NBA 2K17

Juice ‘em all.

---

O βράχος που οδηγεί στην κορυφή είναι απότομος, κοφτερός και τραχύς. Λέγεται πως στην κορυφή τελικά φτάνουν μόνον οι αετοί και τα ερπετά. Ένα γνωμικό που καυτηριάζει ή επαινεί τις μεθόδους ανέλιξης που χρησιμοποιεί κάποιος. Θα το κάνεις τίμια, περήφανα και αγέρωχα ή με τρόπο γλοιώδη, δουλοπρεπή και ψωραλέο; Πιο σημαντικό είναι, όμως, το τί κάνεις όταν βρεθείς σε κορυφές απάτητες από τον ανταγωνισμό. Όταν ο ανταγωνισμός, εξ αιτίας της μεγαλοσύνης της λάμψης και της μεγαλοπρέπειάς σου, έχει ουσιαστικά καταθέσει τα όπλα. Κάτι που το κέρδισες με την αξία σου βέβαια. Όταν όλα τα βλέμματα κάτωθεν σε κοιτάνε με θαυμασμό και οι «ακόλουθοι», σου ψέλνουν το ετήσιο υμνολόγιο τους. Όταν φτάσεις στο σημείο που οι «εχθροί» σου προσμένουν το παραμικρό παραπάτημά σου, την ελάχιστη αβλεψία σου, για να εξαπολύσουν τα δηλητηριώδη και πικρόχολα σχόλια τους, από συνήθεια, για πράγματα μη ουσιώδη και ανάξια λόγου.

Τότε ναι, ξέρεις πως είσαι στην κορυφή και μένει να αποδείξεις αν είσαι αετός ή ερπετό. Η διαχείριση της πρωτοκαθεδρίας είναι αυτή που καθορίζει το θρύλο σου και την κληρονομιά σου. Και δεν πρέπει να τζογάρεις με αυτό. 

H Visual Concepts, με τη σειρά 2K, βρίσκεται αδιαμφισβήτητα στο… Μύτικα των sport simulation. Δεν υπάρχει καν σύγκριση με τους Δούκες, Βαρόνους και λοιπούς «γαλαζοαίματους» του ποδοσφαίρου, όταν μιλάμε για simulation. Ο ανταγωνισμός, χαμένος στη μετάφραση. Το καρπούζι και το μαχαίρι -άξια, επαναλαμβάνουμε- είναι στα χέρια της.
 Η «μαϊμού» που λέτε, σιγά σιγά και με τα χρόνια, σκαρφαλώνοντας, φανέρωνε κάποια σημεία του ερυθρόδερμου… πισινού της. Κάθε χρόνο και περισσότερο, αλλά ποτέ σε σημείο που να μας κάνει αγανακτήσουμε ή να θιχτούμε με το απρεπές και αναίσχυντο του θεάματος.

Φέτος, όμως, αφού ως φαίνεται η «μαϊμουδίτσα» βρίσκει και τα κάνει, μας τον μόστραρε φάτσα φόρα, ξετσίπωτα, μας τον «τρίβει» στη μούρη και πρέπει να πούμε και ευχαριστώ. Όχι αγαπητή μαϊμού, που ως φαίνεται η κορυφή σε έκανε αλαζονική και ακριβοθώρητη, φέτος δε μας τα λες καλά και οι καρύδες που θα πετάξουμε από το έδαφος για να σε πετύχουμε δεν είναι ούτε προϊόν κακίας, ούτε ζήλιας, ούτε εθισμού στο κράξιμο. Είναι προσπάθεια, από το ταπεινό πόστο που κατέχουμε, να σε ταρακουνήσουμε μπας και αντιληφθείς πως το μοντέλο αρμέγματος με Virtual Currency (η ύπαρξη τους δε μας ενοχλεί), που δεν κάνεις πλέον την παραμικρή προσπάθεια να το κουκουλώσεις ή να το μασκαρέψεις, δεν έχει καμία σχέση με παιχνίδι.

Το ξέρουμε πως στο τέλος του τριμήνου θα πας σε ένα συμβούλιο μετόχων και οι βολβοί των ματιών σου θα έχουν αντικατασταθεί από το σήμα του Δολαρίου, του Ευρώ και του Γιέν και θα αστραποβολούν, αντανακλώντας τις σωρευμένες ουγγιές «χρυσού» -γιατί και εμείς μαϊμουδίτσες είμαστε, επιρρεπείς στην ανοησία- αλλά να ξέρεις πως η συμπεριφορά σου δεν θυμίζει αετό, μα ερπετό, και τα ερπετά πρέπει να τα πατάς στο κεφάλι και να συνθλίβεις το κρανίο τους με το φτυάρι. 

Σκεφτείτε λίγο το σχήμα: «Για να παίζω φέτος ευχάριστα το MyCareer, πρέπει να πληρώσω έξτρα χρήματα, για ένα προϊόν, που έχω ήδη αγοράσει, για να αποκτήσω εικονικό χρήμα, γιατί το εικονικό χρήμα δε φτάνει». Μόνο σε εμάς φαίνεται παράλογο; Kαι για να είμαστε ξεκάθαροι, υπάρχει η δυνατότητα με πολύ grinding, με πολλή υπομονή να φτιάξετε τον παίκτη που θέλετε και να ανεβείτε στο πάνθεον του NBA.

Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με κάτι άλλο. Μια διαδικασία που έπαιρνε 15-20 ώρες το 14 ή το 15, έχει μετατραπεί τεχνητά, φθηνά, αδιάντροπα σε μια έμμεση και διαρκή υποβολή του χρήστη να αγοράσει τα VC, που θα του κάνουν τη ζωή πιο εύκολη. Με το ανάλογο υψηλό αντίτιμο. Αντί το mode (το πιο δημοφιλές, μαζί με το Myteam) να έχει ως πρωταρχικό στόχο τη διασκέδαση του καταναλωτή και τη δίκαιη ανταμοιβή του με ικανοποιητικό progression του παίκτη του, είναι στημένο έτσι ώστε να βάζει συνεχόμενες τρικλοποδιές, οδηγώντας τον προς το ταμείο. Με σήμα το καροτσάκι του online shopping cart…

Έλεος «Αιδώς Αργείοι». Άπειρες unskipable cut scenes, της ιστορίας αλλά και οποιασδήποτε άλλης ενέργειας κάνουμε (προπονήσεις, time outs, αρχή αγώνα, εξωαθλητικές ασχολίες). Ατελείωτα (σε ποσότητα) loading screens και επιτακτική ανάγκη παρουσίας μας σε ατομικές και ομαδικές προπονήσεις, τυλίγουν την ουσία του παιχνιδιού -που είναι η συμμετοχή μας σε αγώνες- με τόσο αχρείαστο και κουραστικό content, που σε κάνει να θες να πετάξει το χειριστήριο από τα χέρια σου. Αφού, λοιπόν, έχουμε «εξαντλήσει» τον παίκτη και τον έχουμε κάνει ανυπόμονο, το βάζουμε στον αγώνα με ένα toon, που έχει την ευελιξία του Τσατσένκο, το σουτ του Μπακατσιά, την τριπλά του Αλβέρτη, την αμυντική δεινότητα και προσήλωση του Χάρντεν. Το παιδί απλά δε μπορεί, που έλεγε και μία ψυχή.

Και μην ακούσουμε για ρεαλισμό, γιατί παίκτης που μπαίνει στο NBA και δε μπορεί να εκτελέσει τα fundamentals δεν έχει ρόλο στο «μαγικό κόσμο» (άσε που το έχουνε καλέσει και στη Τeam USA). Θα μπορούσαν να έχουν τα πρώτα tiers από τα skills φθηνά (μέχρι το 75 rating ας πούμε) και να δυσκολεύουν την απόκτησή τους από εκείνο το σημείο και μετά. Αλλά όχι, αγαπητέ καταναλωτή, θα υποφέρεις με τον «άμπαλο» που φτιάξαμε για σένα και δεν θα δώσουμε δεκάρα τσακιστή. Για την ακρίβεια θα δώσεις εσύ πολλές δεκάρες για να παίξεις το παιχνίδι, όπως εμείς έχουμε κατά νου. Πληρώνοντας ένα εξτραδάκι, μια μικρή συνεισφορά μωρέ, για να βγουν τα έξοδα της χρονιάς.

Είναι ένα mode κομμένο και ραμμένο για να στύψει το πορτοκάλι μέχρι τη φλοίδα (Orange juice pun intended), να ρουφήξει και την τελευταία σταγόνα. Έχει στόχο και σκοπό, και δε τον κρύβει σε καμία έκφανσή του. Σε κουράζει αχρείαστα με ασήμαντα πράγματα, ώστε να δημιουργηθεί η ανάγκη να μπεις στο παρκέ και να τα ρημάξεις όλα και αυτό γίνεται γρήγορα μόνο με το να πληρώσεις. Αλλιώς grinding, λες και είμαστε σε κάποιο ιαπωνικό RPG. Δεν πάμε καλά. Να το πάμε και πιο μακριά; Ακόμα και τα ελάσσονος σημασίας αισθητικά upgrades, που αρκετά ήταν τσάμπα παλιότερα, έχουν κρυφτεί πίσω από απαγορευτικές VC τιμές, φτάνοντας την ξετσιπωσιά σε άλλο επίπεδο. Για να καταλάβετε σε τι επίπεδο φτάνει η πονηριά τους, το στατιστικό stamina και αυτό των ελευθέρων βολών (σημαντικότατα και τα δύο), ανεβαίνουν μόνο αν πάρετε μέρος σε ρουτινιάρικές προπονήσεις, επαναλαμβάνοντας συνέχεια τα ίδια και τα ίδια mini games.