Warriors: Legends of Troy

Από Έπος… Τραγωδία

Κατά ένα περίεργο λόγο η σειρά Dynasty Warriors παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλής στην χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου, δίνοντας την ευκαιρία στην Koei να αναπτύσσει συνεχώς νέα κεφάλαια και spin-offs. Ο κεντρικός πυρήνας του πρώτου τίτλου εύλογα δίνει την εντύπωση πως έχει μείνει αναλλοίωτος στην πολυετή πορεία του franchise, προσφέροντας ελάχιστες βελτιώσεις και προσθήκες σε κάθε ένα από τα δεκάδες κεφάλαια της σειράς και των παραπλήσιων τίτλων της. Παρά τις μέτριες –κατά κύριο λόγο- βαθμολογίες από τον Τύπο, η ιαπωνική εταιρία δεν έχει λόγο να πτοηθεί, δεδομένου ότι κάθε τίτλος που εκδίδει αποτελεί σχεδόν σίγουρη εμπορική επιτυχία για τη χώρα της. Μάλλον αναλογιζόμενη πως το καταναλωτικό κοινό της Γηραιάς Ηπείρου και της Αμερικής δύσκολα μπορεί να ταυτιστεί με την ταραχώδη περίοδο των τριών βασιλείων ή τις διαστημικές συρράξεις μεταξύ anime ρομπότ, η Koei θέλησε να δώσει “δυτικό ύφος” στο νέο της τίτλο, ώστε να προκαλέσει τα βλέμματα ενός ευρύτερου κοινού.

Η Koei Canada (Fatal Inertia) λοιπόν, επωμίστηκε αυτό το δύσκολο έργο, αποφασίζοντας τελικά να μας μεταφέρει σε μία εξαιρετικά γνώριμη μυθική (ή μήπως όχιq) μάχη της Αρχαίας Ελλάδας. Η επιλογή του δεκαετή Τρωικού Πολέμου δύσκολα θα μπορούσε να μας αφήσει ασυγκίνητους, έχοντας την περιέργεια να δούμε σε τι βαθμό, αυτή τη φορά, παραποιήθηκαν τα αρχαία κείμενα καθώς και τη διαφημισμένη “δυτική αύρα” που θα φέρει ο νέος τίτλος της Koei.

“Οπποίον κ’ είπησθα έπος, τοίον κ’ επακούσαις”

Δύσκολα θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε δίχως καχυποψία τη νέα ψηφιακή εκδοχή του Ομηρικού Έπους, δεδομένου ότι ουκ ολίγες φορές έχουμε δει να διαστρεβλώνονται χαρακτήρες και καταστάσεις στις μεταφορές μύθων και γεγονότων μέσω τηλεοπτικών και κινηματογραφικών παραγωγών αλλά και βιντεοπαιχνιδιών. Ευτυχώς, η Koei Canada μπόρεσε να διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό τα τεκταινόμενα της ελληνικής εκστρατείας, σε ένα σενάριο στο οποίο δεν αποφεύγει την εισαγωγή δικών της στοιχείων, που σχετίζονται άμεσα με το τμήμα του gameplay. Ωστόσο, τα στοιχεία αυτά είναι μεμονωμένα, καταφέρνοντας τελικά να προσφέρει μία σχετικά πιστή αν και ιδιαίτερα περιληπτική εκδοχή του Τρωικού Πολέμου.

Εννοείται βέβαια ότι οποιοσδήποτε επιθυμεί να μάθει για την ιστορία και τους χαρακτήρες που περιστρέφονται γύρω από τα μάτια της Ωραίας Ελένης, θα πρέπει να απευθυνθεί σε άλλες πηγές. Το Legends of Troy είναι ένα παιχνίδι, και σε καμία περίπτωση δεν είναι σε θέση να δώσει εκτενείς πληροφορίες, ενώ οι περιληπτικές και σποραδικές αναφορές που γίνονται σε καταστάσεις και πρόσωπα δεν επαρκούν στο ελάχιστο για την πλήρη κατανόησή τους.

Η αφήγηση της δεκαετούς πολιορκίας γίνεται -κατά βάση- μέσω της προβολής όμορφων εικόνων που δείχνουν σαν να προέρχονται από παραστάσεις αρχαιο-ελληνικών αμφορέων, συνοδευόμενες από τη φωνή του αφηγητή. Η αρκετά καλή δουλειά του αφηγητή, ο οποίος προσπαθεί να αποδώσει ονόματα χαρακτήρων και πόλεων με ελληνική προφορά –χαρίζοντας άθελά του κωμικές προσφωνήσεις-, σε συνδυασμό με τις όμορφες αναπαραστάσεις των αμφορέων, αποτελούν το μοναδικό θετικό στοιχείο του σεναρίου και γενικότερα του παιχνιδιού.

Οι υπόλοιπες cut-scenes που βλέπουμε δείχνουν σαν να προέρχονται από προηγούμενη γενιά συστημάτων. Ο σχεδιασμός των CGI βίντεο κυμαίνεται σε επίπεδα που είναι κάτω του μετρίου, προσφέροντας έντονα μηχανικά animations αλλά και lip-synching που δεν καταφέρνει να συμβαδίσει με τις ομιλίες.

Ο ίδιος ο σχεδιασμός των χαρακτήρων στερείται φαντασίας ενώ και οι ηθοποιοί που επιλέχτηκαν για την απόδοση των ομιλιών δε δείχνουν να ταιριάζουν σε πολλά μοντέλα. Εκτός των παραπάνω, η δουλειά των ηθοποιών είναι εξαιρετικά υπερβολική στις περισσότερες περιπτώσεις, κάτι που φαίνεται ως μία απέλπιδα προσπάθεια να προσδώσουν συναίσθημα στις φωνές τους. Ενώ λοιπόν η ιστορία παραμένει στο μεγαλύτερο ποσοστό της αναλλοίωτη, τα CGI δεν καταφέρνουν να εκπληρώσουν σε καμία περίπτωση το δύσκολο έργο της απόδοσης του Τρωικού Πολέμου. 

"Ω πόποι, η μέγα πένθος Αχαιίδα γαίαν ικάνει” 

Σε αντίθεση με τα Dynasty Warriors, το Legends of Troy δεν μας επιτρέπει να επιλέξουμε χαρακτήρα στο campaign αλλά, αντίθετα, η γραμμική πορεία των αποστολών εναλλάσσει τους ρόλους μας μεταξύ οκτώ συνολικά ηρώων ανάμεσα από τους Τρώες και τους Έλληνες.

Ο Έκτορας, ο Οδυσσέας, ο Αχιλλέας, ο Πάρης και άλλοι γνωστοί χαρακτήρες θα μοιραστούν τις πολυάριθμες αποστολές του τίτλου, αδυνατώντας, ωστόσο, να προσφέρουν κάτι παραπάνω από μία αμυδρά υποψία ποικιλίας στο gameplay. Ο χειρισμός βασίζεται στο κλασσικό μοντέλο, όπου στο επιθετικό κομμάτι έχουμε τις γρήγορες και αργές επιθέσεις -καθώς και τη δυνατότητα να “σπάμε” την άμυνα του αντιπάλου, συνήθως με τη χρήση της ασπίδας μας. Το σημαντικότερο πρόβλημα έγγυται στο σύστημα των combos, το οποίο είναι απελπιστικά ρηχό, καθώς οι συνδυασμοί μεταξύ των χτυπημάτων αναλώνονται στο συνεχόμενο πάτημα των γρήγορων επιθέσεων για να επιτύχουμε το μάξιμουμ των έξι διαδοχικών χτυπημάτων και έχοντας ως μόνη ξεχωριστή επιλογή το πάτημα της αργής επίθεσης ανάμεσα στις γρήγορες επιθέσεις.

{PAGE_BREAK}

Όπως είναι φυσικό, το button mashing, για άλλη μία φορά σε τίτλο της Koei, είναι ανελέητο, δίχως να παρουσιάζεται ίχνος στρατηγικής και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό από τα υπόλοιπα franchise της. Το Legends of Troy είναι ο ευκολότερος τίτλος των hack ‘n’ slash τίτλων της εταιρίας και ταυτόχρονα ο πιο απλουστευμένος της. Τα ζητούμενα σε κάθε επίπεδο αναλώνονται συνήθως στη πορεία μας έως ένα συγκεκριμένο σημείο του χάρτη, προκειμένου να σκοτώσουμε έναν αριθμό αντιπάλων ή να αντιμετωπίσουμε κάποιον εχθρικό ήρωα. Σε αντίθεση με το χάρτη των Dynasty Warriors, όπου συχνά έπρεπε να εστιάζουμε την προσοχή μας σε μάχες που εξελίσσονταν σε διάφορα σημεία, δημιουργώντας –έστω και ελάχιστα- την αίσθηση μίας τεράστιας σύγκρουσης στρατών, εδώ αυτό το στοιχείο απουσιάζει πλήρως, αφαιρώντας και το μοναδικό ψήγμα στρατηγικής που θα μπορούσε να υπάρχει στα ευμεγέθη επίπεδά του.

Κάθε επίπεδο είναι γεμάτο με εκατοντάδες εχθρούς, οι οποίοι περιμένουν υπομονετικά να σφαγιαστούν. Οι στρατιώτες που μας συνοδεύουν, καθώς και οι εχθροί, είναι ελαφρώς πιο επιθετικοί από ό,τι έχουμε συνηθίσει αλλά και πάλι δημιουργούν την ορθή αίσθηση πως απλά στέκονται αγνώμονες για τη μοίρα που τους περιμένει, με την τεχνητή νοημοσύνη για άλλη μία φορά να είναι ανύπαρκτη. Ορισμένοι τύποι αρχηγών μόνο υπάρχουν για να μας αναγκάσουν να χρησιμοποιήσουμε την ασπίδα μας σε ορισμένα μεμονωμένα σημεία, χωρίς όμως να αποτελούν κάποια σοβαρή πρόκληση.

Η κατάσταση αλλάζει λίγο όταν κληθούμε να αντιμετωπίσουμε κάποιον αντίπαλο ήρωα, σημείο όπου όλοι οι στρατιώτες σχηματίζουν με τα σώματά τους μία κυκλική αρένα, επιτρέποντάς μας να πολεμήσουμε ένας προς ένας. Και εδώ οι μάχες είναι αρκετά εύκολες καθώς το μόνο που απαιτείται είναι η προσοχή των αντίπαλων επιθέσεων, ώστε να προλάβουμε με σχετική άνεση το μπλοκάρισμά τους, προκειμένου να αρχίσουμε έναν καταιγισμό χτυπημάτων και στη συνέχεια να επαναλάβουμε τη διαδικασία για το υπόλοιπο της μάχης.

Ως μία ύστατη προσπάθεια προσέγγισης του “δυτικού κοινού” η Koei Canada ενσωμάτωσε ορισμένες συγκρούσεις με μυθικά τέρατα, μεταξύ των οποίων ένας κύκλωπας και ένας γρύπας, η εκτέλεση των οποίων συνοδεύεται με ορισμένα από τα πιο χλιαρά QTEs που έχουμε δει, επηρεασμένα σαφέστατα από τη σειρά των God of War τίτλων.

Η έλλειψη οποιασδήποτε ανταμοιβής για την εξόντωση απλών στρατιωτών είναι έκδηλη, ωθώντας μας τελικά στο απλό προσπέρασμά τους προκειμένου να φτάσουμε νωρίτερα στην αποστολή μας, από τη στιγμή μάλιστα που το ρηχό σύστημα επιθέσεων γίνεται πολύ γρήγορα κουραστικό. Η μόνη ανταμοιβή εντοπίζεται στο τέλος κάθε επιπέδου, όπου εκπληρώνοντας τις δύο ή τρεις δευτερεύουσες αποστολές, κερδίζουμε κρυφά αντικείμενα και παραπάνω “Kleos”, το νόμισμα του τίτλου δηλαδή που χρησιμοποιείται για την αγορά των εν λόγω αντικειμένων. Αυτά προσφέρουν ορισμένες επιπλέον ιδιότητες, όπως τη μείωση της ζημιάς από τα βέλη, δυνατότερες επιθέσεις σε αρχηγούς κ.λπ. χωρίς ωστόσο να κρίνονται ικανά να προσφέρουν βάθος στον εξοπλισμό του χαρακτήρα.  

Οπτικός τομέας και τελικά συμπεράσματα 

Στα του τεχνικού τομέα το πόνημα της Koei Canada δεν τα πάει καλύτερα. Τα περιβάλλοντα είναι απλοϊκά σχεδιασμένα και χωρίς ιδιαίτερη ποικιλία μεταξύ τους, μεταφέροντας μας συνεχώς σε προβλέψιμα στενά μονοπάτια που οδηγούν σε άδειες ανοιχτωσιές, ιδανικές για την επίδειξη απεικόνισης δεκάδων αντιπάλων, που πλέον δεν είναι σε θέση να εντυπωσιάσει.

 

Οι ήρωες που χειριζόμαστε είναι σχετικά καλά σχεδιασμένοι, ωστόσο, το ίδιο δεν ισχύει για τους απλούς στρατιώτες. Ευτυχώς, τα pop-up απουσιάζουν πλήρως, όπως επίσης ο ρυθμός ανανέωσης των καρέ δεν έπεσε ποτέ σε όλη την πολύωρη…οδύσσειά μας, εντούτοις, αυτό επιτυγχάνεται –όπως φαίνεται έντονα- χάρη στη μέτρια μηχανή γραφικών.

Το αίμα δεν απουσιάζει από το Legends of Troy, στοιχείο που γρήγορα χάνει τη βίαιη αίγλη του έπειτα από το χιλιοστό πάτημα του κουμπιού της επίθεσης. Η δυνατότητα της βίαιης εξόντωσης οποιουδήποτε εχθρού που έχουμε ζαλίσει, χάνει πολύ γρήγορα την οπτική και –κυρίως- πρακτική της αξία, όταν το μόνο που θέλουμε είναι να εκτελούμε όσο το δυνατόν περισσότερους εχθρούς με ένα χτύπημα και όχι να περιμένουμε να δούμε για πολλοστή φορά τα ίδια 3-4 “ατομικά” animations εκτέλεσης.

Εν κατακλείδι, η Koei Canada σίγουρα δεν καταφέρνει να προσελκύσει το ξεχωριστό κοινό που στόχευε, προσφέροντας έναν τίτλο που πολύ δύσκολα θα μπορέσει να τραβήξει τα βλέμματα ακόμα και στη γενέτειρα του Oμήρου. Το Warriors: Legends of Troy μπορεί να είναι μία από τις πιο πιστές μεταφορές αρχαίου ελληνικού μύθου/ ιστορίας, με τα όποια προβλήματα έχει στις cut-scenes, αλλά είναι επίσης μία δημιουργία που όχι μόνο δεν φέρνει καμία εξέλιξη στο κυρίαρχο είδος της Koei, αλλά αντίθετα το πάει αρκετά βήματα πίσω. Υπομονή λοιπόν μέχρι το Dynasty Warriors 7 για όσους επιθυμούν να… ιδρώσουν πάνω στα κουμπιά του gamepad.

Νικόλας Μαρκόγλου