N++
Ο καλός, ο κακός και...
Ο καλός, ο κακός και…
Για κάποιο λόγο, μετά από τόσα χρόνια, οι ζεστές κι άνυδρες μέρες του καλοκαιριού φέρνουν στις μνήμες μου ταινίες γουέστερν. Ίσως να ‘ναι η κάψα που σχηματίζει διαθλάσεις (κι ενίοτε παραισθήσεις) λίγο πάνω από την ψημένη γη, ίσως η αιτία να βρίσκεται στο ξεραμένο τοπίο και στην ανέμελη συμπεριφορά που ακολουθεί άρρηκτα την άνοδο της θερμοκρασίας. Όποιος και να ‘ναι όμως ο λόγος, αυτήν την εποχή τείνω να εξετάζω τα περισσότερα πράγματα υπό το πρίσμα αυτών των ταινιών και της κουλτούρας που συνεπακόλουθα έθεσαν.
Πολλοί είναι αυτοί που θα διαφωνήσουν ότι τα spaghetti western καθορίζουν το είδος στην πλειονότητά του και το ταυτοποιούν στις συνειδήσεις του κόσμου. Πολλοί είναι κι αυτοί που θα απορήσουν γιατί ένα τέτοιο πρίσμα κρίθηκε απαραίτητο για να εξετασθεί ένα παιχνίδι όπως το N++, τίτλος που αποτελεί δεύτερη συνέχεια μιας σχετικά γνωστής και παντελώς άσχετης με την άγρια δύση σειράς. Λοιπόν, για να τα πιάσουμε από την αρχή, θα παρατηρήσατε σίγουρα τη λέξη spaghetti. Αυτή η λέξη – και συγκεκριμένα η ελληνική της απόδοση ως «μακαρονάδα» – ταιριάζει παντού, οπότε πάμε παρακάτω…
Το Ν++ αποτελεί μέλος μιας κατηγορίας παιχνιδιών που διχάζει ακραία τους gamers και που ίσως έχει βασανίσει πολλές συζητήσεις σε διάφορα fora. Είναι η κατηγορία της «ρετρό εμφάνισης» που πολλαπλασιάζεται με εντυπωσιακό ρυθμό και με απρόβλεπτες συνέπειες. Είναι το δάκτυλο πίσω από το οποίο κρύβονται τα χαμηλά standards παραγωγής ή μήπως ένας φόρος τιμής στη χρυσή κι αλησμόνητη εποχή των «παλαιών video games»; Έτσι, για χάρη του καλοκαιριού και προς εξυπηρέτηση και των δύο συνόλων gamers, το παιχνίδι θα εξεταστεί κι από τις δύο πλευρές του. Επίσης, ας με συγχωρήσουν οι θιασώτες των αμερικανικών western, θα δανειστώ το μοντέλο της πιο επιτυχημένης spaghetti εκδοχής του είδους. Πάμε λοιπόν να δούμε το παιχνίδι από κάθε πλευρά:
• Η καλή
Το Ν++ το περίμεναν πολλοί. Ήδη από τα προηγούμενα παιχνίδια είχαμε να κάνουμε με ένα platformer παλαιάς κοπής. Τόσο παλαιάς, που οι σχεδιαστικές επιλογές και τα χρώματα παρέπεμπαν σε Atari 2600 και αντιστοιχούν σε μια εποχή που ο Γιώργος – για παράδειγμα – ξεκινούσε το λύκειο. Όμως το καλό gameplay δε χρειάζεται γραφικά για να φανεί (όπως έλεγαν και τότε). Με αυστηρό χειρισμό, γρίφους που περιπλέκονται με την πρόοδο των επιπέδων και δυσκολία που τσακίζει νεύρα, κόκκαλα, τραπέζια και controllers, το παιχνίδι προσφέρει ό,τι και οι πρόγονοί του, προσθέτοντας μικροβελτιώσεις και άπειρο content.
Για όσους δεν είχαν επαφή με τη σειρά, ας παραθέσουμε εδώ ότι ελέγχετε έναν… ninja που διαθέτει τεράστια ταχύτητα, αστραπιαία αντανακλαστικά και το προσδόκιμο ζωής ενός γυάλινου σφυριού, δηλαδή περίπου 90 δευτερόλεπτα. Αυτά είναι θεωρία, βέβαια, μιας κι ο χαρακτήρας που ελέγχετε είναι ένας απλός stickman (μπαρμπαδάκι φτιαγμένο από γραμμές) που κινείται σε μικρά επίπεδα δύο χρωμάτων με στόχο να φτάσει στο τέλος τους σε λιγότερο από ενάμιση λεπτό. Τι το ιδιαίτερο έχουν όλα αυτά είπατε; Δείτε ευθύς αμέσως παρακάτω.
Κάθε ένα από τα δεκάδες (εκατοντάδες;) επίπεδα έχει ευφυές level design και προσφέρει πραγματική πρόκληση σε ένα σχεδόν ακριβές σύστημα χειρισμού, που έχει να κάνει κυρίως με τη διαχείριση των αλμάτων σας. Τρέχετε δεξιά-αριστερά, επιταχύνετε κι επιβραδύνετε σε ανηφόρες και κατηφόρες. Όποια στιγμή κι αν πατήσετε το άλμα θα εκτελέσετε την αντίστοιχη τροχιά στον αέρα. Το σημείο που θα επιλέξετε να το εκτελέσετε είναι το κλειδί της επιτυχίας. Κάντε το σωστά, και θα περάσετε τις πάμπολλες παγίδες κι εχθρούς που κρύβονται στην πίστα, φτάνοντας το τέλος στον επιθυμητό χρόνο. Όταν το συνηθίσετε, θα εκτελείτε πραγματικές κινήσεις «νίντζα» και θα θαυμάζετε τις ικανότητές σας σε σημείο που θα προκαλέσετε κάποιον φίλο σας σε αναμέτρηση ή θα δοκιμάσετε τον αγώνα ενάντια στον χρόνο.
Η μεγάλη δυσκολία με την αντίστοιχη ανταμοιβή, ο ταχύτατος ρυθμός, το τεράστιο content και το πανέξυπνο level design θα δένουν αρμονικά με την επιλογή χρωματικού θέματος και το έντονο beat, συνθέτοντας μια εμπειρία που μοιάζει με δόση λευκής τεκίλας συνοδευόμενη με αλάτι και λεμόνι κάτω από τον ανελέητο ήλιο: έντονη, σύντομη, μερικώς δυσάρεστη, αλλά αφήνοντας πάντα την επιθυμία για λίγο ακόμα και με την αναπόφευκτη δυσμενή κατάληξη της εξουθένωσης ή/και λιποθυμίας να αχνοφαίνεται στο θολό ορίζοντα. Μμμ, αυτό το παράδειγμα μάλλον την περιγράφει επακριβώς. Ας δούμε όμως τι ισχύει και γι’ αυτούς που έχουν διαφορετικά γούστα…
• Η κακή
Όσο κι αν η μίνιμαλ αισθητική είναι αρεστή σε μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων κι όσο αν το γεγονός αυτό χρησιμοποιείται από μια άλλη, μικρότερη, ως προπέτασμα για να κρυφτούν χαμηλά production values, κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι εν έτει 2015 ένα παιχνίδι βαμμένο με δύο μόνο χρώματα δείχνει άσχημο. Τώρα θα πείτε: «ρετρό αισθητική, back-2-the roots» κι άλλα τέτοια. Σύμφωνοι. Μήπως όμως το έχουμε παρακάνει λίγο; Μήπως αυτοί που έζησαν την εποχή εκείνη δε βρίσκουν κάτι το έντονα ρομαντικό στην κάθε τόσο επαναλαμβανόμενη αυτή πρακτική;
Γιατί, βλέποντάς το με ψυχρό μάτι, έχουμε ένα παιχνίδι με πρωταγωνιστή έναν stickman που δρα σε μικρά, δίχρωμα, επίπεδα – και τίποτε παραπάνω. «Το gameplay μετράει», ακούγεται από το βάθος της αίθουσας και δε διαφωνούμε. Όμως τι το ιδιαίτερο έχει το gameplay του παιχνιδιού αν το βάλουμε κάτω και το ξεψαχνίσουμε; Μέχρι ένα σημείο κρατάει το ενδιαφέρον του παίκτη που θα αντέξει να το βλέπει για τόση ώρα. Όμως πόσοι πραγματικά θα έχουν το κουράγιο να συνεχίσουν μετά από μερικές δεκάδες επίπεδα, όταν ο ρυθμός του θα έχει γίνει προ πολλού υπερβολικός για το μέσο ανθρώπινο ον;
Οι περισσότεροι θα το αφήσουν κι αυτό δεν είναι κακό. Δεν είναι όμως και καλό, για ένα παιχνίδι που θα ήθελε να βρεθεί στα υψηλότερα βάθρα του ανταγωνισμού. Δείχνει παλιό, παίζεται σαν παλιό, εκνευρίζει γρήγορα και «τελειώνει» για τον παίκτη ακόμα πιο γρήγορα. Η ρετρό-μόδα έχει φτάσει στα όρια της υπερβολής και καλό είναι να μπει σε κάποιον έλεγχο -κι ο φρενήρης ρυθμός του τίτλου έχει σχεδιαστεί για όντα που δεν κατέχουν τον άνθρακα ως βασικό στοιχείο του dna τους.
• Κι η αδέκαστη
Κοιτάζοντας λοιπόν τα πράγματα κι απ’ τις δυο πλευρές, είμαστε σε θέση να βγάλουμε μια ψυχρή κι αδέκαστη κριτική για το παιχνίδι. Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που μπορούν να το απολαύσουν λίγοι. Απευθύνεται δηλαδή σε περιορισμένο κοινό κι αυτό ζημιώνει σημαντικά το βεληνεκές του. Από εκεί και πέρα πολλά από τα «κάλλη» του είναι θέμα γούστου. Τα δύο χρώματα, ακόμα κι αν μπορούν να εναλλαχθούν από το μενού, δεν αρέσουν σε όλους. Όσο για το έντονο beat…
Είτε σας αρέσει το υπερβολικά ρετρό είτε όχι, το παιχνίδι θα πρέπει να το προσεγγίσετε με προσοχή. Δεν είναι μονάχα το θέμα της αισθητικής, όμως, που θα πρέπει να σας απασχολεί. Από ένα σημείο και μετά, θα απαιτηθούν αντανακλαστικά κατσαρίδας και νεύρα φτιαγμένα από συρματόπλεγμα, αλλιώς το όλο εγχείρημα θα τελειώσει άδοξα σε μια-δυο μέρες -και δεν είναι οι κατάλληλοι καιροί για τέτοια πειράματα. Το N++, λοιπόν, αποτελεί ένα παιχνίδι ιδιαίτερο και για λίγους. Πρέπει να διαθέτει κανείς αγάπη για τα ρετρο-φανή, όπως επίσης και παικτικές ικανότητες Νοτιο-Κορεάτη ποτισμένου με ενεργειακά ποτά που θα αρκούσαν για να εξοπλιστεί ένα μέσο περίπτερο. Αν ανήκετε στην παραπάνω κατηγορία, προσέλθετε.
