Σκέψεις

Ένα game, (μια ομάδα), μισό κιλό μπογιά και…το μέγεθος που μετράει.

Του φίλου μου του Στέλιου από μικρού του άρεσαν τα τετράγωνα. Του άρεσαν σα σχήμα (γέμιζαν εύκολα με τους μαρκαδόρους του), σα ρυμοτομία (έβρισκε εύκολα να παρκάρει), σα λογική (τον έχουμε όλοι στο κινητό σαν… Στέλιος ο Τετράγωνος) και πρόσφατα τα υιοθέτησε και στο γούστο του στο gaming. Πώς, ρωτάτε; Απλούστατο! Σε κάθε γωνία του τετραγώνου έβαλε κι από μια αξία του gaming που αυτός θεωρεί σημαντική. Αν κάποιο παιχνίδι πετυχαίνει έστω και μία, τότε του κάνει και το αγοράζει.

Στην πάνω αριστερή γωνία τοποθέτησε το όνομα. Αν είναι βαρύ (κι ασήκωτο) τότε όλα καλά! Assassin’s Creed, Call of Duty κλπ περνούν χωρίς να δώσουν καν εξετάσεις. Στην πάνω δεξιά, έβαλε την ομάδα (σαν γνήσιος απόγονος των…αρχαίων Ελλήνων). Είναι από τα δυνατά exclusives μας; Περνάει! Είναι κάποια μεταφορά που πρώτα έκανε “μάγκες” τους απέναντι; Έσβησε ήδη από μνήμη και συνείδηση και περνάμε στο επόμενο.

Κάτω αριστερά, θρονιάστηκε το… χρώμα. Όχι το χρώμα στο κουτί ή κάτι τέτοιο. Το “χρώμα” που πέτυχε στο metacritic, ντε! Πράσινο; Μέσα! Μπαίνει στη λίστα για Χριστούγεννα! Κίτρινο!;! Στο πυρ το εξώτερο! Δεν έχει η παιχνιδοθήκη του χώρο για τέτοια… μέτρια δημιουργήματα, ούτε η τσέπη του χρήματα για την προσπάθεια του κάθε τυχαίου. Τέλος, στην κάτω δεξιά γωνία μπαίνει ο βαθμός. Το μήκος κάθε παιχνιδιού, μιας και είναι το ένα και το αυτό.

Πήρε το τάδε racing 83 και το δείνα 78; Προφανώς (!) το πρώτο είναι καλύτερο από το δεύτερο, γιατί… είναι πιο μεγαλό. Ο Στέλιος – όπως όλοι μας – ξέρει βαθειά μέσα του ότι το μέγεθος μετράει, έτσι το game που το έχει μεγαλύτερο είναι καλύτερο. Απόλυτα λογικό και σωστό. Στο κάτω-κάτω όλα είναι ένας μέσος όρος…

Κάθε τι όμως είναι λογικό και σωστό μέχρι το σημείο που αλλάζει η οπτική και η προσέγγιση. Δε χρειάζεται ένας μαθηματικός του επιπέδου του Απ. Δοξιάδη για να μας θυμήσει ότι ο μέσος όρος εφαρμόζεται σε τιμές ομοίων μεγεθών. Αν έμπαινε ένα poll σε αυτήν εδώ τη σελίδα, θα βρισκόντουσαν τουλάχιστον 10 άτομα που θα πίστευαν ότι ένα game δεν ορίζεται από ένα μόνο μέγεθος – κι αυτό γιατί τα games έχουν πια αναχθεί σε εμπειρία. Σε βιώματα.

Υπάρχουν πλέον οπτικά αριστουργήματα, πλοκές που σηκώνουν την τρίχα, σενάρια για όσκαρ, ερμηνείες, γραφές, διαδραστικότητα. Μπορούν αυτά να περιγραφούν με ένα μόνο νούμερο ή ακόμα χειρότερα να κωδικοποιηθούν πίσω από ένα χρώμα; Το game είναι μια πολυδιάστατη οντότητα. Μπορεί να ορισθεί με μια και μόνο τιμή, παραδείγματος χάριν το 7; Είναι το 7 ικανό να συμπεριλάβει όλα τα παραπάνω και να τα μεταφέρει σε κάποιον που δεν είχε την παραμικρή εμπειρία με το παιχνίδι;

Μάλλον όχι – κι ευτυχώς προλάβαμε να το πούμε πριν οι Κινέζοι σκίσουν τα βιβλία με τις παροιμίες και γράψουν: “το 7 ισούται με 1000 λέξεις”. Σίγουρα όχι. Γι αυτό το 7 συνοδεύεται από ένα κείμενο χιλίων – nay – δύο χιλιάδων – nay – δύο χιλιάδων λέξεων με εικόνες και βίντεο – κι όπου διατίθεται – με παραπάνω γνώμες.

Γιατί φίλε Στέλιο, δε χωράει ένα παιχνίδι σε έναν χάρακα. Τέτοιο είναι το μέγεθός του πλέον κι η φύση του, που δε χωράει ούτε πια σε τετράγωνο. Μετά βίας ζωντανεύει από την “πένα” αυτών που το δοκιμάζουν και που χρόνια εμπιστεύεσαι. Ίσα-ίσα χωράει στα συνοδευτικά screenshots και βίντεο. Οριακά περιγράφεται και διασταυρώνεται από τις επικουρικές γνώμες…Έτσι ο Στέλιος σταμάτησε να κοιτάζει μόνο τα νούμερα και τα χρώματα κι αφιέρωνε 10 λεπτά για να βιώσει μέσα από τα reviews μια οσμή από το παιχνίδι που τον ενδιαφέρει – και ξέρετε τι; Η τσέπη του κι η διασκέδαση βρήκαν μια χρυσή τομή.