστε όσα αγάλματα θέλετε από μία πανάρχαια πόλη, που μετά από λίγο θα είναι ούτως ή άλλως σκόνη και ερείπια (πόσες είναι τελικά οι πανάρχαιες πόλεις που μόνο στα TR και στα Uncharted έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης;).