Electronic Super Joy: Groove City
Ένα techno platform για να χορεύουν τα δάχτυλα.
Ένα techno platform για να χορεύουν τα δάχτυλα.
Όπως πολύ καλά σχολίασε κάποιος αναγνώστης μας πρόσφατα, είναι πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι τα old school platform παιχνίδια έχουν επιστρέψει δυναμικά στο προσκήνιο και οι οπαδοί τους δεν είναι πλέον κλειδωμένοι μόνο στη Nintendo για να πάρουν τη “δόση” τους. Είτε είναι 2D είτε 3D, είτε είναι φτιαγμένα με χιούμορ, είτε περιέχουν στοιχεία horror, αλλά και είτε είναι πολύ εύκολα είτε με Ghouls and Ghosts δυσκολία, τα platform παιχνίδια έχουν επιστρέψει στο προσκήνιο της indie σκηνής και έχουμε βομβαρδιστεί από άπειρους τίτλους που συχνά η ποιότητά τους είναι κατώτερη των προσδοκιών.
Όμως, μια στο τόσο καταφέρνουμε να ανακαλύψουμε και κάποιους τίτλους καλά μελετημένους και ιδιαίτερα σχεδιασμένους, που αξίζει να σας τους προτείνουμε. Ένας τέτοιος τίτλος είναι και το Electronic Super Joy: Groove City, το mini sequel του πρώτου και ιδιαίτερα αγαπημένου Electronic Super Joy από τον Καναδό Michael Todd, το οποίο αν και σαφέστατα μικρότερο του προκατόχου του, είναι βελτιωμένο σε όλα τα σημεία και προσφέρει μερικές ώρες καταιγιστικής διασκέδασης.
Καταρχάς, θα πρέπει να σας πούμε πως το παιχνίδι διαθέτει πολύ καυστικό χιούμορ, που συχνά περνάει τα όρια του επιτρεπτού για τις μικρότερες ηλικίες. Η ιστορία του είναι απατηλά απλή. Έχοντας σώσει τον κόσμο (στο πρώτο ESJ) από έναν σατανικό επιστήμονα, που ήθελε να κλέψει τους «πισινούς» όλων των ανθρώπων, o ήρωάς μας επιστρέφει στη Groove City για να χορέψει με τους κατοίκους και να γιορτάσει την επιδιόρθωση όλων των ζημιών.
Κατά τη διάρκεια του πάρτι όμως, ένα τεράστιο ρομπότ–stripper εμφανίζεται και ξανακαταστρέφει την πόλη. Ο ήρωας, λοιπόν, καλείται και πάλι στην ενεργό δράση και το κυνήγι του τεράστιου μα καλλίγραμμου ρομπότ ξεκινάει! Πρόκειται για μια μικρή σε διάρκεια περιπέτεια (1-4 ώρες, ανάλογα με τις ικανότητές σας στο είδος) η οποία όμως είναι γεμάτη χιούμορ, αστείες ατάκες αλλά και διάφορα τραγελαφικά συμβάντα, που σίγουρα θα σας κάνουν να γελάσετε. Ειδικά όταν δείτε τον Πάπα να γίνεται σύμμαχός σας στη μάχη μετά από μια τρομερή έκκλησή σας σε βοήθεια, θα καταλάβετε πως το παιχνίδι δεν «μασάει» πουθενά και κοντράρει στα ίσια οποιαδήποτε προσπάθεια για πουριτανισμό!
Και είναι καλό που υπάρχει τέτοιο διάσπαρτο χιούμορ, μιας και σας κάνει να ξεχνάτε το άγχος που προκαλεί η υψηλή δυσκολία του τίτλου. Όντας ένα παραδοσιακό 2D platform παιχνίδι, το βασικό gameplay του Groove City περιορίζεται στο ότι ο χαρακτήρας μας να πρέπει να προσπεράσει εμπόδια, χάσματα, παγίδες και εχθρούς, απλά υπερπηδώντας τα όλα και φυσικά επιτυγχάνοντας υψηλή ακρίβεια στο κάθε άλμα αλλά και στο χρόνο. Η δυσκολία είναι ιδιαίτερα υψηλή και για κάποιον που δεν είναι συνηθισμένος σε τέτοια παιχνίδια και ο κίνδυνος του να ματώσουν τα δάχτυλα πάνω στο πληκτρολόγιο είναι μεγάλος.
Ευτυχώς, το συναίσθημα ικανοποίησης που έχεις όταν φτάνεις κάθε checkpoint (που ευτυχώς είναι πολλά και διάσπαρτα) είναι τόσο ευχάριστο και εθιστικό, που σε γεμίζει ενέργεια και σε βοηθάει να προχωρήσεις παρακάτω. Παρ ‘ολα αυτά, είναι γεγονός ότι το παιχνίδι μετά από κάποιο σημείο γίνεται επαναλαμβανόμενο. Ναι, οι 13 πίστες του δυσκολεύουν γεωμετρικά και γίνονται ολοένα πιο περίπλοκες, αλλά οι παγίδες και οι εχθροί πολύ σύντομα απλά πολλαπλασιάζονται και δε βλέπουμε κάτι καινούργιο από το 1/3 του παιχνιδιού και έπειτα, ειδικά σε έναν τόσο μικρό τίτλο. Το πρόβλημα της διάρκειας μετριάζεται κάπως από τα ενσωματωμένα συστήματα πόντων, το speedrun χρονόμετρο αλλά και τα διάφορα collectibles, στοιχεία που για ένα φαν της κατηγορίας θα μπορέσουν άνετα να του υπερδιπλασιάσουν το χρόνο ασχολίας.
Ευτυχώς, εκεί που βλέπουμε συνέχεια κάποια αλλαγή είναι στη ηχητική υπόκρουση του τίτλου. Από άποψης μουσικής, το παιχνίδι είναι ένα techno trance δημιούργημα μεγάλου πάθους και χορευτικής ενέργειας, που πραγματικά τρελαίνει τον παίκτη και κυριολεκτικά τον κάνει να χορεύει στη καρέκλα του όσο παίζει. Εξίσου ευρηματικά είναι και πολλά εφέ του παιχνιδιού, με ήχους φρενήρους δράσης να κόβονται απότομα από βογκητά από soft core ταινία του παλιού Filmnet. Οπτικά, η 8-16 bit αισθητική του τίτλου προφανώς δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ένα τρομερό αποτέλεσμα, αλλά το art direction καταφέρνει να κάνει το παιχνίδι να έχει τη δική του ταυτότητα, με εφέ εκρήξεων που θυμίζουν Batman των 60s και χρωματισμούς που θα περίμενε κανείς να δει μόνο σε ένα techno club του Βερολίνου.
Το Electronic Super Joy: Groove City, λοιπόν, δεν είναι το παιχνίδι που θα σας κάνει να αναθεωρήσετε για τα 2D platforms. Είναι δύσκολο, είναι μικρό, είναι λίγο επαναλαμβανόμενο. Αλλά είναι και πολύ διαφορετικό από τη μάζα. Έχει τρελιάρικη μουσική, που γραπώνει τον παίκτη, και χιούμορ που πραγματικά δε μασάει να χτυπήσει κάθε κατεστημένο και ιδεώδες. Με τιμή στα 3.99 ευρώ, αξίζει σίγουρα να του ρίξετε μια ματιά. Και με το δημιουργό να έχει υποσχεθεί νέες συνέχειες για το σύμπαν του ESJ, το μέλλον δείχνει ιδιαίτερα ευοίωνο.
