Cosmic Fear | Review

Ο solo δημιουργός, Alessandro Guzzo, επιστρέφει πέντε χρόνια μετά το ιδιαίτερα τίμιο Alien Cube, επιμένοντας στη θεματολογία της μυθολογίας του Κθούλου. Επιπλέον, ακολουθεί παρόμοια δομή και ύφος, με το νέο του πόνημα να κατατάσσεται στη συμπαθή κατηγορία των αφηγηματικών τίτλων πρώτου προσώπου.

Παρόλο που το Cosmic Fear δεν έχει άμεση σεναριακή σχέση με το Alien Cube, κάλλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα αυτόνομο sequel. Εκεί που θέλησε να διαφοροποιηθεί είναι στη μηχανή γραφικών, αφήνοντας την CryEngine του Alien Cube για την Unreal Engine 5. Δεν γνωρίζουμε για ποιο λόγο έγινε αυτή η αντικατάσταση,  αυτό που μπορούμε να πούμε όμως είναι πως η αλλαγή δεν ήταν προς όφελος του τελικού αποτελέσματος.

Ο λόγος είναι ότι, πέρα από τη δουλεμένη ατμόσφαιρα που είχε το Alien Cube, ένα ακόμα ατού εντοπιζόταν στο τεχνικό σκέλος του παιχνιδιού, όπου οι διάφορες υφές των επιφανειών ήταν ιδιαίτερα διαφορετικές σε σχέση με αυτές της Unreal Engine, δημιουργώντας μία πιο φωτορεαλιστική εικόνα. Οφείλουμε βέβαια να αναγνωρίσουμε ότι και πάλι αξίζει τα εύσημα ο δημιουργός, ο οποίος έφερε εις πέρας έναν άρτιο (σε τεχνικό επίπεδο) τρισδιάστατο τίτλο, αξιοποιώντας μία απαιτητική μηχανή γραφικών.

Ωστόσο, όπως γίνεται κατανοητό, αυτό δεν αρκεί από μόνο του. Όπως και στο Alien Cube έτσι και εδώ, στο επίκεντρο βρίσκονται φαινόμενα και υπάρξεις που θα μπορούσαν άνετα να βρίσκονται σε ένα διήγημα του Lovecraft. Ο πρωταγωνιστής, ένας ερευνητής του υπερφυσικού και αρχέγονων τεχνουργημάτων, θα δεχθεί μία πρόσκληση δύο άλλων ερευνητών για την παρακολούθηση μίας παραθρησκευτικής σέκτας που σχετίζεται με την έρευνα του χαρακτήρα μας.

Όταν φτάσουμε στη συγκεκριμένη δασώδη τοποθεσία, σύντομα θα διαπιστώσουμε ότι κάτι πάει πολύ στραβά, παρακολουθώντας ορισμένες περίεργες οπτασίες και ακούγοντας απόκοσμους θορύβους. Μέσα σε μόλις τρεις ώρες, το Cosmic Fear προσπαθεί να δώσει μία συγκροτημένη ιστορία, μπλέκοντας απόκοσμα πλάσματα και οντότητες με εξωγήινες υπάρξεις. Όπως και στο Alien Cube έτσι και εδώ, το μεγαλύτερο κομμάτι της αφήγησης αναλαμβάνει το περιβάλλον και τα οπτικοακουστικά τεκταινόμενα, παράλληλα με ένα αρκετά μεγάλο πλήθος από παρατημένα έγγραφα.  

Η συμπερίληψη του εξωγήινου στοιχείου δίνει μία ενδιαφέρουσα πτυχή στο κομμάτι της “κθουλικής” μυθολογίας, αν και είναι κάτι που περισσότερο λειτουργεί ως μία προσπάθεια εντυπωσιασμού παρά στο να προσφέρει ουσιαστικό βάθος. Δυστυχώς, εκεί που χάνει αρκετά σε σχέση με το Alien Cube είναι στο θέμα της δομής. Ο Alessandro Guzzo θέλησε να διογκώσει λίγο τα περιβάλλοντα, επιχειρώντας να δώσει μία αίσθηση πως έχουμε μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων.

Το πρόβλημα ωστόσο είναι πως το Cosmic Fear δεν είναι ούτε open world, ούτε παιχνίδι δράσης, ούτε adventure. Πρόκειται για μία ξεκάθαρα αφηγηματική εμπειρία, στην οποία η παράμετρος της εξερεύνησης έχει απειροελάχιστη ουσία. Το οξύμωρο είναι ότι ο όγκος του περιβάλλοντος είναι ιδιαίτερα συγκρατημένος, αλλά αρκετά μεγάλος τελικά ώστε να έχουμε συχνά την αίσθηση ότι δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε και πού να πάμε για να συνεχίσει η ιστορία.

Αρκετά συχνά βρίσκαμε κάποιο κλειδί, το οποίο απλά γνωρίζαμε ότι έχουμε αλλά χωρίς να μας δίνεται οποιαδήποτε περιγραφή. Το ίδιο συμβαίνει και με διάφορα άλλα αντικείμενα που εντοπίζαμε, δίχως καμία περιγραφή ή δυνατότητα να τα περιεργαστούμε. Ελλείψει waypoints και objectives, συχνά καταλήγαμε απλά να περιφερόμαστε στον χώρο, ευελπιστώντας ότι κάπου ίσως βρούμε μία πόρτα ή μία θήκη για να ξεκλειδώσουμε ή να τοποθετήσουμε ένα αντικείμενο που βρήκαμε νωρίτερα.

Γενικότερα, το θέμα της καθοδήγησης σχεδόν απουσιάζει, ώστε συχνά απλά να προχωράμε προς μία πλευρά, ευελπιστώντας ότι θα βρεθούμε στον σωστό δρόμο. Το πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο όταν επιστρέφουμε σε περιοχές, δίχως όμως να έχουμε κάποιο objective, έχοντας την ελπίδα ότι θα συμβεί κάτι που θα μας δώσει να καταλάβουμε ότι βρισκόμαστε εκεί που πρέπει. Λόγω του συγκρατημένου μεγέθους, τελικά πάντα βρίσκαμε τον δρόμο μας, αλλά τις περισσότερες φορές λόγω απλής τύχης.

Η εμπειρία “σώζεται” σε σημεία από το ταλέντο του Alessandro Guzzo να δημιουργεί ορισμένα προσεγμένα set pieces που εμφανίζονται οργανικά. Ξαφνικές λάμψεις, θόρυβοι, περίεργα πλάσματα και ορισμένες εντυπωσιακές εμφανίσεις από εξωπραγματικά σκάφη, δηλώνουν το παρόν κατά τη διάρκεια του gameplay και όχι μέσω κάποιας προσχεδιασμένης cutscene. Σε αυτές τις μετρημένες περιπτώσεις το Cosmic Fear χτίζει με φυσικότητα τη horror ατμόσφαιρά του.

Είναι κρίμα όμως που στο υπόλοιπο μέρος του παιχνιδιού πασχίζει να διατηρήσει το ίδιο ενδιαφέρον. Ακόμα και μέσα σε μόλις τρεις ώρες, νοιώθαμε να ζοριζόμαστε να συνεχίσουμε, αν και τουλάχιστον η “υπόσχεση” ότι πιθανότατα κάτι ενδιαφέρον θα συνέβαινε στη συνέχεια, μας έπειθε να κάνουμε λίγη ακόμα υπομονή. Το όλο σεναριακό κομμάτι δεν θα λέγαμε ότι δένει πλήρως έως το φινάλε, παραμένοντας επιφανειακό και άνευ ιδιαίτερης εξέλιξης για τους λιγοστούς βασικούς χαρακτήρες ή την παραθρησκευτική οργάνωση.

Τα παραπάνω σημαίνουν ότι το Cosmic Fear εναποθέτει τελικά όλο του το βάρος στα λιγοστά καλοφτιαγμένα set pieces, με το κομμάτι της περιήγησης απλά να κουράζει και την πλοκή να χάνει σταδιακά το ενδιαφέρον της. Αν και ο δημιουργός φαίνεται ότι είχε βλέψεις ενός ελαφρώς μεγαλύτερου περιβάλλοντας, τελικά καταλήγει να δείχνει ως ένα πισωγύρισμα σε σχέση με το πιο σφιχτοδεμένο και σίγουρα πιο ενδιαφέρον Alien Cube.

Το Cosmic Fear κυκλοφορεί από τις 9/9/26 για PC. To review μας βασίστηκε σε review code που λάβαμε από τον Alessandro Guzzo.