24: The Game

Ετοιμαστείτε να ζήσετε «μια ακόμη από εκείνες τις δύσκολες ημέρες» στην υπηρεσία CTU παρέα με τον Jack Bauer

Τα ακόλουθα διεξάγονται μεταξύ…

Κάθε φορά που καταφθάνει στα γραφεία του GameOver ένα παιχνίδι που βασίζεται σε κινηματογραφική ή τηλεοπτική παραγωγή, τα συναισθήματα που μας κυριεύουν είναι ανάμικτα. Σκεπτικισμός και αμφιβολία, μαζί με μια αδημονία για το αν η videogame έκδοση του franchise που θα δοκιμάσουμε στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, είναι οι πρώτες μας αντιδράσεις και δικαιολογημένα θα προσθέταμε, μιας και η ιστορία μάς έχει διδάξει πως -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- το Δράμα και τα videogames είναι δύο έννοιες που δεν μπορούν να συμβαδίσουν. Στην περίπτωση του 24 έχουμε να κάνουμε με τη μεταφορά μιας από τις πλέον αγαπημένες τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών στον κόσμο των πολυγώνων, μιας σειράς που απέκτησε cult διαστάσεις, κέρδισε σωρεία βραβείων και άλλαξε άρδην το τηλεοπτικό τοπίο από την πρώτη κιόλας περίοδο της προβολής της.

Επιπροσθέτως, τα θεμέλια που τοποθετήθηκαν για τη δημιουργία του 24: The Game είναι ισχυρά και μια ματιά και μόνο πίσω από τα πρόσωπα και τις εταιρείες που αναμίχθηκαν στην επιμέλεια και την κατασκευή του παιχνιδιού είναι αρκετή για να καταδείξει τα υψηλά production values και τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε το όλο εγχείρημα.

Το παιχνίδι χρηματοδοτήθηκε από τη Sony Computer Entertainment και αναπτύχθηκε από το Studio Cambridge, το σενάριο επιμελήθηκαν άνθρωποι της 20th Century Fox και στην ιστορία πρωταγωνιστούν όλοι οι ηθοποιοί της σειράς δανείζοντας τις φιγούρες, αλλά και τις φωνές τους. Τι θα μπορούσε λοιπόν να πάει στραβά; Η απάντηση έρχεται από δύο παιχνίδια του παρελθόντος, δύο παιχνίδια των SCEE και Studio Cambridge που ακούν στο όνομα The Getaway… Για τρίτη συνεχόμενη φορά, το studio Cambridge είχε την ευκαιρία να αποδείξει τις δυνατότητές του και να κάνει την υπέρβαση, αλλά για τρίτη συνεχόμενη φορά απέτυχε παταγωδώς. Αυτή η αποτυχία οφείλεται κυρίως στην κακή 3D μηχανή των παιχνιδιών The Getaway -μια μηχανή στην οποία βασίζεται και το 24: The Game- αλλά και σε ορισμένους κακοσχεδιασμένους επιμέρους τομείς του gameplay και της γενικότερης χάραξης του παιχνιδιού, προβλήματα που θα δούμε ευθύς αμέσως.

24 ώρες στη ζωή του Jack Bauer

Αν μη τι άλλο, το 24: The Game βαδίζει πιστά στα χνάρια της τηλεοπτικής σειράς και προσφέρει στον παίκτη το γνωστό αγωνιώδες σκηνικό που τόσο αγαπήθηκε από εκατομμύρια τηλεθεατές. Η ιστορία που θα ζήσουμε γράφτηκε από τους σεναριογράφους της σειράς αποκλειστικά και μόνο για το παιχνίδι και διεξάγεται σε μια χρονική περίοδο μεταξύ του δεύτερου και τρίτου τηλεοπτικού κύκλου.

Για μια ακόμη φορά ο πράκτορας της CTU, Jack Bauer, θα ζήσει «μια από εκείνες τις ημέρες», καθώς θα κληθεί να αντιμετωπίσει μια ομάδα τρομοκρατών που θα επιχειρήσουν να δολοφονήσουν τον αντιπρόεδρο της Αμερικής. Είναι αυτονόητο πως, όπως και στην τηλεοπτική σειρά, αυτά που βλέπουμε σχεδόν ποτέ δεν αντικατοπτρίζουν την αλήθεια, ενώ οι συνωμοσίες, οι ίντριγκες και οι απρόσμενες εξελίξεις βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Ωστόσο, εκεί που το 24: The Game αρχίζει να δημιουργεί ένα κλίμα αγωνίας και να μεταφέρει τον παίκτη στον μαγικό κόσμο του Jack Bauer, κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα, πολύ σημαντικά κατά την άποψή μας, προβλήματα.

Ενώ λοιπόν οι αρχικές κινηματογραφικές σκηνές νιώθεις πως σε βυθίζουν στην ιστορία και το συναίσθημα του «θέλω να δω τι θα γίνει στη συνέχεια» κυριολεκτικά κατακλύζει τον παίκτη, αρχίζει το κυρίως παιχνίδι, ακολουθούμενο από τις πρώτες απογοητεύσεις. Η δυνατότητα της μηχανής των The Getaway να δημιουργεί ρεαλιστικά τοπία είναι γνωστή, όπως γνωστή είναι και η επιεικώς απαράδεκτη κάμερα που αυτή διαθέτει. Από την πρώτη κιόλας αποστολή, όπου ελέγχοντας τον Jack καλούμαστε να εξαλείψουμε τον κίνδυνο μιας ομάδας τρομοκρατών μέσα σε ένα φορτηγό πλοίο, καθίσταται σαφές πως περισσότερο θα «παλέψουμε» με την κάμερα, παρά με τους τρομοκράτες.

Οι μηχανικές που χρησιμοποίησε το Studio Cambridge σε αυτό το τμήμα του παιχνιδιού ακολουθούν τη γνωστή πεπατημένη του «run and gun», με τον Jack Bauer να κινείται ως ένας άλλος «Ράμπο» και να βάλει κατά των εχθρών του ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Ο ήρωας έχει τη δυνατότητα να κρύβεται πίσω από στοιχεία του περιβάλλοντος -όπως κιβώτια, βαρέλια και τοίχους- και να κρυφοκοιτάζει περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή που οι αντίπαλοι θα είναι εκτεθειμένοι ώστε να τους πυροβολήσει. Το κακό είναι πως αυτή η τακτική δεν έχει απολύτως καμία σημασία, μιας και οι αντίπαλοι έχουν τόσο χαμηλή τεχνητή νοημοσύνη που ακόμα και δίπλα τους αν σταθείς, σε κοιτούν αποσβολωμένοι, ρίχνοντας περιστασιακά μερικές σφαίρες εναντίον του εκάστοτε χαρακτήρα που ελέγχουμε.

Η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη λόγω της απίστευτα δύστροπης κάμερας που χρησιμοποιεί το παιχνίδι. Προσπαθώντας να πάρεις την καλύτερη δυνατή θέση στο χώρο και να στρέψεις τον ήρωα που ελέγχεις προς τους αντιπάλους του, δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθεις, τουλάχιστον, ίλιγγο από την ακατάπαυστη περιστροφή της κάμερας.

Ακόμη και με το σύστημα κλειδώματος στο στόχο η κατάσταση δεν δείχνει να βελτιώνεται, καθώς αυτό είναι εξαιρετικά ευαίσθητο και πολλές φορές δεν καταφέρνει να εστιάσει στους αντιπάλους, αλλά απλά να περιφέρει τον κέρσορα της σκόπευσης άσκοπα στο χώρο. Ένα άκρως σημαντικό αντίκτυπο όλων των παραπάνω προβλημάτων έχει να κάνει με την υποστηρικτική ομάδα που συνοδεύει τους πράκτορες της CTU σε κάποιες από τις αποστολές τους. Η εξίσου χαμηλή με αυτήν των αντιπάλών νοημοσύνη των ειδικών δυνάμεων, σε συνδυασμό με την απαράδεκτη κάμερα, οδηγεί τον παίκτη στο να πυροβολεί -άθελα του πάντα- εναντίον τους, κάτι που το παιχνίδι θεωρεί ως «απαράδεκτο» και το επιβραβεύει με ένα ωραιότατο «Mission Failed», ένα μήνυμα που, παρά τη σχετικά ομαλή καμπύλη δυσκολίας, εμφανίζεται πολύ συχνά λόγω των προβλημάτων του παιχνιδιού και όχι εξ αιτίας λαθών από την πλευρά του παίκτη.

                                                                                                                     Σελίδα 2 >