Phantom Blade Zero | Review

«Οι άνθρωποι του σήμερα δεν βλέπουν το φεγγάρι των παλιών καιρών. Το σημερινό φεγγάρι, όμως, κάποτε φώτιζε τους ανθρώπους του παρελθόντος».

Στο ποίημά “Πίνοντας κρασί κάτω από το φεγγάρι„ (Asking the Moon with Wine in Hand, 把酒问月), ο Κινέζος ποιητής Li Bai συλλογίζεται το πέρασμα του χρόνου μέσα από μία απλή και αιώνια εικόνα. Οι άνθρωποι γεννιούνται, μεγαλώνουν και χάνονται, οι γενιές διαδέχονται η μία την άλλη, αλλά το φεγγάρι συνεχίζει να φωτίζει τον κόσμο. Η ανθρώπινη ζωή είναι εφήμερη, όσα μοιάζουν να υπερβαίνουν τη διάρκειά της αποκτούν μια ιδιαίτερη βαρύτητα ακριβώς επειδή εμείς δεν μπορούμε να τα ακολουθήσουμε για πάντα.

Για τον Soul, πρωταγωνιστή του Phantom Blade Zero, αυτή η σκέψη δεν αποτελεί μια μακρινή φιλοσοφική αναζήτηση. Είναι μια προθεσμία. Προδομένος και καταδικασμένος να πεθάνει, διαθέτει μόλις 66 ημέρες για να αναζητήσει τη σωτηρία του και να ανακαλύψει την αλήθεια πίσω από όσα του συνέβησαν. Ο κόσμος γύρω του συνδυάζει την παράδοση των πολεμικών τεχνών με τη μηχανική παραμόρφωση, το υπερφυσικό και τις συγκρούσεις ανθρώπων που έχουν μετατρέψει την τιμή, την εξουσία και την εκδίκηση σε λόγους για να συνεχίζουν να σκοτώνουν.

Στο παιχνίδι της κινεζικής S- GAME ο Soul δεν ξεκινά την περιπέτειά του ως ένας ήρωας που αναζητά απλώς τον επόμενο αντίπαλο, αλλά ως ένας άνθρωπος που χάνει σχεδόν τα πάντα μέσα σε μια στιγμή. Ως επίλεκτος εκτελεστής της Order, κατηγορείται για τη δολοφονία του αρχηγού της και βρίσκεται στο στόχαστρο εκείνων με τους οποίους πολεμούσε μέχρι πρότινος. Μία σύγκρουση με τον παιδικό του φίλο, Zuo Shang, τον αφήνει θανάσιμα τραυματισμένο, μέχρι που ένας μυστηριώδης θεραπευτής τού προσφέρει μια προσωρινή σωτηρία: μια δεύτερη ευκαιρία που συνοδεύεται από ένα αυστηρό όριο, μόλις 66 ημέρες ζωής.

Από εκείνο το σημείο, η αναζήτηση της αλήθειας πίσω από τη συνωμοσία που διέλυσε τη ζωή του συνδέεται άρρηκτα με την προσπάθειά του να βρει μια θεραπεία και πολλές απαντήσεις, καθώς διασχίζει τον επικίνδυνο κόσμο του παιχνιδιού, όπου αντίπαλες παρατάξεις, κρυφές ατζέντες και υπερφυσικές απειλές περιπλέκουν και αλλάζουν την πορεία του.

Η αφηγηματική αυτή αφετηρία προσφέρει στην περιπέτεια κάτι περισσότερο από ένα κίνητρο για να προχωρήσει η πλοκή. Θέτει ένα ερώτημα για την ταυτότητα και τη θνητότητα: τι απομένει από έναν άνθρωπο όταν ο χρόνος του λιγοστεύει και η βία γίνεται το βασικό μέσο με το οποίο επικοινωνεί με τον κόσμο; Το Phantom Blade Zero δεν κατορθώνει να εξερευνήσει πάντα αυτό το ερώτημα με τη συνέπεια που θα θέλαμε. Οι ιδέες του, ωστόσο, βρίσκουν μια διαφορετική μορφή έκφρασης στο σύστημα μάχης του.

Εκεί, ο χρόνος δεν μετριέται με ημέρες αλλά με κλάσματα του δευτερολέπτου. Μια απόκρουση, μια αποφυγή, η στιγμή που θα αποφασίσετε να αλλάξετε όπλο ή να επιτεθείτε μπορούν να καθορίσουν την έκβαση μιας αναμέτρησης. Η επιβίωση είναι μόνο η αρχή. Η πραγματική ικανοποίηση έρχεται όταν αρχίζετε να καταλαβαίνετε τη γλώσσα της μάχης και να κινείστε μέσα σε αυτήν με αυτοπεποίθηση.

Η μάχη αποτελεί το ισχυρότερο στοιχείο του Phantom Blade Zero, επειδή οι μηχανισμοί του συνεργάζονται αρμονικά με στόχο να δημιουργήσουν έναν ρυθμό που απαιτεί διαρκή συμμετοχή. Η επίθεση, η άμυνα, η απόκρουση και η αποφυγή δεν είναι απομονωμένες έννοιες και εντολές που χρησιμοποιείτε ανάλογα με την περίσταση. Αποτελούν αναπόσπαστα μέρη ενός συστήματος, στο οποίο κάθε σωστή αντίδραση μπορεί να δημιουργήσει την ευκαιρία για την επόμενη κίνηση.

Το Sha-Chi συνδέεται με τη διαχείριση της ενέργειας κατά τη διάρκεια των αναμετρήσεων και επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο διατηρείτε την επιθετική σας πίεση. Η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από το πόσο γρήγορα μπορείτε να πατήσετε τα κουμπιά στο controller, αλλά από το πότε θα επιλέξετε να επιτεθείτε και πότε θα αφήσετε τον αντίπαλο να αποκαλύψει το επόμενο βήμα του και μαζί με αυτό, τις αδυναμίες του. Οι σωστές αποκρούσεις και οι κατάλληλες αντιδράσεις δημιουργούν ευκαιρίες για ισχυρότερες επιθέσεις, ενώ ένα λάθος μπορεί να διακόψει απότομα τον ρυθμό σας.

Το Ghoststep ενισχύει αυτή τη σχέση ανάμεσα στην άμυνα και στην επίθεση. Η σωστή χρονική στιγμή στην αποφυγή δεν χρησιμεύει μόνο για να γλιτώσετε από ένα χτύπημα, αλλά μπορεί να σας επαναφέρει στη μάχη με πλεονέκτημα. Αντί να σας ενθαρρύνει να περιμένετε υπομονετικά μέχρι να τελειώσει η επίθεση του εχθρού, το παιχνίδι επιβραβεύει όταν διαβάζετε σωστά την κίνησή του και μετατρέπετε την αντίδρασή σας σε πρωτοβουλία.

Η εναλλαγή όπλων προσθέτει μια ακόμη διάσταση. Με περισσότερα από 30 κύρια όπλα και 25 Phantom Edges, το οπλοστάσιο που έχετε στη διάθεσή σας, είναι πλούσιο και προσφέρει διαφορετικές προσεγγίσεις στις αναμετρήσεις. Κάθε όπλο αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο επιτίθεστε, ενώ τα Phantom Edges προσφέρουν ειδικές δυνατότητες που μπορούν να επηρεάσουν τόσο τη μάχη όσο και την εξερεύνηση. Η δυνατότητα να αναθεωρείτε τις αναβαθμίσεις σας χωρίς να χάνετε οριστικά τους πόρους που επενδύσατε ενθαρρύνει τον πειραματισμό και περιορίζει τον φόβο μιας λανθασμένης επιλογής.

Η ελευθερία αυτή έχει σημασία επειδή δεν αποτελεί απλώς έναν μεγάλο αριθμό διαθέσιμων αντικειμένων και επιλογών. Τα διαφορετικά όπλα μπορούν να αλλάξουν ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζετε μια δύσκολη αναμέτρηση. Η επιθετική προσέγγιση που αποδίδει απέναντι σε έναν αντίπαλο μπορεί να σας αφήσει εκτεθειμένους απέναντι σε κάποιον άλλον. Η αλλαγή εξοπλισμού δεν είναι επομένως μια περιττή διαδικασία ανάμεσα στις μάχες, αλλά μέρος της στρατηγικής σας.

Η εντυπωσιακή χορογραφία αποκτά πραγματική αξία επειδή ο παίκτης συμμετέχει ενεργά στη δημιουργία της. Η ταχύτητα των κινήσεων, οι εναλλαγές ανάμεσα στα όπλα και οι ακριβείς αντιδράσεις θα μπορούσαν εύκολα να μετατρέψουν το παιχνίδι σε ένα θέαμα που απλώς παρακολουθείτε. Αντίθετα, η επιτυχία εξαρτάται από το αν μπορείτε να κατανοήσετε το σύστημα και να εφαρμόσετε όσα μάθατε.

Η συμβολή των πολεμικών καλλιτεχνών και των ειδικών στο motion capture είναι εμφανής στην έμφαση που δίνεται στη σωματική κίνηση σε όλο το παιχνίδι. Η μάχη δεν μοιάζει με μια σειρά από τυχαίες κινήσεις που συνδέονται για να δημιουργήσουν εντυπωσιακά εφέ. Οι επιθέσεις έχουν συγκεκριμένο χαρακτήρα και οι μεταβάσεις ανάμεσά τους ενισχύουν την αίσθηση μιας οργανωμένης χορογραφίας η οποία μετατρέπεται σε μονομαχία. Αυτός ο συνδυασμός τεχνικής και θεάματος είναι που κάνει το Phantom Blade Zero να ξεχωρίζει.

Τα boss fights είναι οι στιγμές κατά τις οποίες το σύστημα μάχης αποκαλύπτει το μεγαλύτερο μέρος των δυνατοτήτων του. Οι αντίπαλοι που θα αντιμετωπίσετε δεν λειτουργούν απλώς ως εχθροί με περισσότερη μπάρα ενέργειας και ισχυρότερα χτυπήματα. Οι διαφορετικές επιθετικές ακολουθίες, οι αλλαγές ρυθμού και οι πολλαπλές φάσεις του εκάστοτε boss, σας αναγκάζουν να προσαρμόζεται αντί να επαναλαμβάνει την ίδια στρατηγική μέχρι να πετύχετε.

Η πρόκληση βρίσκεται στην παρατήρηση. Ένας αντίπαλος μπορεί να σας πιέζει με διαδοχικές επιθέσεις που απαιτούν ακριβείς αποκρούσεις, ενώ κάποιος άλλος να σας αναγκάζει να διαχειριστείτε διαφορετικά τις αποστάσεις και να αναγνωρίσετε τα κατάλληλα παράθυρα για αντεπίθεση. Όσο περισσότερο κατανοείτε τη συμπεριφορά τους, τόσο λιγότερο βασίζεστε στην τύχη και τόσο περισσότερο μπορείτε να αξιοποιήσετε τις δυνατότητες του εξοπλισμού σας.

Η σκηνοθεσία προσθέτει ένταση χωρίς να επισκιάζει τη μηχανική ουσία. Οι κινήσεις, η ταχύτητα των χτυπημάτων, οι εναλλαγές των πλάνων και η μουσική επένδυση συνθέτουν μονομαχίες με έντονη κινηματογραφική ταυτότητα, παραπέμποντας στην αισθητική των ασιατικών ταινιών πολεμικών τεχνών και ειδικότερα του κινηματογραφικού είδους Wuxia.

Η χάρη και η ακρίβεια των κινήσεων, οι εντυπωσιακές χορογραφίες και η σχεδόν τελετουργική εξέλιξη ορισμένων αναμετρήσεων θυμίζουν την κινηματογραφική αισθητική ταινιών όπως τα Τίγρης και Δράκος, Hero, House of Flying Daggers κ.α. μεταφέροντας κάτι από τη μαγεία τους στην οθόνη. Οι φίλοι του είδους θα εκτιμήσουν ιδιαίτερα αυτή την προσέγγιση, χωρίς ωστόσο το θέαμα να λειτουργεί ως υποκατάστατο της πρόκλησης. Κάθε σύγκρουση εξακολουθεί να απαιτεί σωστή κρίση, αντανακλαστικά και ακρίβεια, καθώς η επιτυχία δεν εξαρτάται από το πόσο εντυπωσιακή μοιάζει μια σκηνή, αλλά από την ικανότητά σας να ανταποκριθείτε στις απαιτήσεις της.

Ωστόσο δεν απουσιάζουν και οι αδυναμίες. Αδυναμίες που γίνονται αισθητές όταν κάποιες φορές η κάμερα δυσκολεύει την παρακολούθηση της δράσης ή όταν κάποια hitboxes δεν ανταποκρίνονται με την επιθυμητή συνέπεια και συνέχεια που θα αναμένατε. Σε ένα παιχνίδι που βασίζεται τόσο έντονα στην ακρίβεια, τέτοιες αστοχίες μπορούν να προβληματίσουν, ιδιαίτερα όταν μια αναμέτρηση απαιτεί να αναγνωρίσετε και να αποκρούσετε την κατάλληλη στιγμή.

Το ουσιαστικό πλεονέκτημα είναι ότι η δυσκολία συνδέεται κυρίως με την εκμάθηση. Όταν μια αναμέτρηση αποτυγχάνει, συχνά χρειάζεται να κατανοήσετε καλύτερα τον αντίπαλο, να αλλάξετε την προσέγγισή σας και να αξιοποιήσετε αποτελεσματικότερα όσα ήδη γνωρίζετε.

Το Phantom Blade Zero αντλεί τον πυρήνα του από την παράδοση του Wuxia, με τις ιστορίες πολεμιστών, τιμής, του προσωπικού κώδικα τιμής και των αντιμαχόμενων σχολών πολεμικών τεχνών, αλλά δεν περιορίζεται στην αναπαραγωγή γνώριμων εικόνων και θεματικών. Η S-GAME συνδυάζει αυτά τα στοιχεία με μια σκοτεινή, βιομηχανική φαντασία, την οποία περιγράφει ως “Kungfupunk”. Παραδοσιακά όπλα, μηχανικές κατασκευές αλλά και υπερφυσικές παρουσίες συνυπάρχουν σε έναν κόσμο που μοιάζει να βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα στην ομορφιά και στην αποσύνθεση.

Η καλλιτεχνική αυτή κατεύθυνση αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν αντιμετωπίζεται ως μέρος της ταυτότητας του παιχνιδιού και όχι ως ένα απλό διακοσμητικό περίβλημα. Η αντίθεση ανάμεσα στη φυσική κίνηση των πολεμικών τεχνών και στη μηχανική όψη ορισμένων εχθρών δημιουργεί μια ιδιαίτερη ένταση. Οι χώροι μπορούν να αποπνέουν ηρεμία ακόμα και ιστορικό βάθος, πριν αποκαλύψουν μια απειλητική πλευρά που διαταράσσει την αρχική τους εικόνα.

Η περιπέτεια δεν ακολουθεί τη λογική ενός συμβατικού ανοιχτού κόσμου. Οι οκτώ βασικές περιοχές συνδέονται μεταξύ τους, προσφέροντας διαδρομές, κρυφά περάσματα, προαιρετικές αναμετρήσεις και παράπλευρες ιστορίες. Η δομή αυτή επέτρεψε στην ομάδα ανάπτυξης να ελέγξει τη ροή της περιπέτειας, χωρίς να εγκαταλείψει την αίσθηση ότι ο παίκτης μπορεί να ανακαλύψει πράγματα πέρα από την προφανή διαδρομή.

Τα Phantom Edges ενισχύουν τη σύνδεση ανάμεσα στη μάχη και στην εξερεύνηση. Οι δυνατότητές τους δεν εξαντλούνται στις επιθέσεις, καθώς μπορούν να βοηθήσουν στην πρόσβαση σε νέα σημεία ή στην υπέρβαση περιβαλλοντικών εμποδίων. Έτσι, η πρόοδος δεν αφορά μόνο την αύξηση της δύναμης του Soul, αλλά και την ανακάλυψη νέων τρόπων αλληλεπίδρασης με τον κόσμο που τον περιβάλει.

Η εξερεύνηση, ωστόσο, δεν ανταμείβει πάντοτε την περιέργεια στον ίδιο βαθμό. Ορισμένες διαδρομές οδηγούν σε ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις και ιστορίες, ενώ άλλες προσφέρουν λιγότερα απ’ όσα περιμένει κανείς από την προσπάθεια να τις εντοπίσει. Η πλοήγηση μπορεί επίσης να γίνει δυσνόητη σε σημεία, καθώς το παιχνίδι δεν προσφέρει πάντοτε λεπτομερείς οδηγίες. Η περιορισμένη καθοδήγηση ενισχύει την αίσθηση ανακάλυψης, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις δημιουργεί περιττή σύγχυση.

Η μουσική ακολουθεί την ίδια λογική της σύνθεσης διαφορετικών κόσμων. Παραδοσιακά κινεζικά όργανα συνδυάζονται με ροκ, μέταλ και ακούσματα με ηλεκτρονικές επιρροές, προσδίδοντας στις αναμετρήσεις μια ιδιαίτερη ενέργεια. Ωστόσο, η τελική μίξη του ήχου δεν πετυχαίνει πάντοτε τον στόχο της, καθώς ορισμένες ηχητικές μεταβάσεις ακούγονται απότομες ή υπερβολικά επιθετικές για την ατμόσφαιρα που επιχειρούν να δημιουργήσουν. Η συνολική μουσική ταυτότητα, όμως, είναι αναγνωρίσιμη και υπηρετεί ακέραια την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού.

Το Kungfupunk λειτουργεί καλύτερα όταν οι αντιθέσεις του αποκτούν νόημα. Η παράδοση δεν χρησιμοποιείται μόνο για να προσφέρει εξωτικές εικόνες και η τεχνολογία δεν υπάρχει αποκλειστικά για να εντυπωσιάζει. Μαζί δημιουργούν έναν κόσμο που μοιάζει ταυτόχρονα οικείος και ξένος, κατάλληλος για έναν ήρωα που προσπαθεί να ανακτήσει την ταυτότητά του μέσα σε μια πραγματικότητα που μοιάζει να έχει χάσει τη δική της.

Παρά τις απαιτητικές μάχες του, το Phantom Blade Zero δεν ακολουθεί πιστά τη φιλοσοφία των Soulslike παιχνιδιών. Η έμφαση στην εκμάθηση των αντιπάλων και η ικανοποίηση που προσφέρει η υπέρβαση μιας δύσκολης αναμέτρησης παραπέμπουν στο συγκεκριμένο είδος, ωστόσο η διαχείριση της ήττας διαφοροποιείται αισθητά. Ταυτόχρονα, αντλεί και ενσωματώνει στοιχεία από τίτλους όπως τα DMC και Ninja Gaiden, διαμορφώνοντας παράλληλα τη δική του, -πιο σύνθετη και βαθιά- προσέγγιση σε μηχανισμούς και τη μάχη.

Ο θάνατος δεν σας αναγκάζει να ανακτήσετε χαμένους πόρους, ενώ οι κοινοί εχθροί που έχετε νικήσει δεν επιστρέφουν για να σας υποχρεώσουν να καθαρίσετε ξανά την ίδια διαδρομή. Σε bosses με περισσότερες των μία φάσεων, όταν ηττηθείτε, η αναμέτρηση επανεκκινεί στη φάση στην οποία χάσατε. Η δυνατότητα επιστροφής υλικών αναβάθμισης διευκολύνει επίσης την αλλαγή εξοπλισμού και ενθαρρύνει τον πειραματισμό. Το παιχνίδι σάς αφήνει να δοκιμάσετε διαφορετικές προσεγγίσεις χωρίς να μετατρέπει κάθε λάθος σε απώλεια χρόνου.

Η επιλογή αυτή έχει, ωστόσο, και κόστος. Όταν μια περιοχή έχει καθαριστεί από τους εχθρούς της, η επιστροφή σε αυτήν μπορεί να μοιάζει αδιάφορη, ενώ η αφθονία πόρων από ένα σημείο και μετά, ενδέχεται να μειώσει την πρόκληση απέναντι σε ορισμένους, πιο βατούς αντιπάλους. Η ισορροπία της προόδου δεν παραμένει παντού εξίσου σταθερή και η αυξημένη δύναμη  του Soul -όσο προχωράει το παιχνίδι- μπορεί να κάνει μέρος της εξερεύνησης λιγότερο ενδιαφέρον, ειδικότερα στο δεύτερο μισό του τίτλου.

Οι διαφορετικές επιλογές δυσκολίας βοηθούν το παιχνίδι να απευθυνθεί σε πολλές και διαφορετικές κατηγορίες παικτών, χωρίς να αφαιρούν τη σημασία της εκμάθησης. Η ουσία του τίτλου εξακολουθεί να βρίσκεται στην κατανόηση των κινήσεων, στην κατάλληλη χρήση του εξοπλισμού και στην ικανότητα να προσαρμόζεστε στις απαιτήσεις κάθε αναμέτρησης.

Και τότε επιστρέφουμε στις 66 ημέρες του Soul. Η αντίστροφη μέτρηση δίνει στην ιστορία την αίσθηση του επείγοντος, αλλά δεν μετατρέπεται σε πραγματική πίεση κατά την κανονική περιπέτεια. Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψετε την εξερεύνηση ούτε να αγνοήσετε τις παράπλευρες αποστολές για να προλάβετε μια προθεσμία. Ο χρόνος λειτουργεί κυρίως ως αφηγηματικό διακύβευμα, χωρίς να επηρεάζει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο παίζετε.

Ξεκλειδώνοντας μετά το τέλος του παιχνιδιού το Sixty-Six Days mode, ο τίτλος της S-GAME μετατρέπει την ιδέα σε μηχανισμό πρόκλησης, αφαιρώντας μία ημέρα από τις διαθέσιμες κάθε φορά που πεθαίνετε. Αν χαθούν όλες το παιχνίδι και η ιστορία τελειώνουν, οριστικά. GameOver. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα επέκταση της κεντρικής ιδέας, χωρίς να αλλάζει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η βασική περιπέτεια.

Εδώ βρίσκεται μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αντιφάσεις του παιχνιδιού. Ο σχεδιασμός του σέβεται τον χρόνο του παίκτη, αποφεύγοντας τις περιττές επαναλήψεις και την τιμωρία για κάθε αποτυχία. Η ιστορία του, αντίθετα, περιστρέφεται γύρω από έναν άνθρωπο που δεν έχει σχεδόν καθόλου χρόνο στη διάθεσή του. Οι δύο προσεγγίσεις δεν είναι ασύμβατες, αλλά η S-GAME θα μπορούσε να τις συνδέσει δημιουργικότερα, ώστε η αντίστροφη μέτρηση και η πίεση του χρόνου να αποκτήσουν μεγαλύτερο βάρος και πέρα από τους διαλόγους.

Η ιστορία του Soul έχει όλα τα συστατικά μιας δυνατής Wuxia περιπέτειας. Προδοσία, εκδίκηση, μυστικά γύρω από την ταυτότητα του ήρωα, αντιμαχόμενες φατρίες και ένας κόσμος στον οποίο η πίστη μπορεί να αποδειχθεί εξίσου επικίνδυνη με την προδοσία. Η ιδέα ενός πολεμιστή που έχει χάσει σχεδόν τα πάντα, ακόμη και τη βεβαιότητα ότι μπορεί να εμπιστευτεί τον ίδιο του τον εαυτό, προσφέρει γόνιμο έδαφος για μια ιστορία που θα μπορούσε να ξεπεράσει τα όρια της συνηθισμένης περιπέτειας εκδίκησης.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι η πλοκή παραμένει πάντοτε μυστηριώδης. Το μυστήριο μπορεί να είναι πολύτιμο όταν δίνει στον παίκτη λόγο να αναζητήσει απαντήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι το Phantom Blade Zero δεν επικοινωνεί πάντα με αρκετή σαφήνεια ποιοι είναι οι άνθρωποι που συναντά ο Soul, πώς συνδέονται μεταξύ τους και γιατί οι αποφάσεις τους έχουν τόσο μεγάλη σημασία. Αναδρομές, αποσπασματικές αποκαλύψεις και πληροφορίες κρυμμένες σε κείμενα εμπλουτίζουν το υπόβαθρο, αλλά συχνά διακόπτουν τη ροή αντί να την ενισχύουν.

Οι χρονικές μεταβάσεις μπορούν να δυσκολέψουν την κατανόηση των γεγονότων, ιδιαίτερα όταν σημαντικές σκηνές προϋποθέτουν εξοικείωση με πρόσωπα και σχέσεις που δεν έχουν παρουσιαστεί επαρκώς. Σε ορισμένα σημεία, η ιστορία μοιάζει να περιμένει από τον παίκτη να συμπληρώσει μόνος του κενά που θα έπρεπε να έχουν καλυφθεί μέσα από τη δραματουργία. Η ανάγνωση προαιρετικών κειμένων και οι πρόσθετες αφηγήσεις προσφέρουν χρήσιμο πλαίσιο, αλλά όταν γίνονται αναγκαία για να κατανοήσετε το βασικό συναισθηματικό υπόβαθρο και την κεντρική ιστορία, η αφήγηση μεταφέρει υπερβολικά μεγάλο μέρος της δουλειάς σε αυτά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κόσμος στερείται ενδιαφέροντος. Αντίθετα, οι μικρότερες ιστορίες και οι περιπέτειες των ανθρώπων που συναντά ο Soul μπορούν να προσδώσουν ουσιαστικό βάθος στο ταξίδι του. Οι συγκρούσεις και οι ιστορίες τους κάνουν τον κόσμο να μοιάζει μεγαλύτερος από την προσωπική του εκδίκηση που αναζητάει ο κεντρικός ήρωας και αποκαλύπτουν τις συνέπειες της βίας πέρα από το πεδίο της μάχης. Σε αυτές τις στιγμές, η αφήγηση βρίσκει συχνά μια πιο ανθρώπινη και άμεση φωνή, επειδή δεν χρειάζεται να μεταφέρει ταυτόχρονα ένα περίπλοκο σύνολο μυστικών και ανατροπών.

Η αντίθεση είναι αισθητή: το παιχνίδι μπορεί να σχεδιάσει μια μάχη με εξαιρετική σαφήνεια, να σας δείξει τι διακυβεύεται σε κάθε κίνηση και να σας επιτρέψει να μάθετε σταδιακά τη συμπεριφορά του αντιπάλου. Όταν, όμως, πρόκειται για τους ανθρώπους πίσω από τις λεπίδες, δεν προσφέρει πάντα την ίδια καθαρότητα. Μπορεί να καταλάβετε απόλυτα πώς πρέπει να νικήσετε έναν εχθρό, αλλά να δυσκολευτείτε να αισθανθείτε γιατί η μοίρα ενός χαρακτήρα πρέπει να σας ενδιαφέρει.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο χαμένο στοίχημα του Phantom Blade Zero. Ο Soul παραμένει ένας ενδιαφέρων πυρήνας για την περιπέτεια, όμως η εσωτερική του διαδρομή δεν αποκτά πάντα την ίδια ένταση με τις μονομαχίες που καλείται να κερδίσει.

Η οπτική παρουσίαση ενισχύει την ιδιαίτερη ταυτότητα του Phantom Blade Zero. Η κίνηση των χαρακτήρων, η λεπτομέρεια των περιβαλλόντων και η σκηνοθεσία των αναμετρήσεων υπηρετούν μια σαφή καλλιτεχνική κατεύθυνση. Το παιχνίδι δεν στηρίζεται μόνο στον τεχνικό και οπτικό του τομέα, αλλά στην προσπάθεια να κάνει τον κόσμο του να μοιάζει με μια ζωντανή, κινηματογραφική εκδοχή του Kungfupunk, του βασικού καλλιτεχνικού οράματος της ομάδας ανάπτυξης του τίτλου.

Η τεχνική κατάσταση του παιχνιδιού δεν είναι πάντοτε εξίσου σταθερή. Περιστασιακές πτώσεις του framerate, μικρές καθυστερήσεις και περιστασιακές ασυνέπειες στην καταγραφή χτυπημάτων κάνουν σποραδικά την εμφάνισή τους. Αυτές οι ατέλειες δεν ακυρώνουν την ποιότητα του τίτλου, αλλά σίγουρα έχουν ακόμα μεγαλύτερη σημασία σε ένα παιχνίδι που απαιτεί ακριβείς αντιδράσεις.

Όταν η μάχη βασίζεται στη σωστή ανάγνωση μιας επίθεσης, η τεχνική συνέπεια δεν είναι απλώς ένα πρόσθετο πλεονέκτημα. Είναι μέρος της ίδιας της εμπειρίας. Το Phantom Blade Zero πετυχαίνει σχεδόν πάντα με συνέπεια να συνδέσει την πρόθεση του παίκτη με την κίνηση του Soul, γι’ αυτό και οι στιγμές κατά τις οποίες αυτή η σχέση διαταράσσεται γίνονται τόσο αισθητές.

Οι αδυναμίες του Phantom Blade Zero εντοπίζονται κυρίως στην αφήγηση και στη σύνδεση των επιμέρους ιδεών. Η ιστορία δεν δίνει πάντοτε το απαραίτητο βάρος στους χαρακτήρες και στις σχέσεις τους, ενώ η προθεσμία των 66 ημερών δεν αποκτά ουσιαστική παρουσία στο βασικό gameplay, μιας και στο βασικό κομμάτι του παιχνιδιού, η χρήση της είναι καθαρά αφηγηματική. Η εξερεύνηση και η σταθερότητα στην απόδοση -τόσο οπτική όσο και τεχνική- παρουσιάζουν επίσης ορισμένες ασυνέπειες, χωρίς να αναιρούν τη συνολική ποιότητα.

Παρά τις ατέλειές του, το Phantom Blade Zero πετυχαίνει κάτι ιδιαίτερα δύσκολο: κάνει την πρόοδο να μοιάζει με προσωπική κατάκτηση και όχι απλώς με τη συμπλήρωση μιας ακόμη διαδρομής. Η ακρίβεια του συστήματος μάχης, η ένταση των μονομαχιών και η ξεχωριστή καλλιτεχνική του ταυτότητα συνθέτουν μια εμπειρία που αξίζει να βιώσετε. Στο ποίημα του Li Bai, το φεγγάρι ενώνει ανθρώπους που δεν θα συναντηθούν ποτέ. Οι γενιές περνούν, οι ζωές χάνονται, αλλά το ίδιο φως συνεχίζει να πέφτει πάνω στον κόσμο. Η σκέψη αυτή αποκτά μια διαφορετική απόχρωση μέσα από το ταξίδι του Soul. Για εκείνον, ο χρόνος δεν είναι μια αφηρημένη έννοια ούτε μια αφορμή για φιλοσοφικό στοχασμό. Είναι κάτι που λιγοστεύει, σα μια κλεψύδρα που τελειώνει απειλητικά, ενώ ο ίδιος προσπαθεί να ανακαλύψει ποιος είναι και τι αξίζει να διασώσει.

Το Phantom Blade Zero δεν απαντά πλήρως σε αυτά τα ερωτήματα. Τα εκφράζει, όμως, με έναν τρόπο που ξεπερνά τις λέξεις του: μέσα από τις κινήσεις ενός πολεμιστή που πρέπει να μάθει πότε να αποκρούσει, πότε να επιτεθεί και πότε να αποδεχθεί ότι δεν μπορεί να ελέγξει τα πάντα. Στην καλύτερη στιγμή του, κάθε μάχη γίνεται μια σύντομη υπενθύμιση πως η ομορφιά και η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο φτάνουμε σε αυτό.

Εν τέλει η σημαντικότερη κατάκτηση του Soul μοιάζει να μην είναι η επιπλέον ημέρα ζωής που μπορεί να κερδίσει, αλλά η ικανότητά του να δίνει νόημα στις ημέρες που του απομένουν. Το Phantom Blade Zero βρίσκει τη μεγαλύτερη δύναμή του στην ίδια την πορεία του πρωταγωνιστή του: σε έναν αγώνα ενάντια στον χρόνο, όπου κάθε μονομαχία, κάθε απώλεια και κάθε βήμα προς το άγνωστο υπενθυμίζουν πως η αξία μιας διαδρομής δεν κρίνεται μόνο από το τέλος της, αλλά και από όσα μας αφήνει να ανακαλύψουμε καθ’ οδόν.

Το Phantom Blade Zero κυκλοφορεί από τις 29/10/26 για PS5 και PC. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review code που λάβαμε από την S-GAME.