Uncharted 4: Το Τέλος Ενός Κλέφτη
H “Cappella Sistina” της Naughty Dog.
Gameplay. Στο Uncharted 4 η Naughty Dog δείχνει να προσπαθεί να τα “δώσει όλα”, δημιουργώντας ένα ραφιναρισμένο gameplay, με τις κατάλληλες βελτιώσεις και διορθώσεις όπου αυτές ήταν απαραίτητες, αλλά και με νέες προσθήκες, που δεν έρχονται ούτε ως gimmick ούτε ως πείραμα, αλλά αντιθέτως, δένουν ιδανικά με τους μηχανισμούς που υπήρχαν στα προηγούμενα επεισόδια. Και ξεκινάμε από τη μεγάλη αλλαγή, που δεν είναι άλλη από το shooting. Μεγάλη συζήτηση και μεγάλο αγκάθι…
Τα έχουμε πει (και ακούσει…) πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά όσοι έλεγαν ότι το shooting στα προηγούμενα Uncharted δεν είχε πρόβλημα, μάλλον είχαν λογαριάσει χωρίς τον ξενοδόχο (τη Naughty Dog), η οποία αντιλήφθηκε το πρόβλημα και βελτίωσε σημαντικά τον όλο μηχανισμό cover/ shooting στο Uncharted 4, τον έκανε πιο “βαρύ” και με καλύτερη απόκριση (ακόμα ένα δάνειο από το The Last of Us), ενώ πρόσθεσε και έναν εξαιρετικό μηχανισμό auto lock στο στόχο, που δεν είναι απλά “on-off”, αλλά προσφέρει τη δυνατότητα στον παίκτη να προγραμματίζει και να επιλέγει πόσο αυτόματο θα είναι το κλείδωμα στο στόχο. Έτσι, έχουμε ένα παιχνίδι που έρχεται στα μέτρα του εκάστοτε παίκτη ανάλογα με τα δικά του γούστα.
Θέλουμε, απλά, άμυαλο shooting, όπου το παιχνίδι εξολοθρεύει εχθρούς σχεδόν μόνο του; Απλά βάζουμε τα πάντα σε “on” και προσπερνάμε τις αρένες με τις μάχες σε χρόνο ρεκόρ. Αν όχι, κλείνουμε κάθε βοήθεια και το παιχνίδι μεταμορφώνεται αυτομάτως σε ένα πολύ απαιτητικό 3rd person shooter, με εχθρούς που προσφέρουν υψηλή πρόκληση (και με μειωμένο το εκνευριστικό φαινόμενο του συνεχούς respawn και της εμφάνισης “από πίσω”, όπως είδαμε να συμβαίνει σε προηγούμενα επεισόδια…), αλλά και με μηχανισμούς εναλλαγής κάλυψης και στόχευσης που κάνουν τα προηγούμενα Uncharted να φαντάζουν, το λιγότερο, παρωχημένα.
Αλλά εδώ συμβαίνει κάτι που πραγματικά μάς προξένησε μεγάλη περιέργεια. Ενώ το σύστημα μάχης στο Uncharted 4 είναι πραγματικά καλό και σαφέστατα βελτιωμένο σε σχέση με το παρελθόν της σειράς, το όλο παιχνίδι δείχνει να γέρνει σημαντικά προς το platforming τμήμα του εις βάρος των μαχών. Όχι ότι δεν υπάρχουν πολλές στιγμές γεμάτες με τις γνωστές “αρένες” της σειράς, το αντίθετο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν γίνεται ο χαμός του Uncharted 2 ή το… βάσανο του Uncharted 3. Για την ακρίβεια, αυτή η ροπή προς το platforming (μιλάμε για πολύ σκαρφάλωμα) δείχνει -παραδόξως- μια στροφή προς το πρώτο παιχνίδι.
Προσθέστε στα παραπάνω και ένα νεοεισαχθέν σύστημα stealth, που επίσης λειτουργεί μια χαρά (πολλές αρένες είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε να επιλέγει ο παίκτης αν θα τις “βγάλει” με shooting ή stealth, αν και το δεύτερο είναι ΠΟΛΥ δύσκολο) και θα τολμήσουμε να πούμε ότι το shooting στο Uncharted 4 -επάνω που έφτασε στο ζενίθ του από σχεδιαστικής άποψης- βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα. Εκτός του ανανεωμένου μοντέλου μάχης, υπάρχουν και άλλες ευχάριστες εκπλήξεις, όπως τα επίπεδα με τα οχήματα, εκ των οποίων κάποια είναι γραμμικά, εστιάζοντας κυρίως στην κινηματογραφική δράση, αλλά υπάρχουν και ορισμένα με “άρωμα” open world, τεράστια έκταση και μυστικά προς ανακάλυψη.
Εκτός από το The Last of Us, δάνεια το Uncharted 4 πήρε και από τα σύγχρονα Tomb Raider, τα οποία ακούν στο όνομα “grappling hook” (το σκοινί με το γάντζο, που εξαπολύεται για να αποκτήσουμε πρόσβαση σε μακρινά σημεία) και “σφήνα”, η οποία καρφώνεται σε πορώδες πέτρωμα και βοηθά σημαντικά στην αναρρίχηση. Όλα είναι εδώ και όλα λειτουργούν άριστα, και με ιδανική ροή προσφέροντας στον παίκτη συνεχώς κάτι διαφορετικό να κάνει χάρη στην εξαιρετική αρχιτεκτονική των επιπέδων, που από τη μία εστιάζει μεν στα… όρη και τα άγρια βουνά (το platforming που αναφέραμε πιο πάνω) αλλά από την άλλη προσφέρει τεράστια ποικιλία και μοναδικά ευφάνταστο level design.
Είναι απίστευτο το πως τη μια στιγμή είσαι σε μια ανοιχτή πεδιάδα της Μαδαγασκάρης, μέσα σε ένα 4×4, ελεύθερος να εξερευνήσεις εκατοντάδες στρέμματα γης, αυτό το σκηνικό να το διαδέχεται το σκαρφάλωμα σε έναν επικίνδυνο καταρράκτη και τελικά να καταλήγεις σε μια κλειστοφοβική σπηλιά αναζητώντας στοιχεία για το θησαυρό και την Ουτοπία των Πειρατών. Λίγα σύγχρονα παιχνίδια τολμούν τόσα πολλά στον τόσο μικρό “gaming χώρο” ενός single player campaign, αλλά με το Uncharted 4 η Naughty Dog το κάνει και επιτυγχάνει το στόχο της στο 100%.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγάλη διαφορά του Uncharted 4 από τα προηγούμενα επεισόδια της σειράς. Όλα είχαν κάτι να δώσουν, όλα είχαν υψηλά production values και επικές στιγμές, αλλά όλα είχαν σημεία που κάποιους τους ενόχλησαν, έστω και λίγο. Εδώ, το παιχνίδι είναι τόσο πλήρες, τόσο προσεγμένο, τόσο “φόρος τιμής” σε ό,τι έχει κάνει μέχρι σήμερα αυτό το στούντιο, που πολύ μα πολύ δύσκολα θα κατορθώσεις να εντοπίσεις κάτι αρνητικό.
Διαβάστε επίσης
