20 horror παιχνίδια για το Halloween

Η ιδέα πίσω από αυτό το άρθρο είναι άγνωστο το πώς προήλθε. Ίσως είναι ο καιρός, ίσως είναι το γεγονός ότι όλα τα μαγαζιά που περνάμε από δίπλα τους στην Αγγλία είναι γεμάτα στολισμούς με σκελετούς και μάγισσες, ίσως ότι έχουμε πνιγεί στην κολοκύθα, ίσως και το ότι συχνάζαμε υπερβολικά πολύ σε συγκεκριμένα μαγαζιά της Θεσσαλονίκης γεμάτα σε «Ερασμίτες». Όποιος και αν είναι ο λόγος, όταν ξυπνάς πρωί πρωί και το πρώτο πράγμα που έχεις στο μυαλό σου είναι αυτό, δεν μπορείς παρά απλά να υποταχθείς στο μεταφυσικό της υπόθεσης και να ξεκινήσεις να γράφεις επιτόπου, παρέα με τον πρωινό καφέ. Ναι, το Halloween δεν έχει κάποιον ιδιαίτερο αντίκτυπο στην Ελλάδα, αλλά με ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων να ζουν πλέον στο εξωτερικό και με πολλούς ακόμα στην πόρτα, δεν είναι και τόσο παράταιρο όσο ακούγεται. Άλλωστε, ο καλός ο gamer δε χρειάζεται και ιδιαίτερη προσπάθεια για να ασχοληθεί με καλά horror games!

Alan Wake
Τα λόγια είναι μάλλον περιττά για το διαμάντι της Remedy. Ένας τίτλος που βρισκόταν στη παραγωγή για πέντε χρόνια ως μια μεγάλη αποκλειστικότητα για το Xbox 360, είχε την ατυχία να κυκλοφορήσει τη στιγμή που η Microsoft βρισκόταν κάτω από το Kinect παραλήρημά της και έτσι, να μη δεχθεί την προώθηση που του άξιζε. Παρόλα αυτά, μιλάμε για ένα καλλιτεχνικό αριστούργημα χολυγουντιανών προδιαγραφών, με μια ατμόσφαιρα που “έπνιγε” τον παίκτη, έναν σκοτεινό κόσμο σκιών τόσο επιβλητικό όσο είδαμε σε ελάχιστους άλλους τίτλους και ένα σενάριο που αποτέλεσε αφορμή τεράστιων συζητήσεων μεταξύ των παικτών (καθώς και αρκετών ειδικών άρθρων από το GameOver).

Alien: Isolation
Μετά από πολλά και απογοητευτικά παιχνίδια (και ταινίες) βασισμένα στο σύμπαν του Alien, το παιχνίδι της Creative Assembly έσκασε σαν κεραυνός μέσα στο gaming τοπίο. Σχεδιασμένο έτσι ώστε να αντικατοπτρίζει πιστά την ατμόσφαιρα και τα σκηνικά της πρώτης ταινίας του franchise, το Alien: Isolation πήγε κόντρα σε όλα τα trends της εποχής του και παρέδωσε μια περιπέτεια γεμάτη σασπένς, άγχος και πανικό, όπου ο παίκτης προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα διαστημικό σταθμό που τον κυνηγάει ένα ανίκητο Xenomorph. Το διαστημικό κρυφτούλι που επακολούθησε είναι από τις πιο λαμπρές, αγχωτικές στιγμές του σύγχρονου gaming.

Amnesia: The Dark Descent
Ίσως ο βασιλιάς των σύγχρονων horror games. Παιχνίδι της βετεράνου στο horror, Frictional Games, το Amnesia ακολούθησε την επιτυχημένη σειρά Penumbra και κατάφερε να ανεβάσει τον τρόμο σε επίπεδα που δεν είχαμε ξαναδεί. Βαρύ, αγχωτικό και αρρωστημένο, το Dark Descent έβαζε τον παίκτη στο ρόλο ενός ανθρώπου με αμνησία, παγιδευμένο μέσα σε μια παλιά έπαυλη. Αν και το σενάριο αποτελεί το αδύναμο κομμάτι του τίτλου, με την εξέλιξή του να γίνεται κυρίως με σημειώσεις και ηχητικά ντοκουμέντα, η αδιανόητα καλά υφασμένη ατμόσφαιρα και οι ατέλειωτες και έξυπνες τρομακτικές στιγμές που το συνόδευαν, δημιούργησαν έναν τίτλο που απλά δεν μπορούσες να παίξεις μόλις είχε πέσει ο ήλιος. Κρίμα που το sequel του δε στάθηκε αντάξιο του ονόματός του.

Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth
To να μιλάμε για horror και να μην αναφέρουμε τον Lovecraft είναι σαν να μιλάμε για ελληνικό καλοκαίρι δίχως θάλασσα. Το Call of Cthulhu: Dark Corners of the Earth, λοιπόν, είναι ένας τίτλος που δεν πρέπει να λείπει από το δερμάτινο, σάπιο σεντούκι κανενός σαδομαζοχιστή horror gamer. Βασισμένο στα λογοτεχνικά έργα του H.P. Lovecraft, είναι ένα παιχνίδι action, με adventure γρίφους, first person shooting μηχανισμούς και stealth gameplay, όλα περασμένα μέσα από ένα πέτρινο βρωμερό μπλέντερ, σερβιρισμένα μέσα σε ένα κρανίο και πασπαλισμένο με μπαχαρικά ενός αρρωστημένου σεναρίου… Όσοι είναι νέοι και δεν το πρόλαβαν στην εποχή του, και λατρεύουν αυτού του είδους τα λογοτεχνικά έργα και γενικώς τα πολύ “βαριά” horror παιχνίδια, δεν θα πρέπει να το παραβλέψουν.

Clive Barker’s Undying
Ένα από τα πιο άγνωστα παιχνίδια της λίστας, το Clive Barker’s Undying αποτελεί έναν από τους καλύτερους survival horror τίτλους όλων των εποχών. Δημιούργημα της ομάδας πίσω από τα πρώτα αριστουργηματικά Medal of Honour, κατάφερε να συνδυάσει τους μηχανισμούς πρώτου προσώπου που κατείχε τόσο καλά, σε ένα σκοτεινό σενάριο τρόμου, μαγείας, δαιμονικών υπάρξεων και παγερών σκηνών. Και ενώ κυκλοφόρησε το 2001, το gameplay του παραμένει τόσο καλά σχεδιασμένο, που το παιχνίδι παίζεται πολύ άνετα ακόμα και σήμερα.

Costume Quest
Το μαγικό δημιούργημα του Tim Schafer για το Halloween. Ναι, δεν είναι Horror αλλά εδώ μιλάμε για Halloween αφιέρωμα και ταιριάζει σίγουρα μία από τις καλύτερες μεταφορές των παιδικών ονείρων, φόβων και πάρτι με στολές που έχει κυκλοφορήσει. Όπως είχαμε πει και στο review μας, όλος ο κόσμος, όλες οι ατάκες περνούν μέσα από το καλειδοσκόπιο της φαντασίας των παιδιών και είναι πρακτικά αδύνατον να αφήσουν ασυγκίνητο όποιον υπήρξε παιδί. Συζητήσεις και κόντρες με άλλα παιδάκια, φαντασία που ξεπερνάει τα όρια οποιουδήποτε μεγάλου συγγραφέα, αστειάκια και αναφορές που ξυπνούν υπέροχες αναμνήσεις, όλα συνδέονται και δημιουργούν έναν τίτλο-φόρο τιμής στην παιδική ηλικία του καθενός μας.

Dead Rising
Για άλλη μια φορά, εδώ δε μιλάμε για έναν καθαρά horror τίτλο, αλλά για έναν ιδανικό Halloween τίτλο. Μία από τις πιο elite αποκλειστικότητες του Xbox 360, το Dead Rising μάς θύμισε το λόγο για τον οποίο κολλήσαμε στο gaming. Μία κλασσική ιστορία horror, τρομερή πίεση χρόνου και δυσκολία για να βγάλεις το παιχνίδι, και πάρα μα πάρα πολλά zombies, θα ήταν αρκετά για ένα μέσο παιχνίδι. Όχι όμως για μία από τις τελευταίες στιγμές ευρηματικότητας της Capcom. Βάλτε ακόμα περισσότερα zombies, προσθέστε τη δυνατότητα να φτιάχνετε παλαβά όπλα, ανακατέψτε τα με θεόμουρλους τρόπους εξουδετερώσης των εχθρών και όλα αυτά, ντυμένοι σαν ένα γιγάντιο αρκουδάκι, και θα καταλάβετε γιατί είναι ένα από τα καλύτερα καρναβαλίστικα παιχνίδια στην αγορά.

Dead Space
Σε μια εποχή που το survival horror είδος έδειχνε να ψυχορραγεί, η κίνηση της ΕΑ να κυκλοφορήσει έναν κλασσικό τίτλο του είδους, σε sci-fi περιβάλλον μάλιστα, μας βρήκε όλους απροετοίμαστους. Το Dead Space κατάφερε να αποδώσει μια Resident Evil ατμόσφαιρα στο διάστημα που είχαμε να δούμε πάρα πολλά χρόνια. Κλειστοφοβικές περιοχές, εκπληκτική ηχητική επεξεργασία και στιβαροί μηχανισμοί στο gameplay, παρέδωσαν έναν τίτλο ο οποίος ήταν ό,τι πιο κοντινό θα μπορούσε να ελπίζει κανείς για το Event Horizon ή το Pandorum σε ψηφιακή μορφή. Δυστυχώς, η σειρά ακολούθησε πιο action μονοπάτια στους επόμενους τίτλους, με το “3” να θυμίζει ελάχιστα τον πρωτότυπο τίτλο.

Eternal Darkness: Sanity’s Requiem
Το γεγονός ότι ο κόσμος συνεχίζει να παρακαλάει για ένα sequel σε αυτό τον αποκλειστικό τίτλο του 2002 για το Gamecube, είναι αρκετό για να δείξει πόσο αγαπημένο και εντυπωσιακό είναι το παιχνίδι. Δεν ήταν μόνο το ιδιαίτερα βαθύ σενάριό του και οι συνδέσεις του με μυστικισμό και την αρχαιότητα. Δεν ήταν καν οι ατελείωτες στιγμές που πετούσες το χειριστήριο κάτω από την τρομάρα σου. Ήταν κυρίως λόγο των πρωτότυπων μηχανισμών του sanity meter, ο οποίος, αν είχατε πάρε-δωσε με τέρατα, οδηγούσε το χαρακτήρα σας ένα βήμα πιο κοντά στην τρέλα και τον θάνατο. Οι τίτλοι της Frictional Games (βλέπε Amnesia, Soma κ.λπ.) είναι βαθιά επηρρεασμένοι από τους μηχανισμούς του και πολλοί τους θεωρούν ως τα πνευματικά του sequel.

Fatal Frame II: Crimson Butterfly
Περισσότερη Japan-ίλα σε horror game απ’ ό,τι στη σειρά των Fatal Frame δύσκολα θα βρει κανείς να παίξει. Με έναν ενοχλητικά περίεργο κόσμο, γεμάτο σκηνές και αναφορές μακριά από την δυτική ανατροφή μας, το Fatal Frame θα μπορούσε να ήταν ένας τίτλος που ποτέ δεν θα ξέφευγε από τα νησιά της Ιαπωνίας και κανείς ποτέ δεν θα άκουγε για αυτόν. Όμως, κάποιος καλός άνθρωπος το έφερε λαθραία προς τα εδώ. Και κάποιος άλλος το μετέφρασε. Και μια παρεούλα το έκανε publish. Και όσοι ασχοληθήκαμε μαζί του, δυσκολευτήκαμε πολύ να κλείσουμε μάτι για καιρό. Καλά, για να βγάλουμε νυχτερινή φωτογραφία δε το συζητάμε. Μόνο την ημέρα κάτω από τον ήλιο!!!

F.E.A.R.
Τι; First Person Shooter στη μοντέρνα εποχή, το οποίο είναι horror και όχι αστείο; Shooter με εξελιγμένα όπλα που σε έχει μόνιμα στην άκρη του καναπέ με την καρδιά σου να χτυπά σαν κομπρεσέρ; Α.Ι. που κάνει σβούρες τριγύρω από τον παίκτη και τον εξολοθρεύει πριν προλάβει καν να σκεφτεί την οπισθοχώρηση; Ατμόσφαιρα και σενάριο που είναι τόσο γεμάτα τρόμο, αίμα και παράνοια, που ντροπιάζει όλο το b-movie κίνημα του Ηollywood; Ή μήπως γραφικά τόσο προχωρημένα και ρεαλιστικά για την εποχή τους, που νόμιζες πως έπαιζες σε ταινία; Το πρώτο F.E.A.R. ήταν όλα αυτά και παραπάνω, και για αυτό καταφέρνει να βρίσκεται στις καρδιές πολλών gamers μέχρι σήμερα.

Harvester
Το Harvester είναι ένα από τα διαμάντια της παλιάς γενιάς των adventure games και ίσως το πιο βίαιο παιχνίδι της εποχής του (και παραμένει ένα από τα πιο βίαια ως σήμερα), αποτελώντας το λιθαράκι για την αρχή της επιθετικότητας των media απέναντι στη λεγόμενη “Βία των videogames και πώς επηρεάζει την καθημερινή ζωή των παιδιών”. Αγνοώντας όμως την ανούσια γκρίνια των ψευδονταήδων των media, το Harvester έκρυβε μέσα του όχι απλά μια εξαιρετική horror/splatter ατμόσφαιρα και ιστορία, αλλά και ένα βαθύτατα πρωτοποριακό παιχνίδι. Με εξαιρετικούς μηχανισμούς «μάχης», ανήκουστους για την εποχή του, αλλά και καλοστημένο στήσιμο έρευνας και γρίφων, το Harvester παραμένει μέχρι σήμερα ως ένα από τα καλύτερα FMVs που έχουμε δει.

Outlast
Με την είδηση ότι το sequel του είναι στην παραγωγή να είναι ακόμα “ζεστή”, θα ήταν ανέντιμο εκ μέρους μας να παραλείψουμε το Outlast. Είναι ίσως το πιο παραδοσιακό survival horror παιχνίδι που έχει κυκλοφορήσει τελευταία, απλά με καλύτερη ποιότητα παραγωγής σε όλους τους τομείς. Δεν είναι ότι έχει κάποια φοβερή ιστορία. Η διάρκειά του είναι μόλις 5 ωρίτσες και το gameplay του δεν είχε το βάθος που θα το έκανε να ξεχωρίσει. Παρόλα αυτά, όμως, το Outlast κατάφερε με κάποιον διαβολικό τρόπο να παραδώσει μια τόσο καλοδουλεμένη και στημένη σύνθεση, που ακόμα απορούμε πώς κυκλοφόρησε τέτοιος τίτλος από το πουθενά.

Phantasmagoria
Ας είμαστε αντικειμενικοί. Τα Phantasmagoria ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα καλά παιχνίδια. Με φτωχό gameplay, μέτριους γρίφους και σχετικά απλοϊκές ιστορίες, τα παιχνίδια αυτά θαρρεί κανείς πως είναι περίεργο που έμειναν στην ιστορία. Όλα ήταν θέμα timing και σχεδιασμού. Καταρχάς, ήταν ένα από τα πρώτα Full Motion Video adventure games, στοιχείο που το έκανε ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Έπειτα, ερχόταν από τα χέρια της τρανής Roberta Williams και της Sierra, που ήταν ό,τι πιο κοντινό υπήρχε σε “χρυσή σφραγίδα εγγύησης” για την εποχή. Αυτό όμως που σίγουρα το έκανε να ξεχωρίσει, ήταν το ότι σε πετούσε μέσα σε έναν ρεαλιστικό παρανοϊκό κόσμο, με αληθινά σκηνικά και ηθοποιούς, όπου το αίμα έρεε ποτάμι και όπου για πρώτη φορά έβλεπες και κάποια ρεαλιστική σεξουαλική σκηνή σε παιχνίδι!

Resident Evil Remake HD
Όχι, το καλύτερο Resident Evil δεν είναι ούτε το 2, ούτε το Nemesis, ούτε το Code Veronica, ούτε το 4 (που όσο πρωτοποριακό και αν ήταν, σήμανε και την αρχή του τέλους για τη σειρά). Το πιο δυνατό, το πιο εντυπωσιακό, το πιο τρομακτικό Resident Evil ήταν και θα είναι πάντα το πρώτο. Βαθιά επηρεασμένο από το Alone in the Dark (τον πατέρα των survival horror), το παιχνίδι κατάφερε να εξελίξει τους μηχανισμούς του και να προσφέρει κάτι τόσο φρέσκο, συναρπαστικό και τρομακτικό, που έμελε να μείνει στην ιστορία. Είναι ένα κλασικό παράδειγμα παλιού gaming, όπου το να επιβιώσεις ήταν ο αυτοσκοπός, όχι να σκοτώσεις ό,τι υπάρχει τριγύρω. Δεν είναι πως δεν ξεπεράστηκε από άλλα παιχνίδια ή ότι είναι τεχνικά το καλύτερο της σειράς. Αλλά για όσους είχαν την τύχη να το παίξουν όταν κυκλοφόρησε, η ψυχολογική φθορά που δεχτήκαμε όταν έσπασε το τζάμι και μας επιτέθηκε εκείνο το σκυλί, είναι κάτι που δεν θα ξεπεραστεί ποτέ.

Sanitarium
Μπορεί το Sanitarium να είναι ένα παλιό, ισομετρικό adventure τρίτου προσώπου, με μάλλον αστείο animation. Μπορεί το gameplay του να είναι παρωχημένο, με point and click μηχανισμούς που είναι σαφέστατα πιο δύσχρηστοι απ’ ό,τι θα έπρεπε. Μπορεί και το voice acting του να έχει ηχογραφηθεί σε κάποιο γκαράζ μετά από ξενύχτι. Είναι ένα τόσο περίεργο φρούτο, που οι επικριτές του σίγουρα θα βρουν διάφορα θεματάκια για να γκρινιάξουν. Βέβαια, αυτό μάλλον αποδεικνύει ότι δεν έπαιξαν παραπάνω από μισή ωρίτσα. Γιατί όταν μπεις μέσα στον παρανοϊκό κόσμο του Sanitarium, τίποτα απολύτως δεν μπορεί να σταθεί ικανό για να σε εμποδίσει να τελειώσεις αυτό το αριστούργημα. Με μία από τις καλύτερες ιστορίες στο gaming, το παιχνίδι σε σπρώχνει μέσα σε ένα βαθύ, αλληγορικό σενάριο, γεμάτο παράνοια, όπου ο παίκτης εναλλάσσεται συνεχώς μεταξύ του πραγματικού κόσμου και αυτού που βρίσκεται μέσα στο μυαλό του.

Silent Hill 2
Μετά το Resident Evil, τα Silent Hill είναι η άλλη μεγάλη horror σειρά που έχει μαγέψει γενιές παικτών από το Playstation 1 μέχρι σήμερα. Και κανένα άλλο παιχνίδι της σειράς δεν είναι αρκετό για εξηγήσει αυτό το φαινόμενο πέρα από το SH2, ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών. Ήταν ένας τίτλος ο οποίος δε δίσταζε να σε πετάξει στην ομίχλη με μηδέν πυρομαχικά και να σου πει “τρέχα”. Ένα παιχνίδι που δεν απλοποιούσε τα δεδομένα για να δώσει μασημένη τροφή στον παίκτη. Ένας κόσμος που ακροβατεί τόσο μαεστρικά ανάμεσα στο πραγματικό και στο ψεύτικο, που η συνοριακή γραμμή χάνεται συνεχώς. Πάνω από όλα όμως, ήταν μια τεράστια εσωτερική διαμάχη για τον πρωταγωνιστή του παιχνιδιού και τον παίκτη που ταυτιζόταν μαζί του. Η θλίψη μας για την ακύρωση του Silent Hills τίτλου από τους Kojima και Del Toro, δεν μπορεί να αποτυπωθεί μέσα από λίγες λέξεις…

System Shock 2
Καλά και χρυσά τα Bioshock, αλλά για τους περισσότερους παλιούς gamers, δεν στάθηκαν ικανά να ξεπεράσουν τον προκάτοχό τους, το System Shock 2. Πρόκειται για έναν βαθύτατο RPG τίτλο πρώτου προσώπου, όπου ο παίκτης βρίσκεται αποκλεισμένος σε ένα διαστημόπλοιο, στο οποίο όλα έχουν πάει στραβά. Νεκροί κείτονται στους διαδρόμους, οι μηχανισμοί έχουν αρχίσει να παραπαίουν και κάθε σας βήμα μπορεί να είναι και το τελευταίο σας. Γιατί; Γιατί αντίπαλός σας είναι η SHODAN. Ναι, η SHODAN. Ίσως ο καλύτερος, βαθύτερος, ψυχρότερος, αναλυτικότερος χαρακτήρας που έχει γραφτεί ποτέ σε βιντεοπαιχνίδι. Οτιδήποτε έχετε δει στο παρελθόν για technofear, AIs, τεχνολογική καταστροφή κ.λπ. ωχριά απέναντι στο μεγαλείο γραφής πίσω από το System Shock. Να ξέρετε, πάντως, πως με τα hd mods που υπάρχουν στο διαδίκτυο, το παιχνίδι παίζεται πάρα πολύ άνετα ακόμα και σήμερα, οπότε δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία να μην το δείτε!

Until Dawn
Λίγα παιχνίδια μεταφέρουν τόσο καλά την ατμόσφαιρα των thrash εφηβικών ταινιών τρόμου όσο το πρόσφατο Until Dawn. Ξέρει πολύ καλά να μη παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά και υφαίνει μια δυνατή interactive movie περιπέτεια, όπου ο παίκτης προσπαθεί να σώσει μια ομάδα από ανόητους στερεοτυπικούς Αμερικανούς έφηβους, που κάνουν τα αδύνατα δυνατά να φάνε τα μούτρα τους! Αν ποτέ θέλατε να χαστουκίσετε τη Χ ξανθιά μαζορέτα για τη βλακεία της να περπατάει μόνη της σε σκοτεινά σοκάκια, το Until Dawn θα σας δώσει επιτέλους αυτή τη δυνατότητα.

Vampire: The Masquarade – Bloodlines
Δυσκολευόμαστε να περιγράψουμε το πόσο αδικημένο είναι το συγκεκριμένο παιχνίδι. Το τελευταίο παιχνίδι που κυκλοφόρησε από την εξαφανισμένη πλέον Troika Games, ήταν ο πρώτος τίτλος που θα χρησιμοποιούσε την νέα Source Engine, πριν ακόμα και από το Half-Life 2! Δυστυχώς, όντας “πειραματόζωο” για μία νέα μηχανή και δίχως την απαραίτητη εμπειρία, η Troika παρέδωσε έναν τίτλο ο οποίος είχε ένα βουνό από bugs και glitches που ταλαιπωρούσαν τον παίκτη. Όμως, για όποιον είχε υπομονή και επιμονή, το απύθμενο βάθος αυτού του horror RPG τον αντάμειψε όσο ελάχιστα παιχνίδια. Διαθέτει μια απίστευτη ιστορία, πλαισιωμένη από απίστευτο cast και roleplay μηχανισμούς, που επέτρεπαν να χτίσεις την ιστορία σου σε κάθε κουβέντα και όχι μόνο σε 5-6 κομβικές στιγμές. Και όλα αυτά, σε έναν από τους πιο καλογραμμένους RPG κόσμους, αυτόν του Vampire: The Masquarade. Το γεγονός ότι η Paradox Interactive αγόρασε τα δικαιώματα για νέο παιχνίδι στο σύμπαν, οδήγησε σε ένα ενθουσιώδες λούσιμο του γραφείου μας με τον πρωινό καφέ μας!

Αυτές ήταν λοιπόν οι προτάσεις μας για το φετινό Halloween. Είπαμε, η γιορτή αυτή μπορεί να μη μας αφορά άμεσα, αλλά πάντα αναζητούμε αφορμή για να παίξουμε ένα καλό horror game. Οπότε, σβήνουμε τα φώτα, ανοίγουμε κονσόλα ή PC και ταξιδεύουμε…