Rabbids Go Home

Τα τρελά κουνέλια της Ubisoft επιστρέφουν

Τα θεότρελα κουνελάκια, που πρωτογνωρίσαμε στο Rayman Raving Rabbids, επιστρέφουν για άλλη μία φορά. Τώρα, αφήνουν τα mini-games, παίρνουν ένα καροτσάκι του super market και περιφέρονται στην πόλη, μαζεύοντας αντικείμενα για να φτάσουν όσο πιο ψηλά μπορούν τον πύργο που φτιάχνουν, ώστε να μπορέσουν να αγγίξουν το φεγγάρι. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα, το νέο παιχνίδι της σειράς είναι κάτι ανάμεσα σε platformer και  racer. Αν και μπορούμε μαζί του να περάσουμε ευχάριστα την ώρα μας, σε βάθος χρόνου το προδίδει η έντονη επανάληψη και το ρηχό gameplay. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Ο τεχνικός τομέας

Τα γραφικά του Rabbids Go Home είναι πολύχρωμα, όμορφα και ταιριάζουν στο ανάλαφρο ύφος του παιχνιδιού αν και υποφέρουν από clipping και tearing. Στον ηχητικό τομέα τα πράγματα είναι πολύ καλά με το χαρακτηριστικό αστείο…μουρμουρητό των λαγών να δημιουργεί εύθυμη ατμόσφαιρα, ενώ κατά περιόδους θα ακούσουμε γνωστά τραγούδια αλλά και τις αστείες φωνές των ανυποψίαστων πολιτών όταν τους κυνηγάμε με το καροτσάκι του super market.

Πάμε βόλτα με το καροτσάκι; Το gameplay

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού θα περάσουμε από μία πόλη, από γραφεία, πλατείες, νοσοκομεία, αεροδρόμια και άλλες περιοχές, από όπου πρέπει να συλλέξουμε όσο το δυνατόν περισσότερα αντικείμενα. Στο τέλος των επιπέδων πάντα βρίσκουμε ένα τεράστιο, XL αντικείμενο, το οποίο μας βοηθάει να κάνουμε ακόμα ψηλότερο τοn πύργο μας. Στην πορεία θα αντιμετωπίσουμε σκυλάκια και ανθρώπους με αστείες στολές, τους οποίους μπορούμε να νικήσουμε…τσιρίζοντας, μία κίνηση που γίνεται με γρήγορο κούνημα του Wii Remote.

Πολλές φορές θα κληθούμε να κυνηγήσουμε κάποιον υπάλληλο που τον καλεί το αφεντικό του, ο οποίος όντας βιαστικός κλείνει τις πόρτες από τις οποίες εισέρχεται, αναγκάζοντάς μας να πάρουμε άλλο δρόμο, με σκοπό βέβαια να τον προλάβουμε πριν τελειώσει ο χρόνος και κλείσει την τελευταία πόρτα. Άλλες φορές θα τρέξουμε με το καροτσάκι, αποφεύγοντας τα εμπόδια που βρίσκονται σε όλο το επίπεδο και προσπαθώντας να μαζέψουμε όσο το δυνατόν περισσότερα αντικείμενα.

Αν και δεν υπάρχει κουμπί για άλμα, πολλές φορές παίρνουμε φόρα και πηδάμε από τη μία ράμπα στην άλλη προχωρώντας στα επίπεδα και μαζεύοντας αντικείμενα. Μπορούμε να καταστρέψουμε στοιχεία του περιβάλλοντος για να προχωρήσουμε τα επίπεδα ή για να εμφανίσουμε επιπλέον αντικείμενα σημαδεύοντας με το Wii Remote στην οθόνη μας και "πυροβολώντας". Με τον πυροβολισμό αυτό ουσιαστικά εξαπολύουμε ένα λαγουδάκι, το οποίο -σύμφωνα με το σενάριο- του παιχνιδιού είναι εγκλωβισμένο μέσα στο Wii Remote. Υπάρχουν πολλά αντικείμενα για να συλλέξουμε, ενώ αν και δεν υπάρχει πραγματική πρόκληση, ο τίτλος της Ubisoft διαθέτει αρκετά καλοφτιαγμένα επίπεδα στα οποία ο καλός χειρισμός και η ικανοποιητική –τηρουμένων των αναλογιών- αίσθηση της ταχύτητας τα καθιστούν διασκεδαστικά.

Γελώντας και παίζοντας

Το χιούμορ είναι ένα από τα βασικά στοιχεία του Rabbids Go Home και συνεισφέρει σημαντικά στο χαρούμενο και ευχάριστο γενικότερο κλίμα. Τα λαγουδάκια παίζουν μουσική, φωνάζουν, χτυπιούνται και παίζουν με τα αντικείμενα που βρίσκουν, ενώ βρίσκοντας αντικείμενα, ξεκλειδώνουμε τρόπους για να τα παραμετροποιήσουμε.

Μπορούμε να τους φορέσουμε αστεία καπέλα, να τους βάψουμε και να αλλάξουμε τα χαρακτηριστικά τους -όπως το σχήμα του κεφαλιού τους ή τη θέση και το μέγεθος των αυτιών τους. Αν και αυτό βέβαια αποτελεί υποκειμενική άποψη δεν βρήκαμε όλες τις επιλογές το ίδιο πετυχημένες. Ωστόσο, το σημαντικό είναι ότι υπάρχουν αρκετές επιλογές, από τις οποίες μπορεί να διαλέξει κάποιος τί του αρέσει και τί όχι. Βέβαια, αυτές οι επιλογές απευθύνονται περισσότερο σε άτομα μικρότερης ηλικίας, αλλά όποιος ασχοληθεί εκτενώς μαζί τους θα βρει πολλά πράγματα να κάνει.

{PAGE_BREAK}

Συμπεράσματα και μειονεκτήματα

Το Rabbids Go Home είναι ευχάριστο και διασκεδαστικό, αλλά έχει αρκετά προβλήματα που δε μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Ο χειρισμός, όπως είπαμε, κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του παιχνιδιού είναι άψογος και δίνει τη σωστή αίσθηση. Όμως, σε κάποιες διαδρομές, όπου πρέπει να περάσουμε από στενά περάσματα, δεν είναι εύκολο να πάρουμε τις στροφές όπως θέλουμε, με αποτέλεσμα να πέφτουμε στους γκρεμούς δεξία και αριστερά των διαδρομών.

{VIDEO_1}

Σε αυτό συμβάλουν και οι κάμερες, οι οποίες ενίοτε είναι πιο κοντινές από όσο θα θέλαμε και δεν επιτρέπουν να δούμε τι μας περιμένει μετά ή τι μας κυνηγάει σε άλλες περιπτώσεις. Το βασικότερο, όμως, πρόβλημα είναι ότι το διασκεδαστικό, αλλά ρηχό, gameplay δε μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον για πολύ ώρα. Επίσης, αν και  πολλά από τα επίπεδα είναι καλοσχεδιασμένα, όσο προχωράμε στο παιχνίδι, βλέπουμε ότι η φαντασία στερεύει και, πέρα από τη συχνή επανάληψη των ίδιων σκηνικών, μερικά επίπεδα είναι προφανώς προχειροφτιαγμένα.

Υπάρχουν -ευτυχώς λίγα- επίπεδα όπου είναι προφανές πως στήθηκαν με σκοπό απλά και μόνο για να μεγαλώσουν τη διάρκεια του παιχνιδιού, γεγονός ιδιαίτερα ενολχητικό. Επιπροσθέτως, όσο και αν ακούγεται υπερβολικό, υπήρξαν επίπεδα που μας έκαναν να αναρωτηθούμε μήπως πατήσαμε καταλάθος το restart, αφού περνούσαμε από σημεία που επαναλαμβάνονταν ξανά και ξανά με μοναδική διαφορά τον αριθμό των αντιπάλων. Ευτυχώς, αυτά τα απαράδεκτα φαινόμενα δε συμβαίνουν συχνά, αλλά όταν συμβαίνουν είναι πολύ ενοχλητικά. Συνολικά, το Rabbids Go Home είναι ένα ενδιαφέρον και με "φρεσκάδα" παιχνίδι Όμως, λόγω του ρηχού gameplay και της έντονης επανάληψης αυτή τη φρεσκάδα δε μπορεί να τη διατηρήσει μέχρι τέλους.

Προτείνεται προς όσους αναζητούν έναν τίτλο για να περάσουν μερικά χαλαρά και ευχάριστα απογεύματα και τίποτα περισσότερο.

Νίκος Καβακλής