Resident Evil: The Darkside Chronicles

Ο τρόμος επιστρέφει στο Wii…

Μετά το Umbrella Chronicles, η Capcom παρουσιάζει ένα ακόμα on-rails shooter για το Wii, το οποίο βασίζεται στη σειρά Resident Evil. Το Darkside Chronicles επικεντρώνεται στα γεγονότα των Resident Evil 2 και Resident Evil: Code Veronica, ενώ περιέχει και επιπλέον περιεχόμενο, που μας διηγείται κάποια γεγονότα που συνέβησαν λίγο πριν το Resident Evil 4. Το Darkside Chronicles είναι ένα μάλλον ιδιόρρυθμο παιχνίδι, θυμίζοντας περισσότερο "Resident Evil" παρά on-rails shooter. Η Capcom έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια για να μπορέσει να πλησιάσει την ατμόσφαιρα των κλασσικών παιχνιδιών, κάτι που το καταφέρνει σε αρκετά μεγάλο βαθμό, αν και εξαιτίας της προσπάθειας της αυτής ζημιώνεται το "καθαρό" gameplay του παιχνιδιού.

Η αναγέννηση: Τεχνικός Τομέας

Τα γραφικά του Darkside Chronicles είναι ικανοποιητικά με τα περισσότερα σκηνικά να είναι καλοφτιαγμένα, αν και σε ορισμένες, εξωτερικές κυρίως, περιοχές η ποιότητα των γραφικών πέφτει κατακόρυφα. Τα μοντέλα των εχθρών είναι αρκετά καλά και δεν επαναλαμβάνονται όσο θα περιμέναμε, με δεδομένο πάντα το είδος παιχνιδιού. Τα cut scenes είναι εντυπωσιακά για τα δεδομένα της κονσόλας και καταφέρνουν να αποδώσουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Στον ηχητικό τομέα, το voice acting είναι ικανοποιητικό χωρίς όμως να ξεχωρίζει, ενώ η ποιότητα της μουσικής, ανάλογα με το σημείο του παιχνιδιού που βρισκόμαστε, κυμαίνεται από απλά καλή έως εξαιρετική σε ορισμένες περιπτώσεις. Σε γενικές γραμμές, η μουσική εξυπηρετεί το σκοπό της, που δεν είναι άλλος από τη δημιουργία μιας επιβλητικής ατμόσφαιρας.

Πραγματικό Resident Evil: H ατμόσφαιρα

Πρώτα από όλα ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Ένα on-rails shooter δεν μπορεί να αγγίξει την ατμόσφαιρα ενός action adventure όπως είναι τα "κανονικά" επεισόδια της σειράς Resident Evil. Δεν μπορεί να μας τρομάξει αφού πάντα είμαστε σε επιφυλακή και περιμένουμε τον επόμενο εχθρό, ενώ παράλληλα δεν μπορεί να δημιουργήσει την ίδια αίσθηση ανασφάλειας, αφού δεν κανείς δεν πρόκειται να μας επιτεθεί ύπουλα από πίσω. Επίσης, ό,τι βλέπουμε στην οθόνη μας μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε αρκεί να έχουμε πυρομαχικά. Ωστόσο, με το Darkside Chronicles η Capcom αποφάσισε να αλλάξει λίγο τους κανόνες και να μας δημιουργήσει ανασφάλεια, ανατρέποντας την αίσθηση ότι μπορούμε να νικήσουμε οτιδήποτε αρκεί να έχουμε πυρομαχικά.

Αυτό το καταφέρνει με την αριστοτεχνική χρήση της κάμερας, η οποία καταφέρνει να μας θυμίσει πως στα, κλασσικά πια, πρώτα Resident Evil το χαρακτηριστικό του gameplay ήταν το…τρέξιμο και όχι οι πυροβολισμοί. Σε αντίθεση με τα περισσότερα παιχνίδια του είδους, η κάμερα στο Darkside Chronicles εμφανίζει ό,τι ακριβώς βλέπει ο πρωταγωνιστής και ακολουθεί την κίνηση του κεφαλιού του. Αυτό σημαίνει ότι η κάμερα κινείται συνεχώς και το σημαντικότερο είναι πως ο χαρακτήρας μας, συνήθως, δεν σταματάει να κινείται και να τρέχει.

Πολλές φορές δεν είμαστε αναγκασμένοι να σκοτώσουμε ό,τι υπάρχει στην οθόνη μας αφού η ροή της ιστορίας κάνει το χαρακτήρα μας να αποφασίσει να τρέξει και να σκαρφαλώσει για να αποφύγει τα χειρότερα. Αυτό άλλες φορές γίνεται αυτόματα και άλλες φορές αφού πρέπει να σκοτώσουμε κάποιους από τους αντιπάλους ή να προκαλέσουμε αρκετή ζημιά σε κάποιον δυνατότερο εχθρό. Η συνεχής κίνηση της κάμερας καθιστά σαφώς πιο δύσκολη τη σκόπευσή μας και πιο έντονο το παιχνίδι, αφού μειώνεται η αίσθηση πως έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Αυτό είναι βέβαια ένα "φθηνό" κόλπο, αλλά το σίγουρο είναι πως πετυχαίνει το στόχο του. Η εξαιρετική χρήση της μουσικής και οι αληθοφανείς συζητήσεις των χαρακτήρων, που φέρνουν αναμνήσεις, εντείνουν τη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας.

Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι όσοι έχουν καλή μνήμη θα προσέξουν πως βρίσκουμε κάποια όπλα και βότανα στην ίδια θέση που τα είχαμε δει στα αρχικά παιχνίδια, ενώ και ορισμένοι αντίπαλοι εμφανίζονται με τον ίδιο τρόπο που εμφανίζονταν τότε. Φυσικά, για να προσέξει κάποιος αυτές τις λεπτομέρειες πρέπει να έχει περάσει πάρα πολλές ώρες με τους αρχικούς τίτλους, αλλά όσοι το έχουν κάνει θα εκτιμήσουν αυτές τις πινελιές νοσταλγίας. Στο Darkside Chronicles θα συναντήσουμε όλες τις σημαντικές στιγμές των Resident Evil 2 και Resident Evil: Code Veronica, ενώ θα αντιμετωπίσουμε ξανά και τα bosses. Οι περισσότερες μάχες με τα bosses είναι καλοσχεδιασμένες -ξεχωρίζει εύκολα ο τελευταίος αρχηγός του RE 2- και, φυσικά, περιλαμβάνουν πολλά στάδια.

On rails: Το gameplay

Χαρακτηρίσαμε "αριστοτεχνική" τη χρήση της κάμερας για τη συνεισφορά της στην ατμόσφαιρα. Όμως, την ίδια στιγμή η κάμερα δημιουργεί προβλήματα στο gameplay. Όπως αναφέραμε και νωρίτερα, η κάμερα αυτή καθιστά πιο δύσκολη τη σκόπευση, παρόλο που αν ο παίκτης τη συνηθίσει τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα. Το πρόβλημα, όμως, σε αυτήν την περίπτωση απλά μειώνεται και δεν εξαφανίζεται. Από την άλλη, αυτό το μειονέκτημα συνεισφέρει στην ατμόσφαιρα και στην αίθηση της ανασφάλειας. Συνεπώς, δεν μπορούμε να πούμε ότι θα προτιμούσαμε πιο μία "ουδέτερη" κάμερα. Μάλλον θα ήταν πιο σωστό να χαρακτηρίσουμε την κάμερα ως "ιδιότροπη" και όχι ως πρόβλημα, ενώ στο εύκολο επίπεδο η στόχευση γίνεται λίγο πιο εύκολη χωρίς το παιχνίδι να γίνεται πανεύκολο.

{PAGE_BREAK}

Όσο προχωρούσαμε το παιχνίδι και το μαθαίναμε καλύτερα, οι ενοχλητικές στιγμές γινόντουσαν όλο και λιγότερες, ενώ η χρήση του κατάλληλου όπλου ανά περίπτωση μας έβγαζε από τη δύσκολη θέση. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως μερικά όπλα από τη φύση τους απαιτούν λιγότερη ακρίβεια -όπως η καραμπίνα, λόγω διασποράς των σκαγιών, το αυτόματο, λόγω ταχύτητας ριπών οι οποίες μπορούν να χτυπήσουν γρήγορα πλήθος στόχων ή η χειροβομβίδα. Το ευχάριστο είναι ότι στο Darkside Chronicles θα βρούμε πολλά είδη όπλων, τα περισσότερα από τα οποία έχουν σχετικά περιορισμένα πυρομαχικά.

Σε γενικές γραμμές, ισχύει ο κανόνας που προστάζει να κρατάμε τα δυνατότερα όπλα για τους δυνατότερους αντιπάλους, ενώ μπορούμε να επιλέξουμε άμεσα τέσσερα από τα όπλα μας, πατώντας την ανάλογη κατεύθυνση στο ψηφιακό σταυρό ή στον αναλογικό μοχλό. Εκτός των παραπάνω, έχουμε τη δυνατότητα να συλλέξουμε χρήματα για να αναβαθμίσουμε τα όπλα μας και να βελτιώσουμε την αποτελεσματικότητά τους, η οποία γίνεται εύκολα αντιληπτή και στο gameplay και όχι μόνο μέσω των στατιστικών.

Ένα στοιχείο που αυξάνει την αντοχή του τίτλου στο χρόνο είναι το γεγονός πως μπορούμε να επαναλάβουμε όποιο επίπεδο έχουμε τελειώσει για επιπλέον χρήματα και μυστικά, ενώ σε ορισμένες πίστες μπορούμε να επιλέξουμε μεταξύ διαφορετικών δρόμων, οι οποίοι όμως δεν προσφέρουν συνήθως κάτι το ουσιαστικό. Σε κάθε αποστολή έχουμε το δικαίωμα επιλογής μεταξύ δύο χαρακτήρων και, ανάλογα με ποιον θα επιλέξουμε, αλλάζουν λίγα -πολύ λίγα- πράγματα στο επίπεδο. Ένα πρόβλημα που πρέπει να αναφερθεί, είναι ότι οι μάχες με τα bosses πρέπει να ολοκληρωθούν όπως και στο αντίστοιχο αρχικό παιχνίδι. Αυτό σημαίνει ότι, όταν εξοντώσουμε σχεδόν όλη τους την ενέργεια, πρέπει να κάνουμε κάποια συγκεκριμένη κίνηση και να τους χτυπήσουμε σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο. Το θέμα είναι ότι αν αποτύχουμε, ο αντίπαλος θα συνεχίσει να μας χτυπάει μέχρι να μας αφήσει ξανά κάποιο "άνοιγμα". Όμως δεν είναι πάντα εύκολο να τον χτυπήσουμε λόγω της ιδιόρρυθμης κάμερας.

Αυτή η τακτική δημιουργεί μεν μεγαλύτερη αγωνία για το αν το τελικό χτύπημα είναι πετυχημένο, αλλά την ίδια στιγμή είναι πιθανό να χάσουμε από χτυπήματα που έρχονται μετά από μία χαμένη ευκαιρία. Και αυτό το γεγονός μπορεί εύκολα να γίνει ενοχλητικό, μιας και ήδη έχουμε μειώσει την ενέργεια του boss, η οποία βέβαια -ευτυχώς- δεν ξαναγεμίζει ούτε λίγο. Το Darkside Chronicles, παρά τα πολλά cut-scene και την εντελώς σκηνοθετημένη δράση του, προσφέρει περισσότερες από 10 ώρες gameplay, ενώ πρέπει να τονιστεί ότι σε καμία περίπτωση δεν αισθανθήκαμε πως το παιχνίδι μας κρατούσε σε ένα σημείο και μας έστελνε συνεχόμενα κύματα εχθρών για να μεγαλώσει τεχνητά τη διάρκειά του.

Ατμόσφαιρα ή gameplay; Συμπεράσματα

Το Resident Evil: Darkside Chronicles είναι ξεκάθαρα ένα παιχνίδι που απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό και μερικές επιλογές που έχει κάνει η ομάδα ανάπτυξης για να το καταστήσει πιο ελκυστικό σε αυτό το συγκεκριμένο κοινό έχουν ορισμένες παρενέργειες. Αν κάποιος βλέπει στο Darkside Chronicles ένα on-rails shooter, που τυγχάνει να έχει 3D models και στοιχεία από μία γνωστή σειρά παιχνιδιών, δεν έχει κάποιον ιδιαίτερο λόγο να το δοκιμάσει. Ο ρυθμός δεν είναι τόσο γρήγορος όσο σε άλλα παιχνίδια της κατηγορίας και διακόπτεται από πολλά cut-scene, ενώ η σκόπευση είναι περίεργη και σχετικά δύσκολη.

{VIDEO_1}

Επίσης, η αφήγηση της ιστορίας είναι δομημένη έτσι ώστε να θυμίσει τα γεγονότα σε όσους τα ξέρουν ήδη και όχι για να τα μάθει σε κάποιον από την αρχή. Αν κάποιος, όμως, βλέπει το Darkside Chronicles ως μία ευκαιρία για να επιστρέψει σε ένα οικείο και σκοτεινό κόσμο και θεωρεί το καθαρό shooting σαν δευτερεύον τμήμα, τα πράγματα αλλάζουν.

Σίγουρα το παιχνίδι της Capcom έχει κάποια προβλήματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν, αλλά με τον ίδιο τρόπο δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός πως συλλαμβάνει την ατμόσφαιρα της σειράς ανέλπιστα καλά και, πιθανότατα, όσο καλά θα μπορούσε αυτό να επιτευχθεί από ένα on-rails shooter, κάτι το οποίο θεωρούμε ότι είναι και το σημαντικότερο επίτευγμα για το κοινό του παιχνιδιού. To Darkside Chronicles έχει κάποιες παραξενιές, αλλά οι συμβιβασμοί που θα πρέπει να κάνουν οι οπαδοί της σειράς θεωρούμε ότι είναι λίγοι σε σχέση με τη συνολική εμπειρία που μπορούν να αποκομίσουν από τον τίτλο, ο οποίος προσφέρει μία διασκεδαστική και πάνω από όλα ατμοσφαιρική, νέα προσέγγιση σε κλασσικά επεισόδια μίας ξεχωριστή σειράς.

Νίκος Καβακλής