NBA 2K17

Αν τυχόν και βαρεθείτε, που θα βαρεθείτε, υπάρχει πάντα το ειδικό tab της Gatorade (μέγας χορηγός) για να αγοράσετε εύκολα και ακριβά την αντοχή του παίκτη σας με πρωτεϊνούχες μπάρες, ενεργειακά ποτά και ηλεκτρολύτες. Τυχαία, προφανώς, βοηθάει και αυτό στο immersion. Αν βάλουμε στην εξίσωση και την αυξημένη δυσκολία (η όλη κουβέντα γίνεται για all star επίπεδο και πάνω, πιο κάτω είναι απλά παιδική) από την boost-αρισμένη άμυνα της A.I, φτάνουμε σε ένα σημείο που η Virtual Currency (συγγνώμη η Visual Concepts), εσκεμμένα έχει πειράξει τη σχέση -στην οποία είχε αριστεύσει πιο παλιά- ευχαρίστησης και δυσκολίας/ challenge, για να αρμέξει μέχρι και το τελευταίο cent. Kαι στο Myteam έχουν ακριβύνει τα πάντα, αλλά εκεί τουλάχιστον χειριζόμαστε φτασμένους παίκτες (και όχι το «κούτσουρο» του Myplayer, που ούτε στα μονά που στήνουμε το καλοκαίρι δε θα έβρισκε θέση) και η επιτυχία μας επαφίεται στην ικανότητα και προσήλωση στο παίξιμό μας, κάνοντας την όλη εμπειρία πολύ πιο ευχάριστη.

Στο Myplayer έχουμε συνειδητό σαμποτάρισμα και προσπάθεια αφαίμαξης. Η επιβολή, δε, cap -το οποίο cap ανεβαίνει μόνο μέσω προπονήσεων- στο μάξιμουμ τιμής που μπορούν να φτάσουν κάποια skills, και σχετίζεται με το ρόλο που έχουμε δώσει στον παίκτη (για παράδειγμα, ένας slasher δε θα μπορέσει ποτέ να έχει φονικό τρίποντο) έχει μάλλον ως στόχο την ισορροπία στα online γηπεδάκια του Mypark, ώστε οι παίκτες να έχουν ρόλους και δυνάμεις-αδυναμίες. Χαλάει λίγο το φαντασιακό σενάριο της δημιουργίας του απόλυτου υπερ-παίκτη, μιας δυνατότητας που είχαμε παλιότερα, αλλά στην ουσία της δεν θα επηρεάζει σε τεράστιο βαθμό την ευχαρίστησή σας. Αν έχετε την υπομονή να κάνετε το Myplayer σας super-star, μαζί με τα παρελκόμενα badges που αποκτά, τότε θα μπορείτε, έστω και με κάποιες αδυναμίες, να επιβάλλεστε στο offline παρκέ.

Ακόμα, όμως, ένα μικρό λιθαράκι πατροναρίσματος εκ μέρους της εταιρίας για το πώς θα παίζετε το παιχνίδι για το οποίο έχετε πληρώσει. Πρώτα το οnline και μετά το οffline. Εκεί είναι οι μεγάλες τσατίλες και εκεί ο απηυδισμένος παίκτης επενδύει κατιτίς παραπάνω. Ζητούμε συγγνώμη αν τα βλέπουμε με πονηρό μάτι και με καχυποψία, αλλά η VC επέλεξε τον τρόπο που θα διαχειριστεί την κορυφή. Με ερπετοειδείς μεθόδους. Αν σκοπεύουν να καταστρέψουν το θρύλο του καλύτερου sport sim, μπαίνοντας σε Pay-to-win μονοπάτια, εμείς θα σταθούμε απέναντι. 60 ευρώ είναι υπέρ το δέον αρκετά και έπρεπε να τους/ μας αρκούν.




Αφήνοντας κατά μέρος τις εντονότατες ενστάσεις για τη νοοτροπία της εταιρίας, αυτό που μένει είναι -για ακόμα μία χρόνια- ένα εξαιρετικό παιχνίδι. Όπως κάθε ετήσια κυκλοφορία που έχει παγιωμένο κορμό, το NBA 2K17 αλλάζει, προσθέτει, αφαιρεί, πειράζει, μοντάρει κάποια πράγματα, που σε άλλους είναι αρεστά και σε άλλους όχι. Γενικά, η πλευρά που ψάχνει αρνητικά στο gameplay υπερθεματίζει τις όποιες αλλαγές προς το αρνητικό. Πιστεύουμε πως το πιο δίκαιο είναι ένα τέτοιο παιχνίδι να κρίνεται σε σχέση με την περσυνή του έκδοση, για να μην χάνεται η μπάλα και να μη δημιουργούνται άδικες συγκρίσεις με κάποιες εκδόσεις που, καλώς ή κακώς, θα αποτελούν πάντα μόνιμο σημείο αναφοράς.

 Το Myplayer έχει σαφώς πιο καλοφτιαγμένη ιστορία, αφήνοντας πίσω τις αυτοαναφορικές, μεγαλομανείς, «κιτσάτες» και αχρείαστα δραματικές υπερβολές του Spike Lee, επιστρέφοντας σε μια πιο προσγειωμένη προσέγγιση. Μην περιμένετε, βέβαια, τίποτα περισσότερο σε ποιότητα από ένα τυπικό, αμερικάνικο sport movie, σε διαλόγους και πλοκή, αλλά αυτή τη φορά ο χαρακτήρας μας και ο in- game κολλητός, Justice Young (που τον υποδύεται ο Michael B. Jordan και διάολε γίνεται παικτάρας ταχύτατα σε σχέση με τον άμπαλο), είναι παιδιά που τα συμπαθείς πολύ πιο εύκολα.

Οι cut scenes είναι μικρότερες και μπορεί το όλο σκηνικό να είναι cheesy και corny, αλλά τουλάχιστον δεν εκνευρίζει και δεν προκαλεί αμηχανία. Από την άλλη, θα θέλαμε λιγότερα τηλέφωνα από τη μαμά μας, που ανησυχεί για το τι τρώει ο ατάλαντος γιος της, έναν ατζέντη που να μη θυμίζει American Psycho και ίσως κάποια cut scenes (έστω με τη μορφή mini games) που να ζωντανεύουν λίγο περισσότερο τη ζωή έξω από το παρκέ. Θέλουμε επίσης να στραφεί η όλη ιστορία σε πιο τεχνοκρατικά θέματα, όπως κουβέντες σε meeting με την ομάδα, παζάρια με χορηγούς, συζητήσεις με τη διοίκηση και να μειωθούν λίγο οι «προσωπικές» στιγμές του Myplayer, οι οποίες βγάζουν μόνιμα μια κακογουστιά. Αν θέλει να γίνει το RPG που ονειρεύεται το Myplayer, πρέπε να εισάγει επιλογές στο παιχνίδι που να επηρεάζουν ουσιαστικά την πορεία και την καριέρα του παίκτη. Είναι πολύ πιο ευχάριστη εμπειρία, κινηματογραφικά μιλώντας, από πέρυσι, αλλά το RP στοιχείο είναι ακόμα σε βρεφικό στάδιο.

H μεγάλη αλλαγή είναι η εισαγωγή του “Orange Juice” (έτσι ονομάστηκε, ω θεοί, το dynamic duo), όπου αφού βγάλουμε κάποιες συνεργασίες στο παρκέ με τον Justice Young, ανοίγει η επιλογή να επιλέξουμε και αυτόν ως playble παίκτη για ένα χρονικό διάστημα. Θετικό fetature, αφού μπορούμε να κάνουμε διάφορες εντυπωσιακές κινήσεις πιο εύκολα, και μας δίνεται η δυνατότητα να έχουμε τη μπάλα περισσότερη ώρα στην κατοχή μας, μιας και ο Justice είναι δεινός Playmaker. Ωστόσο, αυτή την επιλογή μπορείτε απλά να την αγνοήσετε εντελώς και να συνεχίζετε να παίζετε κανονικά με το Myplayer σας. Το χρόνιο πρόβλημα που και φέτος δε διορθώθηκε είναι αυτό της βοήθειας στην άμυνα των συμπαικτών μας αν τυχόν και ξεφύγει ο παίκτης που μαρκάρουμε. Δε μας φτάνει που είμαστε αναγκασμένοι να χειριζόμαστε τη δίμετρη μαούνα, οι συμπαίκτες αρνούνται ακόμα μια χρονιά να κουνήσουν τα ακριβοπληρωμένα πόδια τους για να κλείσουν ένα διάδρομο, καθώς τα αντίπαλα guards και forwards εφορμούν προς τη ρακέτα μας. Μα κούνα το άχρηστο κορμί σου 10 ίντσες πιο δεξιά ρε μαντράχαλε…



Στα πλαίσια του Mycareer έχουμε και τα Μypark και 2KPro Am. Το μεν πρώτο είναι το κλασικό online street ball mode και το δεύτερο πάει ένα βήμα ακόμα παραπέρα, αφού ουσιαστικά στήνει μια online λίγκα με χρήστες που λειτουργούν ως coaches και gm, μεταγραφές και free agency. Πολλές, πραγματικά πάρα πολλές, επιλογές (δεν μιλάμε καν για το customization του παίκτη). Ώρες και όρεξη να έχετε και να μην πέσετε σε καμιά βραδιά που οι servers της 2K «διασύρονται» και σε Κινέζους cheaters.
 
Στο Myteam (το αντίστοιχο Ultimate team του FIFA) δεν έχουμε τίποτα σπουδαίες αλλαγές, με το mode να παραμένει εξίσου εθιστικό και καλοφτιαγμένο. Έχουμε μια βελτίωση στο UI και την εμφάνιση των dynamic duos (ζευγάρια καρτών που ματσάρουν καλά στα πρότυπα του Orange Juice) και επηρεάζουν την απόδοση της ομάδας και των line ups. 



Aκόμα πιο δυνατά εμφανίζονται τα MyLeague και MyGm, με το πρώτο να είναι ουσιαστικά η δημιουργία μια λίγκας offline ή online, με το βασικό, διοικητικό μανατζάρισμα και εστίαση αγωνιστικό σημείο κομμάτι του παιχνιδιού, ενώ το δεύτερο είναι το βαθύ Manager mode (σε offline μόνο), όπου διαχειρίζεστε ακόμα και τη μικρότερη των λεπτομερειών της ομάδας. Ειδικα στο θέμα του rotation και των line-ups οι επιλογές είναι εξουθενωτικά πολλές (με την καλή έννοια). Υπάρχει φέτος η επιλογή του expansion μέχρι 36 ομάδες, ενώ δυνατότητες αλλαγής των κανόνων του NBA (που περνάνε από ψηφοφορία μεταξύ των ιδιοκτητών), όπως η εισαγωγή του 4-ποντου, είναι μικρά πραγματάκια που προσφέρουν φοβερό βάθος στο συγκεκριμένο τύπο παιχνιδιού. Γενικά, τα Myleague και ΜyGM είναι δύο πολύ βαριά χαρτιά του τίτλου (η ανάλυσή τους περαιτέρω δεν εξυπηρετεί σε κάτι αφού δεν είναι καινούρια στοιχεία), που πολλές φορές τα παραβλέπουμε όταν εξυμνούμε το franchise.Φέτος τη μεγαλύτερη απόλαυση παικτικά την πήραμε από το MyGM (όσο προλάβαμε να παίξουμε, φυσικά, για να βγει το review).