Rise of the Tomb Raider

Πάντως, ενδιαφέρον είναι και το score attack, και το Chapter Replay με τη χρήση των καρτών που μοντάρουν το gameplay. Ξέρετε, ο χρόνος να τρέχει, οι εχθροί να πρέπει να εξολοθρευτούν, κάρτες που το κάνουν πιο εύκολο αλλά μειώνουν το τελικό σκόρ, κάρτες που κάνουν το αντίθετο και άλματα που αν γίνουν λάθος ξαναρχίζουμε από την αρχή. Μας έλειψαν αυτά τα πράγματα και είναι πολύ προτιμότερα από ένα ανούσιο multiplayer τμήμα την εποχή που κυκλοφορούν Halo, Battlefront και Call of Duty.

Στον τομέα των γραφικών η ετυμηγορία προκύπτει από το συνδυασμό των εντυπώσεων και στο καθαρό οπτικό κομμάτι αλλά και στο Art-Level Design. Ναι, το παιχνίδι είναι πολύ όμορφο, ναι, το animation της Lara αλλά και των εχθρών είναι εξαιρετικό (ιδίως εκείνων που έρχονται κάθε φορά κατά πάνω της με ένα μαχαίρι-ή και δύο), ναι ,τα καιρικά φαινόμενα εντυπωσιάζουν, αλλά αυτό που βάζει την τελευταία πινελιά στις τελικές εντυπώσεις είναι η πανέμορφη δουλειά που έχει γίνει στον καλλιτεχνικό τομέα. Και για του λόγου το αληθές, ετοιμαστείτε να δείτε μία μικρή Αγία Σοφία κάτω από τους πάγους (λόγω Βυζαντινής καταγωγής).

Εννοείται ότι όσο προχωρά ο τίτλος και από αδιάφορες σοβιετικές εγκαταστάσεις μεταφερόμαστε σε Αρχαία Ερείπια και απομεινάρια ενός προαιώνιου πολιτισμού (παρακλαδιού εν τοιαύτη περιπτώσει), τα πράγματα γίνονται όλο και πιο ενδιαφέροντα, μέχρι που προς το τέλος, με την κλίμακα να απογειώνεται και το level design να προσφέρει τις καλύτερες στιγμές του, όλα είναι εντυπωσιακά. Και το πιο εντυπωσιακό είναι το κατόρθωμα σε επίπεδο Art Design του να μεταφερθεί μίας Βυζαντινής αισθητικής αρχιτεκτονική σε ένα σιβηρικό τοπίο. Ωραία πράγματα για τα οποία αξίζουν συγχαρητήρια εκεί στην Crystal Dynamics.

Εν συνόλω, το Rise of the Tomb Raider βελτιώνει τα πάντα σε σχέση με τον προκάτοχό του, προσφέρει πιο ενδιαφέρουσες και προκλητικές καταστάσεις σε σχέση με την άνευρη σύγχρονη action πραγματικότητα και αν η μάχη ήταν καλύτερη και η A.I. λιγότερο επιθετική, θα μιλούσαμε για ιδανική περίπτωση sequel. Τώρα, μιλάμε απλά για ένα πολύ πλούσιο και χορταστικό, αλλά κυρίως διασκεδαστικό τίτλο. Και ας μην έχουμε πλέον και πολύ δεδομένο ότι το «διασκεδαστικό» είναι τόσο εύκολο να επιτευχθεί. Το Tomb Raider μέσω της αναγέννησής του, ξεφορτώθηκε το «χρεός» να πρέπει να είναι κάτι συγκεκριμένο. Έδωσε shooting εκεί που το shooting ήταν αγγαρεία στα παλιότερα παιχνίδια. Γέμισε τον κόσμο collectibles και Metroid-οειδείς περιοχές εκεί που ο κόσμος έψαχνε τα pixel για να καταλάβει που βρίσκεται το ledge. Απλοποίησε τους γρίφους που (και λόγω τεχνολογίας) κάποτε θέλαν λυσάρια για να ξεπεραστούν.

Και την απόλυτη military bimbo με τα γκάνια και το υπερμέγεθες στήθος, τη μετέτρεψε σε μία σκληροτράχηλη και ελάχιστα σεξουαλική παρουσία (ευτυχώς, γιατί ποιος ακούει τις φεμινίστριες) που εξολοθρεύει στρατούς μισθοφόρων. Οπότε, σε ποιον έχουν να δώσουν λόγο οι της Crystal Dynamics; Ό,τι και να έκαναν με το franchise, εφόσον το έκαναν καλά, μαγκιά τους.