Uncharted 4: Το Τέλος Ενός Κλέφτη

Αυτή η σελίδα είναι ένα update από τον Νικόλα Μαρκόγλου στο αρχικό review μας, με την άποψή μας για το multiplayer τμήμα του παιχνιδιού, το οποίο όταν έγινε το αρχικό άρθρο δεν ήταν σε λειτουργία.

Το Uncharted 4 είναι μία από αυτές τις ελάχιστες περιπτώσεις παιχνιδιών –πλέον- όπου το multiplayer κομμάτι του είναι ξεκάθαρα το συνοδευτικό και δεν έρχεται να μπερδέψει το κοινό ως προς τη σημασία του ή να διχάσει τη γνώμη ως προς το ποιο από τα δύο modes “πρέπει” να τραβήξει την απόφαση κάποιου για πιθανή αγορά. Το online κομμάτι του παιχνιδιού λειτουργεί ως εξτρά mode για το campaign και όχι το ανάποδο. Μέσες άκρες, αυτό σημαίνει πως όποια και αν ήταν η ποιότητα του multiplayer η απόλυτη βαθμολογία που αποδώσαμε στο νέο επίτευγμα της Naughty Dog δεν υπήρχε περίπτωση να κατέβει, όσο lag κι αν υπήρχε, όσο προβληματική κι αν ήταν η εμπειρία μας, όσο κι αν έπρεπε να περιμένουμε στην ουρά προτού αποκτήσουμε πρόσβαση σαν ορισμένους άλλους online only τίτλους (μη λέμε ονόματα).

Επομένως, η αρτιότατη εμπειρία που είχαμε με το multiplayer, αν και με ορισμένα μελανά σημεία όπως θα δούμε στη συνέχεια, έρχεται να προσθέσει το δικό της κομμάτι σε ένα –τελικά- υπερπλήρες πακέτο, ικανό να σας κρατήσει το ενδιαφέρον για αρκετές ακόμα ώρες έπειτα από το πέρας του γενναιόδωρου campaign. Ήδη από το πρώτο match αίσθηση προκαλεί το ομαλότατο frame rate που τρέχει στα 60 fps σε αντίθεση με τα 30 του campaign.

Η ρευστότητα στην κίνηση είναι σαφέστατα καλοδεχούμενη και δένει ιδανικά με την καταιγιστική φύση του multiplayer. Αν και κάποιος πολύ εύκολα θα υποθέσει ότι βλέποντας τη διαφορά των 60 fps μπροστά του πιθανότατα να βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή που το PlayStation 4 δεν μπορούσε να “σηκώσει” τα 60 και στο campaign η αλήθεια είναι ότι, τουλάχιστον για εμάς, συνέβη το αντίθετο.

Για να εξηγήσουμε, καλή και χρυσή η ομαλότητα των 60 fps, αλλά η αλήθεια είναι ότι μειώνει σε αρκετό βαθμό την κινηματογραφική αίσθηση που βγάζουν τα 30 (πέρα από τη χαμηλότερη ανάλυση που χρησιμοποιείται στο mp). Αν και αυτή η λογική μπορεί να οδηγήσει ορισμένους να σκεφτούν την κλασική ρήση “όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια” πιστέψτε μας, ότι η σκέψη πως προτιμάμε τα 30 fps (ακατέβατα εννοείται) στο campaign βγήκε εντελώς αυθόρμητα. Σαν παραλληλισμό σκεφτήκαμε απευθείας το αποτυχημένο πείραμα των 48 fps του Hobbit. Από την άλλη πλευρά, στην πιο arcade μορφή του multiplayer σε σχέση με το campaign, τα 60 fps δείχνουν ως η ιδανική επιλογή για τη γρήγορη και ασταμάτητη δράση.

Μην σας ξεγελάει η έντονη ύπαρξη του cover based  ως gameplay μηχανισμός. Σε όσες μάχες και αν πήραμε μέρος, οι προσπάθειες για μεθοδευμένες κινήσεις με αλληλοκαλύψεις μεταξύ των πέντε μελών κάθε ομάδας ήταν εξαιρέσεις στον κανόνα. Ο ανοιχτός σχεδιασμός των επιπέδων, συνοδευόμενος με την ευκολία αναρριχήσεων, οδηγούσε στην ανάγκη για συνεχή προσπάθεια αποφυγής ή επίτευξης πλαγιοκοπήσεων και επιθέσεων στα νώτα. Ουσιαστικά, το multiplayer του Uncharted 4 προσφέρει την ακριβώς αντίθετη εμπειρία από αυτήν του Gears of War.

Ο φρενήρης ρυθμός του παιχνιδιού είναι σίγουρα ευχάριστος, συνδυάζοντας πολύ καλά τις σύντομες ανάγκες κάλυψης (για να πάρουμε μία ανάσα) και τις πανεύκολες δυνατότητες αναρρίχησης σε κάθε λογής επιφάνειες. Εννοείται πως η χρήση του γάντζου δηλώνει το παρόν, συμβάλλοντας καταλυτικά στην προσέγγιση της ασταμάτητης δράσης. Ο γάντζος επιτρέπει τη γρήγορη μετάβασή μας σε απομακρυσμένες πλατφόρμες, αλλά και τη δυνατότητα θανατηφόρων και άκρως απολαυστικών χτυπημάτων σε αντιπάλους που κάνουν το λάθος να βρίσκονται από κάτω μας. Φυσικά, τα εφόδιά μας δεν σταματούν μόνο στο γάντζο. Σε κάθε μάχη έχουμε τη δυνατότητα να κερδίζουμε -σταδιακά- χρήματα, τα οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για την αγορά ισχυρότερων όπλων (όπως οβιδοβόλο), ειδικών δυνάμεων (όπως τη δυνατότητα για τηλεμεταφορές) αλλά και sidekicks, βοηθών δηλαδή που χειρίζεται η A.I.

Εκτός από τις πρόσκαιρες βοήθειες κάθε μάχης, έχουμε τη δυνατότητα να βελτιώνουμε μόνιμα τον εξοπλισμό μας ανάλογα με τις επιδόσεις μας στις μάχες. Εξοντώνετε αντιπάλους με το πολυβόλο; Θα ξεκλειδώσετε παραπάνω πολυβόλα. Καταφέρνετε να χρησιμοποιήσετε χειροβομβίδες με ακρίβεια; Θα αποκτήσετε πρόσβαση σε νάρκες. Ανάλογα με τα όπλα και τα αντικείμενα που χρησιμοποιείτε, θα ξεκλειδώνετε παραπλήσιο εξοπλισμό και βοηθήματα, όπως διαφορετικούς sidekicks, παραμετροποιήσεις όπλων κ.λπ.

Υπάρχει μία σεβαστή ποικιλία νέων αντικειμένων αλλά γενικά όχι κάτι που να μην έχετε ξαναδεί. Ο νέος εξοπλισμός είναι ο απολύτως βασικός για να δίνεται αυτή η εντύπωση πως συνεχώς αποκτάτε κάτι καινούριο, και ως εκ τούτου να αποδίδεται αυτή η αίσθηση πως η συνεχής ενασχόλησή σας έχει κάποια “υλική” ανταμοιβή. Σε τετριμμένα επίπεδα πατάνε και τα modes, τα οποία, χωρίς καμία έκπληξη, περιέχουν τα team deathmatch, capture the flag και command points. Πέρα από τη βελτίωση του εξοπλισμού, το multiplayer δίνει τη δυνατότητα να αποκτήσετε διάφορα κοσμητικά αντικείμενα, όπως καπέλα, μπλούζες κ.λπ. για το πλούσιο cast των villains και ηρώων. Ο αριθμός αυτών των αντικειμένων είναι τεράστιος, αλλά οι πόντοι που κερδίζουμε για να τα αγοράσουμε μέσω random διαδικασίας δίνονται πραγματικά με το σταγονόμετρο.

Ούτε λίγο ούτε πολύ τα εν λόγω αντικείμενα βρίσκονται εδώ για να στηρίξουν την (πάντα) άχαρη ύπαρξη των microtransactions. Είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπουμε την απονομή 10 LP (η χρηματική μονάδα του multiplayer) έπειτα από μία νίκη που μπορεί να ήρθε μετά από σκληρή μάχη ενός τετάρτου, γνωρίζοντας ότι μπορούμε να αποκτήσουμε ένα τυχαίο αντικείμενο με 200 LP.

Αφήνοντας όμως αυτή τη “νόσο” της σημερινής εποχής, το multiplayer του Uncharted 4 αποτελεί ένα λειτουργικό συνοδευτικό mode ικανό να σας κρατήσει το ενδιαφέρον για μερικές παραπάνω ώρες μετά το πέρας του campaign. Δεν έχει σε καμία περίπτωση τον αντίκτυπο που έχει στη βιομηχανία το εξαιρετικό single player κομμάτι του, αλλά δεν παύει να προσφέρει ένα ευχάριστο ανταγωνιστικό και απροβλημάτιστο online περιβάλλον.